Verbraak | Van Bijnen - Endless Road (2018)

Mijn recensie op het Altcountryforum.nl

Ik zal waarschijnlijk niet de enige zijn, die bij de namen Verbraak |Van Bijnen denkt aan de Haagse band Point Quiet, waarvan het duo deel uitmaakt. “Endless Road”, de opvolger van het vorig jaar verschenen debuut “2nd Line City” is een vruchtbare samenwerking tussen twee doorgewinterde multi-instrumentalisten, die bekend zijn met alle kneepjes van het vak. Waar de eersteling op een uitzondering na lichtvoetige interpretaties van andermans composities bevatte is voor het nieuwe album gekozen voor zelfgeschreven werk. De virtuositeit en de chemie onderling laten Verbraak |Van Bijnen ook horen op “Endless Road”, maar dan zelfverzekerder met een verfijnd klankbeeld. De elf eigen nummers onderstrepen dat zelfvertrouwen.

De ene gloedvolle melodie volgt de andere op, maar ook de melancholie is uitermate verslavend. Soms filmisch, grappig, met de swing van hier tot New Orleans of met een flinke scheut weemoed. En alles 100% zelf ingespeeld door het tweetal in de Roosendaalse studio Donderslag. Op “Endless Road” zorgen Jans gruizig, soms heerlijk dissonant stemgeluid, zijn aangenaam spel op de resonatorgitaar en de hoppende klanken van Joost Verbraaks sousafoon voor het fundament. Samen met divers snarenwerk, percussie, trombone en trompet en flarden accordeon en orgel.

In april verscheen het bijzonder fraaie album Op de Terugweg van Nergens van André van den Boogaart en De Tornado’s. Tot die geweldige begeleidingsband behoren ook Joost Verbraak en Jan van Bijnen, twee door de wol geverfde muzikanten.

Er is een grappige parallel tussen het lied Kruisweg-Erotiek van van den Boogaart en de sfeervolle opener In This Bordertown op het tweede album Endless Road van het duo. Beide songs hebben betrekking op het bij fietsers erg populaire, Belgische grensplaatsje Meersel-Dreef (gelegen onder Breda). Ze schreven en arrangeerden In This Bordertown samen.

Wat me vooral opvalt is de interessante inkleuring van de songs door deze multi-instrumentalisten, zoals in het zeer aanstekelijke So He Grabbed His Bags, de onweerstaanbare sousafoon is echt een vondst. Een nummer trouwens met de nodige bluegrass-elementen.

In hun liedjes is vooral de invloed van New Orléans en van Tom Waits te horen. Een fraaie ode is gericht aan Levon Helm in Levon, de drummer van The Band, ook een grote inspiratiebron van de heren. Het bijzonder fraaie titelnummer is instrumentaal met gevoelig trompetspel van Joost. Hij schreef het en het is een loftuiting voor de bekende filmcomponisten Nina Rota en Ennio Morricone.

Voor een afwisselende en dansbare noot zorgt Victoria, een liedje over hoop en vertrouwen. No is een eerbetoon aan een andere held van het duo, Johnny Cash. Maar het kan ook gezien worden als een liedje over een onvermurwbaar persoon, want bijna iedere regel begint met no. Live spelen ze trouwens graag de Cash klassieker Ring of Fire, geschreven overigens door diens vrouw June en Merle Kilgore.

De invloed van Tom Waits hoor je goed terug in Stringhorn. De New Orléans invloeden hoor je het duidelijkst in het vrolijke One Hand in My Pocket. Bluesy is het feelgoodnummer Dress Up Marcelia over een meisje wat maar eens aan de slag moet. Een nummer wat naar veel meer smaakt. In afsluiter Hands in Mine overheerst melancholie en weemoed en wat past daar beter bij dan een Chet Baker-achtige trompetsolo en zang?

Endless Road is een verrassend en afwisselend album vol interessant ingekleurde liedjes.