Tokyo Police Club - TPC (2018)

Heb de indruk dat de zanger veel geluisterd heeft naar Smashing Pumpkins voorafgaand aan dit album want zijn stem klinkt nu wel wat als die van Billy Corgan.

Was blij met de prima comeback Forcefield (2014) en de vier singles New Blues, Hercules, Simple Dude en DLTFWYH (don't let them fuck with your heart) zijn prima bij de eerste kennismaking. Hoor alleen niet meteen ééntje die zo pakkend is als de beste van hun vorige album.

Zeer jammer! Altijd een leuk bandje gevonden. Zeker met het meesterwerkje Elephant Shell met de catchy korte nummers die als een huis stonden en nog steeds staan. Champ als opvolger was ook prima (zeker de eerste 5 songs) Forcefield een verrassende comeback met een tikkeltje electronica maar de songs stonden ook als een huis. Dit Tokyo Police Club bevalt me niet. Het is niet meer dat bandje als Elephant Shell.

De stem van zanger / bassist Dave Monks klinkt ook iets anders op de andere nummers van het nieuwe album tov wat ik herinner van ouder werk. Soms klinkt hij gewoon als Billy Corgan van The Smashing Pumpkins en zelfs de stijl van een nummer als DLTFWYH (don't let them fuck with your heart) klinkt ook wel wat als diens band. Het is ook het nummer dat het meest bevalt.

Op de vorige twee EP releases waren ze hun geluid al wat aan het veranderen en hier klinkt het minder Indie Rock en is het iets wat steviger geworden: meer richting recht-toe-recht-aan Rock waar de synth een kleinere rol in speelt. Het lang uitgesponnen Outtatime is een prima voorbeeld van hun 'nieuwe' geluid, ook al is het geen enorm grote stap die ze hebben genomen. Na het Singer-Songwriter begin kantelt het nummer Ready to Win en eindigt zelfs met een wat Post-Punk vibe. De gitaar klinkt zelfs wat 'smerig' op One of These Days, met een wat dromerig einde.

Zeker geen slecht album... helaas zijn er zoveel andere goede (Rock) album uit dat ik vrees dat ook deze onderbelicht zal worden en bedolven wordt in de release-lawine van dit najaar.