Lee Morgan - Sonic Boom (1979)

4.01 sterren uit 328 stemmen... Dat is Morgan's gemiddelde op musicmeter. Er zijn zat artiesten die er slechter vanaf komen en ik denk dat het ook een passend gemiddelde is voor deze grootheid. Wat een geweldige trompettist was dit toch. En hoe tragisch is het dan, dat hij in 1972 op 33 jarige leeftijd door zijn vriendin werd doodgeschoten. In Slug's Saloon om precies te zijn. Lee Morgan hoorde namelijk tot het selecte groepje 'karrentrekkers en trendsetters'. Hij liep voorin en niet achteraan en wie weet wat hij allemaal nog had kunnen brengen. Helaas, het mag niet zo zijn.

Lee Morgan is het type allemansvriend die zijn muziek toch zodanig spannend weet te maken dat hij ook de jazzsnobs blijft trekken. Hij begon in de jaren ' 50 op 17 jarige leeftijd als een soort Clifford Brown protegé maar wist zich met de jaren steeds meer te onderscheiden van die inspirator. En door Clifford Brown mag je je ook gerust een beetje laten inspireren. Als bopper ontkom je er haast niet aan.

Deze plaat nam hij op in 1967: Clifford Brown had hij al ver achter zich gelaten. Het is de periode dat hij werkelijk onderscheidend was. Complexe thema's, brute swing, pure soul. Het is muziek die je hard moet draaien en die je meevoert. Je proeft de traditie en ruikt tegelijkertijd vernieuwing en originaliteit. Geen achtergrondjazz dus, maar toch zo ontzettend toegankelijk. Geen freejazz maar ook geen mainstream. Als je denkt aan Blue Note hoor je Lee Morgan. En wat een strakke band heeft hij hier: David 'Fathead' Newman past met zijn bluesy r&b tonen prima in deze soulbop. Cedar Walton is een pianist die altijd staat als een huis: heerlijke begeleider met subtiele solo's. En Billy Higgins.... Hij heeft zoveel opgenomen met Lee Morgan maar het is ook of hij en Morgan voor elkaar gemaakt zijn. Minder bombast en meer ritmiek dan Blakey en daarom voor mij persoonlijk veel interessanter.

De composities: allen typisch Lee Morgan. Het swingt, het groovet en het pakt je gelijk. Je kan nauwelijks stil blijven zitten maar het vervalt nergens in typische jazz-cliches of suffe ballroom swing. Het is een stoere vorm van swing, het type dat gebruikt wordt voor samples in hip-hop.

En tijdens het luisteren kom je er dan ook nog eens achter dat je eigen Blue Note Conaisseur uitvoering nog een leuke bonus in petto voor je heeft. 7 nummers die alleen eerder zijn geperst op een obscure Japanse LP en de LP uitvoering van The Procastinator... Met weer een band waar je u tegen mag zeggen: Julian Priester, George Coleman, Harold Mabern, Walter Booker, Mickey Roker.... Jongens wat lekker weer. We zijn twee jaar verder, het is 1969 en Lee Morgan speelt nog iets verder op de toppen van zijn kunnen. Het is niet iets ruiger en net iets viezer maar het swingt net zo hard. Het neemt net iets meer de bombast aan van zijn latere werk. Beluister voor de grap even Free Flow en Mr. Johnson op youtube en je bent verkocht. Zeer de moeite waard en bij aanschaf dus zeker niet zonder deze nummers kopen maar de Conaisseur editie!

Afijn concluderend: een plaat als deze zet je altijd met veel plezier op. Ik denk dat Lee Morgan's gehele discografie mijn einddoel is.... Hij heeft me tot nog toe niet teleurgesteld.

Mooie bijdrage weer, Soledad, je bent als altijd weer goed bezig!! Ik ken dit album helemaal nog niet, is er tot nu toe precies tussendoor geschoten. Ga 'm uiteraard op de lijst zetten, want in mijn kast mag, moet, het rijtje Lee Morgan ook nog wel wat langer worden.

Heb na de Japanse cd versie met alleen Sonic Boom ook de Connoisseurs versie gekocht met de 7 bonustracks uit 1969. Komplete plaat extra. Geweldig toch! Niet veel toe te voegen aan Soledad's mooie review. Alleen dat Ron Carter de bassist is op de Sonic Boom nummers. Altijd goed.

Ik denk dat op Spotify de versie staat die Larzz aanhaalt: 13 nummers in 1 uur en 14 minuten.

Het maakt het allemaal weer lekker ingewikkeld. Ik denk dat ik gewoon de dubbel-lp van Procratinator ga opsnorren, en het daarbij laat. Hoe dan ook, is deze plaat (inclusief bonustrack) net zo fijn als lp1 van Procrastinator. Sonic Boom (de enkele lp-versie) is dus eigenlijk lp 2 van de dubbel-lp versie van Procrastinator.

Ik heb geen idee meer wie wat reviewt, maar ik heb beide entries hier op Musicmeter maar hetzelfde cijfer gegeven, al is er dan wel een overlap met de dubbel-lp van Procrastinator. Bij nader inzien geef ik deze toch een mindere score dan zijn broeder Procrastinator.

1-6: Lee Morgan, David Newman, Cedar Walton, Ron Carter, Billy Higgins

Deels opgenomen op dezelfde avond (14 april 1967) als The Procrastinator, maar met een licht andere bezetting. Hutcherson, Shorter en Hancock gingen een biertje (of iets sterkers) nuttigen en werden op tenor en piano vervangen door resp. Newman en Walton. Dezelfde bezetting kwam op 28 april nogmaals bijeen om de opnames van Sonic Boom af te ronden.

7-13: Lee Morgan, Julian Priester, George Coleman, Harold Mabern, Walter Booker, Mickey Roker

De hier genoemde nummers 7 t/m 13 zijn van twee heel andere sessies (12 september en 10 oktober 1969, 2 jaar later dus) met een heel andere bezetting dus. Blij dat ze op de connoisseurs versie van Sonic Boom staan, maar deze opnames hebben dus helemaal niets met elkaar te maken, niet met Sonic Boom en niet met the Procrastinator. Het had beter een apart album kunnen zijn, want je hoor echt wel duidelijk, dat hier 2 jaar tussen zit.