Lycia - A Day in the Stark Corner (1993)

dit is zo'n mooie muziek, jammer dat maar weinigen hier dit kennen, na een album beluisterd te hebben en dan vooral dit album ben ik weer helemaal tot rust gekomen, ik luister het ook wel eens als ik niet kan slapen maar meestal als ik in een romantische bui ben.....

het nummer Pygmallion is een droom van uitwaaiende gitaren!!! en die drummachine is geweldig! wat een sound!! dit is een memorabel album met prachtige synths, gitaarwerk en een zanger die liever fluistert dan zingt

"the morning breaks so cold and gray"

Een prachtig album dat meer aandacht verdient!

@ Mordor en Reptile71 en iedereen die iets heeft met goth en wave! Luister dit album eens? Prachtige soundscapes en dito darkwave/goth!

Het album wat hierna kwam heb ik in bezit. Maar lang geleden dat ik hem heb gehoord. Ik ga het weer eens opzetten. Deze ken ik in iedergeval nog niet.

The Morning Breaks So Cold and Gray...........Prachtig!

Ben nu ook een beetje 'into' Lycia.

Maar wat is nu hun beste werk?

Wat is Pygmallion schitterend zeg, poeh even stil van. De rest komt nog aan bod.

Het album ‘A Day in the Stark Corner’ van Lycia, uitgebracht in 1993, is voor mij een diepe duik in de atmosferische krochten van de darkwave-muziek. Het was destijds mijn eerste kennismaking met deze Amerikaanse formatie, en het album heeft sindsdien een speciale plek in mijn muziekcollectie. De sombere, dromerige klanken en de fluisterende, haast hypnotiserende vocalen creëren een intense luisterervaring die me steeds weer terugbrengt naar de donkere echo's van de jaren '90.

Wat meteen opvalt aan dit album, is de sfeer die het uitademt. De muziek is geladen met een diep melancholische toon, die perfect wordt ondersteund door de instrumentatie en productie. Elk nummer draagt bij aan een samenhangend geheel, waarin thema's van eenzaamheid, verlangen en duisternis de boventoon voeren. De gitaarlijnen zijn vaak minimalistisch, maar zeer effectief in het vormen van een nevelige, bijna tastbare atmosfeer, terwijl de synthesizers en drummachines een subtiele, doch krachtige onderlaag bieden.

De vocalen van Mike VanPortfleet zijn een essentieel onderdeel van de Lycia-sound. Zijn stem, die vaak in de achtergrond lijkt te zweven, versterkt het spookachtige, ongrijpbare karakter van de muziek. Het gebruik van echo's en reverbs op de stem draagt verder bij aan het gevoel alsof je als luisteraar door een dichte mist loopt, waarbij de teksten soms meer als gedachtescherven aanvoelen dan als heldere, directe uitspraken.

Hier een track-by-track bespreking van dit diepgaande album:

And Through the Smoke and Nails - De openingstrack zet direct de toon met zijn mystieke sfeer. De fluisterstem van de zanger voegt een bijzonder element toe dat me echt meeneemt naar een andere wereld. Het is een prachtige manier om het album te beginnen en je voelt meteen de diepe emoties die dit album kenmerken.

Pygmalion - Dit nummer heeft een geweldige melodie die me betovert elke keer als ik ernaar luister. De sfeer die hier gecreëerd wordt, zou inderdaad iets zijn waar Dead Can Dance jaloers op zou kunnen zijn. Het nummer voelt als een reis door een oud verhaal, gevuld met echo's van verloren liefdes.

The Body Electric - Een ambient getint nummer dat schittert door zijn intermezzo’s. Het heeft een zwevend gevoel dat perfect past bij de algehele stemming van het album. De subtiele verschuivingen in toon en intensiteit maken dit een van de meer complexe stukken op het album.

Wide Open Spaces - Dit nummer brengt geweldige soundscapes en trommels die een krachtig gevoel van ruimte en vrijheid geven. Het is alsof je in een uitgestrekte lege ruimte staat waar de muziek de enige metgezel is. De trommels geven het een ritmisch hart.

The Morning Breaks So Cold and Gray - Dit nummer combineert het mooiste van de eerste vier nummers. Het heeft zowel de diepe melancholie als de prachtige melodieën die kenmerkend zijn voor het album. Het voelt als een nieuwe dageraad, koud en grijs, maar vol belofte.

The Remnants and the Ruins - Hier wordt wat meer 'echte' muziek geïntroduceerd. Het nummer voelt iets conventioneler dan de anderen, maar is nog steeds erg fraai. De gitaar en andere instrumenten creëren een meer aardse vibe vergeleken met de etherische tonen van de voorgaande tracks.

Goddess of the Green Fields - Dit nummer is inderdaad een beetje een buitenbeentje op het album. Het heeft een iets lichter gevoel, maar behoudt nog steeds de kenmerkende duistere sfeer van Lycia. Het geeft het album een interessante wending.

Everything Is Cold - Terug naar de prachtige melodieën en mooie zang. Dit nummer heeft een bepaalde kou die zowel in de titel als in de sfeer voelbaar is. Het is een prachtig, bijna verstild nummer dat de luisteraar diep raakt.

Sorrow Is Her Name - Dit nummer is misschien iets minder sterk dan de rest, maar het heeft nog steeds die prachtige, treurige toon die je verwacht van Lycia. Het is een meer introspectieve track, waarbij de teksten en de sfeer samenkomen om een gevoel van verlies uit te drukken.

Daphne - Een perfect slot van het album met nog eens zes minuten van etherische klanken. Het voelt als een afsluiting, een laatste zweem van de droom die het album is.

Concluderend, 'A Day in the Stark Corner' is een van de beste albums in mijn verzameling. Elk nummer heeft zijn eigen charme en draagt bij aan een overweldigend geheel dat zowel tijdloos als diepgaand is. Dit album is een must voor iedereen die houdt van de donkere, atmosferische kanten van muziek.

Eerder verschenen op www-jorros-muziekkeuze.nl