Avec - Heaven / Hell (2018)

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: AVEC - Heaven/Hell - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Oostenrijkse singer-songwriter was hooguit een belofte, maar is de belofte opeens ver voorbij
Op haar debuut hoorde ik twee jaar geleden hooguit wat aardige dingen, maar wat heeft AVEC nu een goede plaat gemaakt. De Oostenrijkse singer-songwriter zingt opeens fantastisch en verrast niet alleen met popliedjes vol melancholie, maar ook met heerlijk zonnige popliedjes en met popliedjes vol avontuur en verrassing. Het zijn popliedjes die direct memorabel klinken en een flinke boost krijgen door de geweldige productie van de Ier Tommy McLaughlin, die prachtig werk heeft afgeleverd. En Heaven/Hell wordt echt alleen maar mooier en indrukwekkender.


Oostenrijk associeer ik niet direct met goede popmuziek, maar als ik flink in het geheugen graaf komen natuurlijk wel de prachtplaten van Soap & Skin boven drijven.

Het is al heel lang stil rond het alter ego van Anja Plaschg (naar verluid verschijnt later dit jaar dan eindelijk een nieuwe plaat na een aantal jaren die werden gevuld met acteerwerk), dus er is ruimte voor ander Oostenrijks talent.

De leegte die Soap & Skin is achtergelaten wordt deels opgevuld door AVEC. Het alter ego van de 23 jaar oude Miriam Hufnagl debuteerde twee jaar geleden met een ingetogen plaat vol melancholie. Misschien nog niet zo donker als de muziek van haar landgenote Soap & Skin, maar dat AVEC het leven niet door een roze bril bekijkt werd snel duidelijk.

Het debuut van de Oostenrijkse singer-songwriter viel me wel op door een bijzondere stem en een goed gevoel voor popliedjes die iets met je doen, maar uiteindelijk stak de plaat wat mij betreft niet voldoende boven het maaiveld uit. Het onlangs verschenen Heaven/Hell doet dat wel.

Ook op haar nieuwe plaat valt AVEC op met een bijzondere stem en maakt ze popliedjes vol gevoel en melancholie, maar dit keer is er meer. Veel meer. Openingstrack Love is vrijwel onmiddellijk een memorabel popliedje en het is er voor de afwisseling eens een om vrolijk van te worden. AVEC klonk op haar debuut nog wat meisjesachtig en onvast, maar op Heaven/Hell is de Oostenrijkse muzikante veel beter gaan zingen. Dit is gelukkig niet ten koste gegaan van het bijzondere geluid, waarmee Miriam Hufnagl aansluiting vindt bij soortgenoten als Birdy en Lorde.

Heaven/Hell opent zoals gezegd verrassend opgewerkt en de plaat bevat meer tracks die zonnestralen de ruimte geven. AVEC is haar melancholische inslag zeker niet kwijtgeraakt en contrasteert de zonnigere klanken vaak met wat donkere wolken in de expliciete teksten en in haar zang. De melancholie keert volledig terug in de uiterst ingetogen en meer folkie songs op de plaat. Ook bij beluistering van deze songs valt op dat de Oostenrijkse muzikanten beter is gaan zingen en dat haar songs dieper graven.

Heaven/Hell werd opgenomen in Ierland in de studio van Tommy McLaughlin, die de plaat ook produceerde. Het zei me niet direct iets, maar de Ier werkte in het verleden met onder andere Villagers, SOAK en Hannah Peel). Met de nieuwe plaat van AVEC heeft de Ierse producer een kunststukje afgeleverd. Alles klinkt even mooi en aanstekelijk, waarbij elektronica en organische klanken mooi samen vloeien, maar de muziek van AVEC klinkt ook avontuurlijk en sluit bovendien prachtig aan bij haar mooie stem.

Het heeft er voor gezorgd dat ik flink van deze plaat ben gaan houden en vooralsnog wordt Heaven/Hell me alleen maar dierbaarder. Echt veel te mooi en bijzonder om te laten liggen. En stop niet bij de misschien wel erg hitgevoelige openingstracks. Erwin Zijleman

Het folky singer songwriter werkveld is tegenwoordig erg breed, met alleen maar een mooie stem begeleid door gitaar red je het niet meer. Tenzij er sprake is van de buitencategorie, dat is maar voor weinigen weg gelegd. De Oostenrijkse Miriam Hufnagl heeft ook net niet die kwaliteit, maar weet dit prima te verbloemen. Onder de naam Avec bracht ze afgelopen jaar haar tweede plaat Heaven/Hell uit. Stilistisch aansluitend bij de grote dames in dit genre, probeert ze zich er tussen te wringen. Ondanks dat Hufnagl de katalysator hier is, mag je spreken van een heuse band. Overal wordt ze als enige constante factor genoemd, zonder de hulp van Andreas Häuserer op gitaar en keyboard, bassist Ross Stanciu en drummer Lukas Klement zou de chemie ontbreken.

Laten we Heaven/Hell beschouwen als een liefdesplaat met alle facetten van deze gevoelens. Het charmante Love, waarin de keuze om samen iets van het leven te maken. Luchtig zichzelf begeleidend wordt de deur geopend, waarna de luidruchtige aanwezigheid volgt van een tweede persoon, die in de vorm van versterkte klanken warmte binnen brengt. Voorzichtig elkaar af tasten met de tokkelende gitaar in Over Now. De klik die dit veroorzaakt krijgt vorm in het blije swingend vervolg. Het los laten van het vertrouwde verleden om zich aan te passen in de opgelegde nieuwe situatie wordt verwoord in het tekstueel sterke folky Under Water. Na eerst kennis gemaakt te hebben met Heaven, sluipt hier het eerste stukje Hell binnen. Niet alles is zo rooskleurig als het lijkt. De dominante rol van de partner wordt treffend benoemd, met tevens het gevolg tot los laten.

De smeekbede Close is een heel stuk zwaarder. Vocaal lager en twijfelend. De piano creëert een grauwe, regenachtige sfeer. Heel veel tranen, en nog meer pijn. Alle warmte welke gedragen werd door de vorige tracks is in een zucht vervaagd tot een meer serieuzere aanpak. Maar eens zal de zon blijven schijnen verwoorden de heldere synthesizer toetsen. Een angstige sampler die Heaven Hell onder verdelen in de spreekwoordige duivel en engel op de schouder. Is het mogelijk om jezelf te zijn, of gebruik je de bouwstenen juist om een muur om je heen te creëren. Het snakken naar adem in Breathe, alsof je totaal opgeslokt wordt door iemand anders. Zwijgzaam komt de tekst er uit, als een objectieve benadering van je eigen leven, waar je geen deel meer van uit lijkt te maken. Een hernieuwde poging met kansen in het dramatische Still, de toon van Hufnagl is smekend, tegen het huilen aan. Het hoge woord is er uit. Na eerst te vluchten in de eigen gedachtes, gaat Leaving wel degelijk over het definitief kappen van een gezamenlijke overeenkomst.

Opeens gaat de tienerproblematiek over in een volwassen benadering, dat proces hoor je terug in de krachtige gitaar akkoorden. Alone doet beseffen dat je weer van voor af aan moet beginnen. De angst om te falen is groter dan de hunkering naar een nieuw leven vol zekerheden. Deze sfeer vraagt een meer akoestische benadering om vervolgens om te schakelen naar de holle doemgeluiden en uitgekiende piano klanken. Een mooi persoonlijk verwerkingsproces. Om vervolgens toch te kiezen voor een terugkeer in Yours komt best shocking over. Wrang en verbitterd weet de vocalist dit ongelukkige sprookje te eindigen. Liefde als een slopende ziektekiem.

De bonustracks Body en Dear staan los van het verhaal. Gelukkig is er niet voor gekozen om deze er maar tussen te frommelen. Beschouw het als een extraatje.

Avec - Heaven / Hell | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com