Imperial Triumphant - Vile Luxury (2018)

Dit is hele rare shit. Alsof je in de laatste seconden van je leven een doorgesnoven duistere jazz band hoort spelen terwijl je net bent ingeslikt door Jabba de Hutt.
Ze staan volgend jaar op Roadburn, ik ben benieuwd....

Beluister het volledige album: Vile Luxury

Iedere keer als ik naar deze plaat luister word ik er compleet ingezogen. Vile Luxury heeft een ontzettend nare sfeer om zich heen en dat is zeer positief bedoeld. Imperial Triumphant brengt een echte combinatie van kronkelende experimentele black/deathmetal à la Deathspell Omega, Dodecahedron, Portal en Gorguts en fusion/jazz à la Miles Davis ten tijde van Bitches Brew, luister bijvoorbeeld naar het begin van Cosmopolis. De band geeft de muziek met blazers nog een extra cinematische sfeer mee en we horen zelfs een swingpianosolo in Cosmopolis die helemaal niet zou moeten werken, maar belachelijk goed binnen het geheel past. Aan het einde van de plaat zet de band net iets te dik aan en het laatste nummer wordt in zijn volledige chaos juist een beetje verdovend. Dat is maar een klein kritiekpunt, want Vile Luxury is een ware totaalervaring en de grootste muzikale mindfuck van het jaar.

Mag toch zeggen dat ik een hoop gewend ben, maar van de overdaad aan muzikale overgangen (iets te gretige ''überredung-wil'' aangaande het tentoonstellen van hun talent) en vooral dat gegrunt gecombineerd met dat enorme vrouwengekrijs werd ook ik bij vlagen ontoepasselijk. Hoewel wat de band op muzikaal gebied laat horen zonder meer bijzonder en origineel is, sluit ik mij wel aan bij mijn bovenbuurman voor wat betreft het laatste kritiekpunt. Het is hier en daar echt een tikkie too much en te dense. Te veel ideeën in één project. Ik kan het echter zeer waarderen wanneer black/deathmetal bands uit hun comfortzone stappen en veel inspiratie putten uit andere genres en stijlen. Dat deden uit het hoofd Peste Noire en Mastery voor een paar jaar terug - en dit jaar Panopticon met een indrukwekkend dubbelalbum - ook zeer geslaagd. Wellicht weet de band in latere projecten meer nuance aan te brengen.

Toch onder de indruk. Zal vast nog wel een klik met dit album ontstaan. Had ze graag op die monsterlijke zondag op Roadburn willen zien, doch helaas had ik niet verwacht dat de kaartjes zo rap zouden gaan.

Daar ben ik het helemaal mee eens. Met name Chernobyl Blues klinkt enorm beangstigend door die panische schreeuwen uit de diepte, maar dat maakt het net ontzettend intens voor mij.

Ten opzichte van opvolger Alphaville vind ik deze net iets minder, maar nog steeds bovengemiddeld goed. Op Alphaville laat Imperial Triumphant horen nog een stapje te hebben gezet, wat die nuancering waarover je het ook al had ten goede komt. Zeker eens proberen dus, mocht je dat nog niet gedaan hebben!