Abigor - Channeling the Quintessence of Satan (1999)

Al sinds ik bij het uitkomen van deze plaat er een recensie van tegenkwam in de Aardschok (score, als ik het mij goed herinner, 78/100) heeft 'ie me gefascineerd - de beschrijving aldaar (mystieke band die nooit optrad e.d.) in combinatie met titel en artwork (is van Dürer, kwam ik later achter) maakten me zeer benieuwd naar wat voor helse muziek er wel niet op het schijfje staan moest. Aan het kopen van de plaat nooit toegekomen, en Abigor raakte bij mij in de vergetelheid (draai niet zoveel metal meer). Nu, 12 jaar later, eens opgesnord, en weet eindelijk hoe het klinkt. Valt voorlopig lang niet tegen - zo hoort black metal w.m.b. te klinken. Vuil, mystiek zonder zweverig te worden, en met een gepast rotte productie die echter niet alles als zeeopsop doet klinken. De sfeer die in hoes en titels wordt opgeroepen is ook daadwerkelijk terug te horen in de muziek. Die aanschaf komt er nog wel eens...

euj Sven aan de bm

Kommaarop met die tipjes Geen klamme midtempotroep aub