Thomas Dybdahl volg ik nu al weer wat jaartjes en het is telkens een beetje op en af met zijn albums. Altijd in orde, maar meestal niet verpletterend of heel erg pakkend. Het verschilt een beetje per album.
Toch wist ie me live wel in te pakken met een solo-show in Rotterdam en later een optreden met zijn band in Berlijn, dat bijna niet doorging omdat hij door een sneeuwstorm Noorwegen niet uit kon. Het optreden in Berlijn, waar het weer overigens wel uitstekend was, begon daardoor flink later maar was het wachten meer dan waard.
Dat was net na het verschijnen van zijn vorige album in 2017. Hij is er snel bij met een nieuwe.
Nu willen optredens vaak wel helpen om een album anders te beleven en ik denk zeker dat dat opgaat voor The Great Plains.
Met All These Things gaat dat niet op, daar er geen optreden van hem door mij bezocht gaat worden deze keer.
Ik vrees dan ook weer een beetje voor het op en af gevoel. Nooit slecht en dat is nu ook weer niet het geval, maar All These Things zakt weer een beetje af naar de afdeling 'prima middenmoot'. Van die veilige 3,5* albums zoals hij ze vaker scoort bij mij. Het kabbelt gezellig voort, het klinkt prima in de late uurtjes, maar ik word er ook niet heel erg warm van.
Wat is dat toch met Dybdahl?! Zoals hij me live weet te overtuigen, zo gebeurt dat met z'n albums slechts af en toe eens. All These Things zet de lijn voort van 'net niet helemaal'. Niet erg, toch wel een beetje jammer. Dit is wat saai allemaal.