Joe South - Introspect (1968)

Zelf de 'Classic Masters' sinds vandaag in mijn bezit dankzij de gouden tip van Leo Blokhuis (ga echt 'Grijsgedraaid' lezen!!).....

Prima artiest die door de dood van zijn broer ( tevens zijn vaste bassist ) zo diep de put in ging dat hij geheel van het toneel verdween.

Mijn probleem met de man is dat ik zijn verzamelaars niet uitgebreid genoeg vind, maar ook weer niet zo'n fan ben dat ik al zijn reguliere Capitol albums wil hebben. In dat laatste geval loop je ook nog eens tegen dubbele tracks aan, want ik heb de Games People Play LP en daarvan staan er dus ook lachend 3 nummers op deze Introspect plaat ..........

Het Australiese Raven label bied de oplossing voor mijn problemen in de vorm van 2-fers. Gister plofte Introsopect / Don't It Make You Want To Go Home op de mat en ik moet zeggen dat South in de breedte beter is dan dat ik mij herinnerde.

Zijn prima komposities trekken beide albums glansrijk over de streep. De opnames op zich zullen, vooral op Introspect, niet echt ver van zijn songdemo's af zitten hetgeen het gevolg is van het feit dat hij buiten een drummer ( da's z'n broer dus ), een bassist en een percussioniste / zangeres ( zijn vrouw ) alle basis instrumenten zelf inspeelde en dat geheel aanvulde met strijkers en blazers, daar waar gewenst.

Ook het mysterie van de overlappende tracks in mij nu duidelijk. Introspect werd door Capitol teruggetrokken voordat Games People Play een hit werd. Toen dat nummer de hitpuree bestormde werd er besloten een andere LP, Games People Play ( heel origineel ), uit te brengen met overwegend door South nummers geschreven erop die al in uitvoeringen van andere artisten een hit geweest waren.......... Dat alles werd blijkbaar zo snel gedaan dat Down In The Boondocks wel op de hoes genoemd wordt maar niet op de plaat staat. Snappen we het nog ?

Nee, wel een mooi verhaal.....
South is idd zo iemand als de omstandigheden hem wat gunstiger gezind waren geweest hij m.i. ook meer de (muzikale) waardering had gekregen die hem eigenlijk had moeten toekomen...

Dat Joe South uit beeld verdween, moet wel letterlijk genomen worden, als het verhaal waar is dat South in een depressieve bui in een kano met zijn guitaar de Stille Oceaan opdreef, een storm overleefde en met behulp van zijn instrument terugpeddelde in de vaste overtuiging dat God het was die hem gered had.

Dit schrijft hij zelf in de liner notes van Midnight Rainbows uit 1975, een album dat ik vanavond eens toe zal voegen:
"I flipped out. I just went completely into the ether in the wake of my brother's death. I just had to get away, so I went out to the Islands, caught Polynesian paralysis and just lived in the jungles of Maui for a couple of years."

Midnight Rainbow is een mooi typisch 70-er jaren album gemaakt door een sixties artiest. Don't It Make You Want To Go Home, uit de jaren 60 met Walk A Mile In My Shoes en andere hits is sterker.
Een fantastiese artiest natuurlijk, ook door zijn werk met anderen (Blonde on Blonde!) nauwelijks te overschatten, maar vreemd genoeg nogal onderschat en bijna vergeten.
Hoe dat komt ? Beluister eens zo'n 'best of ' cdeetje die van hem wel eens in de schappen ziet staan en je hoort geweldige pakkende songs, meestal bekend door andere uitvoeringen en het valt op hoe prekerig en domineesachtig zijn teksten en stem zijn en dat gaat op den duur irriteren.
(mijn mening! )

Ik kan me dat wel voorstellen hoor, maar die wijsneus teksten heeft uitsluitend hij in wat hij zelf zijn Dylan periode noemt geschreven...... Op Walk A Mile In My Shoes zijn die protestsong invloeden al weer verdwenen en schrijft hij weer veel meer over het leven van de gewone man à la Dan Penn & Spooner Oldham ........

En graag Lebowski, Midnight Rainbows toevoegen dus ...... Ik heb die plaat destijds helemaal grijsgedraaid !

Heeft Lebowski gedaan, dus weer eens die plaat 'geluisterbeurtd' en ook de linernotes. Deze zeggen: Games People Play de meest gecoverde song aller tijden, in 1975, dat zal nu wel achterhaald zijn maar zegt iets over de status van de man.
Hoe 'I Beg Your Pardon' en 'I Never Promised You A Rohosegarden' bijelkaar in vier maten te passen, is een kunststukje dat nog steeds bewondering afdwingt.
Ikzelf ga het meest uit m'n bol bij Mirror Of Your Mind, maar dat zal wel een psychedelische afwijking zijn, want... de rest is ook erg mooi.
By the way, Games People Play is superieur gecoverd door Lee Dorsey op zijn Yes We Can (vèr voor Obama).

Goede cd van een ondergewaardeerde artiest. Games people play is toch het mooist. Ike en Tina hebben er een soul versie van. Ook erg gaaf.

De nummers zijn goed, echter heb moeite met de productie en vooral met dat effect op de zang.

Sta ik met dit onlangs aangeschafte album in mijn handen, hoor ik op het nieuws dat Joe South gisteren tengevolge van een hartaanval is overleden... Vanmiddag ga ik het beluisteren.

Kan hiervan, afgezien van de korte liner notes van 'Midnight Rainbow', niets over terugvinden op het internet. Heb je een bron voor dit verhaal? Ben wel benieuwd...

Een late reactie op m'n post uit '09 waarop ik prompt zal antwoorden:
'If mijn memorie smurfs mie well' (op z'n Droombolus') werd er in "De Wilde Wereld" door Bram van Splunteren een uitzending aan Joe South gewijd waar dit sterk verhaal ter sprake kwam. Interview met de man, veel muziek van hem, ik heb me 's anderendaags ijlings naar de platenzaak gerept. Draai het niet vaak meer (vroeger wel), maar als ik het doe, geniet ik weer.

Thanks . Ik heb deze plaat pas na 2009 ontdekt, vandaar mijn late reactie .

Don't You Be Ashamed, een nummer dat zijn naam eer aan doet. Het lijkt wel erg veel op River Deep Mountain High. Zal wel toeval zijn.
Verder vind ik het ook nergens overtuigen. Het is allemaal te keurig tussen de lijntjes. Het puntje van mijn stoel blijft onbezet. Ik kom echt niet verder dan 2,5*
86e in de 100 Greatest Albums of 1968 en niet genoteerd in de Best Ever Albums charts. Blijkbaar vinden meer mensen dit geen al te sterk album?

Ik kom jorro regelmatig tegen wanneer hij in mijn verzameling favoriete sixtiesplaten rondstruint.
Daar staat een rijtje helden die blijkbaar de maat moet worden genomen en nu rukt deze iconoclast wederom een door mij vereerd idool van zijn voetstuk.
Joe South, niet alleen mijn Apollo, liederensmid par excellence (welk nummer van deze plaat is niet talloos door tallozen gecoverd?), die hier gezegend met een gloedvolle zangstem kwetsbaar zijn soul blootlegt, met muziek die naar ik dacht eeuwigheidswaarde had, wordt hier sarcastisch met een schamele 2,5 punt ontheiligd.
jorro, ken je klassieken! Deze plaat is muziekgeschiedenis en een mijlpaal!
Sla niet met de botte bijl op dit monument, jorro, maar neem de tijd en luister met tijdloze oren!

Ach, indirect heeft jorro Joe South bij mij in herinnering gebracht. Want, als klein kereltje van drie à vier jaar opgroeiend in het veenkoloniale dorp Eerste Exloërmond, kende ik Joe South al voordat ik wist wie hij was. En dat dankzij een tweetal liedjes die ik kennelijk in die periode heel vaak op onze buizenradio voorbij hoorde komen, Games People Play en Hush. De eerste was een hit voor South zelf, de tweede voor Billy Joe Royal, ik weet niet zeker of Hush in Nederland een hit voor Deep Purple was. De versie van Billy Joe Royal klinkt in mijn herinnering bekender.
Van dit album ken ik Rose Garden en uiteraard Games People Play. Beiden goede nummers maar de rest ken ik niet, daarom geen beoordeling.
Ondanks de 2,5 waardering van jorro voor mij aanleiding om toch eens achteraan te gaan.

Ik vind dit oprecht een totaal oninteressant album. In de charts van Best Ever Albums staat het album geeneens genoteerd. En in Best Ever Albums zijn de cijfers uit 40.00+ charts van over de hele wereld verzameld. Dus blijkbaar is dit werk niet zo'n icoon, integendeel zelfs.
Ook het feit dat er slechts 17 stemmen waaronder de mijne op het album zijn gegeven zegt voldoende over het iconisch niveau van dit album.
Om dus iconoclast te roepen vanwege een album als dit beschouw ik maar als een compliment aan iemand die heel goed begrijpt waarvoor MuMe is wat het is. Een platform waar ieder mag vinden wat hij vindt.

Eens natuurlijk, maar kritiek moet kunnen en kan tot inzicht leiden. Ik verwijs met plezier naar de Engelstalige wikipedia pagina, waar de merites van Joe South uitgebreid staan beschreven.

Voor nlkink raad ik de verzamelaar aan die hier in de discografie staat met mooi commentaar van brandos!