Slaves - Acts of Fear and Love (2018)

Eerste nieuwe single; Slaves - Cut And Run (Official Video) - YouTube. Een Slaves album staat altijd wel garant voor een vermakelijk album, enige verandering in sound verwacht ik niet echt.

Cut And Run is best lekker! Vooral dat geweldige gepiep van de gitaar ertussen. Hilarisch!

Cut and Run vind ik nogal flets, Chokehold is gelukkig wel een stukje leuker. Ik heb nog geen knaller gehoord zoals bijvoorbeeld Cheer Up London, maar wie weet komt die nog wel.

Am I satisfied? Mwah, tot op zekere hoogte. Aan de hand van de singles miste ik al een beetje de furie die dat geweldige roze ding met de hondjes wel had. Cheer Up London, The Hunter, Despair and Traffic, dát soort grut was waar ik vooral op hoopte. En gelukkig, ze bestaan op de nieuwe ook nog al zijn ze nu wat zeldzamer: de opener en Bugs hadden wel op AYS gepast en vind ik ook de lekkerste nummers op het album. Cut and Run en Chokehold zijn gezien de plaat toch wel de logische singles daar ze het hoofdgeluid van de plaat wel vertegenwoordigen: iets meer poppy en iets minder wild dus. Ook wat rustige uitstapjes waarvan ik nog niet weet of ik ze erg geslaagd vind. Maar goed, ik heb weer wat geleerd over magnolia op Britse huizen, dus wie ben ik om te klagen?

Ik was wat wantrouwig na het horen van een single, maar de eerste beluistering valt goed.

Een aantal nummers doen me denken aan het vroege werk van Killing Joke, met name het gitaargeluid.

Cut and Run, Acts of Fear and Love, Magnolia en Artificial Intelligence zijn erg lekker. Iets minder urgent en agressief als het meeste op bijvoorbeeld Are You Satisfied. Ik vind de balans heel goed werken, de meeste nummers klinken wat 'voller' dan wat ik van ze kende.

Wat een geweldige schijf is dit. Recht in je raap.