Hadley McCall Thackston - Hadley McCall Thackston (2018)

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Hadley McCall Thackston - Hadley McCall Thackston - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Ik kan op het Internet nog niet heel veel vinden over Hadley McCall Thackston, maar wat ben ik onder de indruk van haar titelloze debuut, dat deze week ook in Nederland is verschenen.

Hadley McCall Thackston is een jonge singer-songwriter uit Decatur, Georgia, die de muziek thuis met de paplepel kreeg ingegoten. Vanwege haar liefde voor alles wat Iers is, verruilde ze Georgia een aantal jaren geleden voor Ierland, waar ze begon aan een theater opleiding.

De liefde voor de muziek bleek uiteindelijk groter dan de liefde voor het toneel en de carrière van Hadley McCall Thackston kreeg een boost toen een van haar demo’s in handen kwam van singer-songwriter David Corley, die de jonge muzikante uit Georgia vervolgens in contact bracht met zijn producer Hugh Christopher Brown. Het debuut van Hadley McCall Thackston werd vervolgens deels in Canada (de thuisbasis van de producer) en deels in de Verenigde Staten opgenomen en het is wat mij betreft een debuut dat overloopt van de belofte.

De singer-songwriter uit Georgia maakt muziek die stevig is geworteld in de Amerikaanse rootsmuziek zoals die in het Zuiden van de Verenigde State wordt gemaakt. Het is muziek met vooral invloeden uit de folk en de country. In muzikaal opzicht doet het me wel wat denken aan de platen die bands als Po’Girl en de Be Good Tanyas het afgelopen decennium maakten en ook de soloplaten van Jolie Holland dragen relevant vergelijkingsmateriaal aan.

Ik heb niet veel informatie over de muzikanten die op het debuut van Hadley McCall Thackston spelen, maar het zijn muzikanten die uitstekend uit de voeten kunnen met de rootsmuziek zoals die in het diepe Zuiden van de Verenigde Staten wordt gemaakt, met een glansrol voor de violist. Hugh Christopher Brown heeft al eerder laten horen dat hij heel goed weet hoe een goede Amerikaanse rootsplaat moet klinken en ook het debuut van Hadley McCall Thackston klinkt geweldig.

De jonge Amerikaanse kijkt niet op een invloed meer of minder, waardoor haar titelloze debuut een verrassend veelzijdige plaat is geworden. Het is een plaat die behoorlijk traditioneel kan klinken, maar er staan ook een aantal songs op die als lichtvoetig kunnen worden bestempeld.

Ook de teksten van Hadley McCall Thackston schieten meerdere kanten op. Haar debuut bevat een aantal liefdesliedjes, maar ze schuwt ook de politieke thema’s niet en spreekt haar afschuw uit over het grote aantal jonge zwarten in de Verenigde Staten dat ten onrechte of onnodig sneuvelt door politiekogels. Het geeft het debuut van Hadley McCall Thackston een bijzondere lading en het levert een aantal songs op die volwassener klinken dan haar leeftijd rechtvaardigt.

Het titelloze debuut van Hadley McCall Thackston is in muzikaal, tekstueel en productioneel opzicht een interessante plaat, maar het sterkste wapen van de muzikante uit Georgia heb ik nog niet eens genoemd. Het is immers met name de zang op de plaat die diepe indruk maakt.

Hadley McCall Thackston beschikt over een bijzonder stemgeluid en een heerlijke Zuidelijke tongval. Het is een stem die wel wat doet denken aan die van Jolie Holland, maar Hadley McCall Thackston heeft ook het onweerstaanbare (en ongrijpbare) dat de stem van Natalie Merchant heeft. Het tilt het debuut van de jonge Amerikaanse een flink stuk boven het maaiveld uit. Het is zoals gezegd een debuut dat overloopt van de belofte, maar het is ook een debuut dat direct mee kan met de beste platen van het moment in het genre. Ga dat horen. Erwin Zijleman

Mijn recensie op het Altcountryforum.nl

Toeval bestaat niet. Soms komen gebeurtenissen gewoonweg op het juiste moment samen. De Amerikaanse zangeres Hadley McCall Thackston werd door een jeugdvriendin overgehaald een videoclip te plaatsen op haar facebookaccount, waarop ze met veranda muziek, akoestisch gitaarspel en haar zuiderlijke tongval zich onderscheidde in positieve zin. Binnen luttele minuten trok de video de aandacht van een oude vriend (singer-songwriter David Corley) van haar moeder die het vrijwel gelijktijdig doorstuurde naar producer Hugh Christopher Brown. En voordat Hadley wist wat haar overkwam, vloog ze met een verzameling eigen liedjes van Atlanta, Georgia naar het Canadese Wolfe Island om in The Post Office studio een stel demo’s op te nemen om linea recta weer terug te vliegen. Althans, dat was de intentie. Uiteindelijk bleef ze, woont ze inmiddels twee jaar op Wolfe Island en heeft ze recentelijk haar gelijknamige debuutalbum afgeleverd.

In welgeteld dertig minuten en zestien seconden presenteert de 25-jarige Hadley McCall Thackston tien eigen liedjes, die vastgelegd zijn in een voormalig postkantoor uit 1880. Het zorgt voor een fascinerend authentiek, atmosferisch klankbeeld. Net als de hoesfoto refereren de altcountry, old-timey en New-Orleans jazz klanken aan een vroege periode van de twintigste eeuw. Met haar sierlijk stemgeluid en een fijn gevoel voor melodie levert dit een smaakvol geheel op. Daarbij krijgt ze steun van diverse muzikanten op akoestische- en elektrische gitaar, drums, piano, saxofoon, ukulele, pedalsteel, viool, fluit, banjo, accordeon, mandoline en cello. Een uitgebreid instrumentarium dat netjes gedoseerd en subtiel wordt ingezet. De in Canada residerende southern belle maakt indruk op haar debuutalbum. Een verslavende parel.