menu

The Chills - Snow Bound (2018)

mijn stem
3,42 (25)
25 stemmen

Nieuw-Zeeland
Pop / Rock
Label: Fire

  1. Bad Sugar (3:14)
  2. Time to Atone (3:21)
  3. The Greatest Guide (3:19)
  4. Scarred (3:10)
  5. Complex (3:40)
  6. Deep Belief (3:47)
  7. Lord of All I Survey (2:57)
  8. Snow Bound (3:00)
  9. Easy Peasy (3:22)
  10. In Harmony (3:28)
totale tijdsduur: 33:18
zoeken in:

avatar van koosknook
3,0
Zeer benieuwd hoe deze gaat worden. ik heb nog altijd een zwak voor the Chills.

avatar van RichardKoning
4,0
Derde single “Scarred” is inmiddels gedropped.

Scarred, a song by The Chills on Spotify - open.spotify.com

Beetje onwennig, maar groeit langzaamaan. Met “Complex” werd de lat dan ook meteen hoog gelegd..

avatar van RichardKoning
4,0
Voor de gelukkigen die - net als ik - écht niet kunnen wachten: "mislukt" geplaatste samples zijn hier (zowaar bijna volledig) te beluisteren. Mijn eerste indruk: weer een handjevol tijdloze poppareltjes!

Tip: zet die hype omtrend Sir. McCartney asjeblieft eventjes opzij.

Hier moet je wezen!

avatar van RichardKoning
4,0
Ver@#mme, nog geen reacties hier? Behoorlijk verslaafd geraakt aan die samples op bovenstaande pagina. Mag zich (met ‘t volste recht) meten met het beste werk van een vergelijkbare band die ik hoog heb zitten; REM genaamd. Iedere song is een “bulls-eye”.

Alleen al de gedachte bij een samenwerking tussen Michael Stipe en Martin Philips maakt mij al laaiend enthousiast. Hopelijk pikken meerdere MUME’rs dit bliksemsnel op

avatar van Mausie
RichardKoning schreef:
Ver@#mme, nog geen reacties hier? Behoorlijk verslaafd geraakt aan die samples op bovenstaande pagina. Mag zich (met ‘t volste recht) meten met het beste werk van een vergelijkbare band die ik hoog heb zitten; REM genaamd. Iedere song is een “bulls-eye”.

Alleen al de gedachte bij een samenwerking tussen Michael Stipe en Martin Philips maakt mij al laaiend enthousiast. Hopelijk pikken meerdere MUME’rs dit bliksemsnel op


Je enthousiasme werkt wel aanstekelijk Op basis van de R.E.M. vergelijking, in combinatie met de albumhoes, ben ik zeker geïnteresseerd in deze release. Maar begin albums meestal pas rond de releasedatum te checken, luister niet zo vaak naar de singles ver van tevoren. Dus moet nog even wachten

avatar van WoNa
3,5
Het is mogelijk om een band te ontdekken die al 38 jaar bestaat. Zelfs die ene, grote, internationale hit uit 1990, 'Heavenly Pop Hit, zei me, ook na beluistering niets.

Ik vond de vraag die de hoes bij mij opriep wel aardig. In de bol die afgebeeld staat, zit enkel artificiële sneeuw (zo fascinerend als klein kind om dat te zien vallen). Hoe verhoudt dat zich tot de muziek? Gaat die net zo nep zijn?

Dat bleek heel erg mee te vallen, maar een aspect van sneeuw blijft voor mij wel overeind op Snow Bound: op de een of andere manier warmt deze muziek mij geen moment. Dat heeft het gemeen met veel muziek die in de jaren 80 werd gemaakt. Te kil en afstandelijk. Het was mijn decennium qua muziek absoluut niet.

Waar het leuk wordt op deze plaat, is als er elementen van latere indierock of eerdere jaren 60 pop door de kilheid verweven worden. Dan laten Martin Phillips en zijn "doorgangshuis van muzikanten" zoals het elders omschreven wordt, wel degelijk zien dat er leven in The Chills zit. (Dat doorgangshuis valt de laatste jaren overigens reuze mee.) Een song als 'Scarred', met veel elementen die een goede popsong moet bevatten, dus ook handclaps, doet zijn werk onmiddellijk. Een heel fijne en mijn favoriet op het album.

De 80s komen vooral door in de referenties aan (de betere nummers van) A-Ha en de Pet Shop Boys, waaraan The Chills iets eigens meegeven, waardoor ze ten opzichte van de genoemde namen direct op voorsprong staan. Uiteindelijk komt het door deze mix dicht bij het latere werk van New Order. En ja, vleugjes REM zijn zeker herkenbaar RichardKoning.

Al met al is Snow Bound een afstandelijk album, maar er is niets mis met frisse, droge winterkou. Het komt dus zeker goed.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

avatar van erwinz
4,0
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Chills - Snow Bound - dekrentenuitdepop.blogspot.com

The Chills laten nog maar eens horen hoe je tijdloze en nagenoeg perfecte popliedjes maakt
The Chills was lang een herinnering uit het verre verleden, maar na de wederopstanding van drie jaar geleden, laat de Nieuw-Zeelandse band nu nogmaals horen hoe tijdloze popliedjes vol zonnestralen klinken. Snow Bound is direct goed voor een glimlach en deze wordt alleen maar breder en breder. Voorman Martin Phillipps schudt het ene na het andere memorabele bitterzoete popliedje uit de mouw en de een is nog mooier dan de ander. Snow Bound is zeker niet minder dan het allerbeste van The Chills en dat wil wat zeggen. Fantastische plaat.


The Chills worden op Allmusic.com de meest iconische gitaarpop band uit de geschiedenis van de Nieuw-Zeelandse popmuziek genoemd.

Daar valt weinig tot niets op af te dingen en het knappe is dat de band uit het Nieuw-Zeelandse Dunedin deze status wist te verkrijgen met nog geen handvol platen.

Van de vier platen die de band tussen 1987 en 1996 maakte beschouwde de band er zelf bovendien drie als mislukt, maar naast meesterwerk Submarine Bells uit 1990, zijn ook Brave Worlds uit 1987, Soft Bomb uit 1992 en Sunburnt uit 1996 zeer de moeite waard.

Met hun zonnige gitaarpop plaveiden The Chills de weg voor tijdgenoten als The Clean en The Bats, maar ook flink wat Amerikaanse gitaarbands die in de jaren 90 opdoken zijn schatplichtig aan het baanbrekende werk van The Chills.

Groot was dan ook de verrassing toen The Chills drie jaar geleden opdoken met het verrassend sterke Silver Bullets. Op de niet meer verwachte comeback plaat herleefden de gloriedagen van The Chills en werd nog maar eens duidelijk gemaakt dat de muziek van de Nieuw-Zeelandse band net zo aangenaam en net zo invloedrijk is als die van de Australische soortgenoten The Go-Betweens, waarvoor inmiddels de nodige standbeelden zijn neergezet.

Silver Bullets smaakte drie jaar geleden nadrukkelijk naar meer en dat meer is nu beschikbaar. De titel van de nieuwe plaat, Snow Bound, suggereert misschien dat The Chills hun zo zonnige geluid hebben verruild voor iets koelers en donkerders, maar dat is gelukkig niet het geval. Ook Snow Bound klinkt direct vanaf de eerste noten zonnig en tovert het ene na het andere memorabele popliedje uit de hoge hoed. Precies zoals we dat van The Chills gewend zijn.

De Nieuw-Zeelandse band is talloze malen van samenstelling verandert, maar het draait allemaal nog steeds om voorman Martin Phillipps, die ook op de nieuwe plaat van The Chills weer laat horen wat een geweldig songwriter hij is.

Snow Bound in het verlengde van het drie jaar geleden zo verrassende Silver Bullets en combineert invloeden uit het oudere werk van de band met flink wat invloeden uit de betere popmuziek uit de jaren 80 en altijd een bitterzoet randje. Het al eerder genoemde Allmusic.com noemt Snow Bound in één adem met klassiekers als 16 Lovers Lane van The Go-Betweens, Steve McQueen van Prefab Sprout en natuurlijk Submarine Bells van The Chills zelf. Ik kan me wel vinden in deze vergelijking, maar het is ook de plaat die R.E.M. graag zou hebben gemaakt na Green.

Snow Bound van The Chills is vanaf de eerste noten goed voor een glimlach en die wordt alleen maar breder. The Chills waren lange tijd een mooie herinnering uit het verleden, maar met twee prachtplaten op rij is de Nieuw-Zeelandse band gelukkig weer springlevend. Erwin Zijleman

avatar van Poles Apart
3,0
"Complex" doet denken aan "No More Heroes" van the Stranglers.

avatar van Ludo
beetje te gladjes allemaal, nog altijd mooie melodieën en dito stem. Had deze plaat graag gehoord in een meer lo-fi Grandaddy-achtige productie.

avatar van BrotherJohn
3,5
Op het vorige album, het intense Silver Bullets, hoorden we een grote diversiteit aan nummers. Van simpel, vlot, opgewekt tot complex, melancholiek, getergd. De lat werd daar zeer hoog gelegd. Die veelzijdigheid ontbreekt helaas op dit album. Het meeste is up-tempo (zoals Molten Gold op het vorige album), en het gaat zo snel dat het na een dik half uur alweer voorbij is. Zoals Ludo al aanhaalde is het geluid best wel gladgestreken. Met een goede productie is niets mis, maar er mochten best wat meer stekels en randjes aan zitten, of een goed intermezzo of instrumentaal experiment hier en daar. Tekstueel is het deze keer ook niet allemaal even spitsvondig, soms een beetje te easy peasy. Het is niet het 4* album waarop ik stilletjes gehoopt had.

3,5
Fijn album om naar te luisteren. Mijn eerste kennismaking met the Chills. Ik krijg vaak het gevoel naar nieuw goed werk van Fish te luisteren.

Vanmiddag opgehaald op "snowsplatter" vinyl.
Vind het niet braafjes klinken of zo, zo klinken de Chills eigenlijk altijd mss ietsje minder scherp dan I love my leather jacket of pink frost maar vind ik het wel weer mooi.

Gast
geplaatst: vandaag om 07:08 uur

geplaatst: vandaag om 07:08 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.