Chip Wickham - Shamal Wind (2018)
mijn stem
3 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Jazz
Label: Lovemonk
-
Shamal Wind (8:39)
-
Snake Eyes (6:30)
-
Soho Strut (4:13)
-
The Mirage (8:28)
met Matthew Halsall
-
Barrio 71 (6:23)
-
Rebel No.23 (6:07)
0
Mssr Renard
geplaatst: 15 september 2020, 10:40 uur
Ook deze plaat van Wickham is erg fijn.
Lange rustige stukken worden afgewisseld door wat meer uptempo songs (zoals Snake Eyes).
De band die Roger hier om zich heeft verzameld is wat groter dan normaal. Omdat de vibrafoon op de eerste plaat zo beviel, is er een aparte vibrafonist aangetrokken en tevens een aparte percussionist.
Verder zijn de drummer en bassist nog dezelfde en is eigenlijk alleen een andere pianist aanwezig, al speelt pianist Gabriel Casanova, die op het debuut meespeelde, wel mee op Rebel No.23.
Een mooie gastbijdrage zien we ook in goede vriend en mentor Matthew Halsall op het prachtige The Mirage. Op deze plaat is het trouwens ook weer Yusef Lateef waar direct aan gedacht wordt, maar toch heeft Wickham voor mij intussen echt een eigen sound.
Ik denk dat (omdat Wickham in Spanje woont) er veel 'latin' invloeden in de muziek zijn terechtgekomen. Vandaar ook de extra percussie, de wat meer uptempo songs (zoals Snake Eyes en Soho Strut) die tevens echt goed swingen. Het is daarom minder een spiritual jazzplaat, maar meer een souljazzplaat geworden.
Op Barrio 71 gaat Roger lekker tekeer op de baritoon saxofoon.
Lange rustige stukken worden afgewisseld door wat meer uptempo songs (zoals Snake Eyes).
De band die Roger hier om zich heeft verzameld is wat groter dan normaal. Omdat de vibrafoon op de eerste plaat zo beviel, is er een aparte vibrafonist aangetrokken en tevens een aparte percussionist.
Verder zijn de drummer en bassist nog dezelfde en is eigenlijk alleen een andere pianist aanwezig, al speelt pianist Gabriel Casanova, die op het debuut meespeelde, wel mee op Rebel No.23.
Een mooie gastbijdrage zien we ook in goede vriend en mentor Matthew Halsall op het prachtige The Mirage. Op deze plaat is het trouwens ook weer Yusef Lateef waar direct aan gedacht wordt, maar toch heeft Wickham voor mij intussen echt een eigen sound.
Ik denk dat (omdat Wickham in Spanje woont) er veel 'latin' invloeden in de muziek zijn terechtgekomen. Vandaar ook de extra percussie, de wat meer uptempo songs (zoals Snake Eyes en Soho Strut) die tevens echt goed swingen. Het is daarom minder een spiritual jazzplaat, maar meer een souljazzplaat geworden.
Op Barrio 71 gaat Roger lekker tekeer op de baritoon saxofoon.
* denotes required fields.
* denotes required fields.