Lee Morgan - The Procrastinator (1978)

Een wat meer avontuurlijker album van Lee Morgan. met o.a. Wayne Shorter, Herbie Hancock, en op vibes Bobby Hutcherson.

Klinkt rustiger en meer volwassener dan andere Morgan albums die mij bekend zijn...werkelijk een aangename verrassing.

4*/4,5*

Wat was Lee Morgan toch ontzettend goed! Hier bijgestaan door even grote jazzlegendes: de combinatie Shorter-Hancock zorgt voor die kenmerkend sfeer die moeiteloos aansluit bij zijn eigen stijl, daar vibet Hutcherson op magische wijze bovenop zoals enkel hij dat kan en met verder een uitstekende ritmesectie Carter-Higgins waarbij het jammer is dat ze enkel op de achtergrond te bewonderen zijn. Zoveel moois om van te genieten - een erg stijlvol klasse-album.

Dan komt deze met stip op mijn speellijstje van komend thuiswerkweek.

Zeker een fijn album en dan vooral de oorspronkelijke dubbelaar. Opgenomen in een periode van 1967 t/m 1969, maar pas in 1978 uitgebracht als dubbelalbum. In japan werd het een enkelaar welke in 1995 ook een cd variant kreeg.

Heh bah, op Spotify staat de enkele lp-versie, dus dan kan/mag ik deze op die manier niet reviewen. Maar afgaande op lp-1 van deze dubbelaar is dit ook wel een must-have. Met Hancock, Hutcherson en Shorter op er maar even paar te noemen.

De versie die ik luister is de 1-lp versie welke in 1967 is opgenomen (hier tracks 1 t/m 6). De tweede lp bevat opnamen van twee sessies uit 1969, die ook als 1 lp is uitgekomen maar dan onder de naam Sonic Boom. Als ik die nou geluisterd heb, dan kan/mag ik deze dubbelaar reviewen.

Ingewikkeld? Ja, maar ook wel weer leuk zo'n speurtocht.

Oei, ik weet niet meer welke versie vorig jaar op Spotify stond. Ik ben minder streng dan jij en laat mijn stem staan.

Laat lekker staan die stem. Die klopt toch wel. Luister dan ook Sonic Boom zou ik zeggen. Vreemde dat die er dan wel weer apart op staat, terwijl het lp-2 van deze dubbelaar is. Maar zodra ik die ook heb geluisterd, kan ik twee keer stemmen. Ingewikkeld? Ja, nog steeds, maar het maakt mij niet uit.

1-6: Lee Morgan, Wayne Shorter, Bobby Hutcherson, Herbie Hancock, Ron Carter, Billy Higgins

Gisteravond weer eens beluisterd. Heb de connoisseurs versie van dit album, dus alleen de eerste zes nummers, allen opgenomen op 14 juli 1967. Heerlijk swingende plaat, waarvan vooral kant 1 adembenemend mooi is. Ik draaide 'm direct na Bobby Hutcherson's Patterns en de gelijkenissen zijn groot. Complimenten dus voor het bijzonder fijne stempel, dat Hutcherson ook op dit album weet te drukken.

7-13: Lee Morgan, Julian Priester, George Coleman, Harold Mabern, Walter Booker, Mickey Roker

De hier genoemde nummers 7 t/m 13 zijn van twee heel andere sessies (12 september en 10 oktober 1969, 2 jaar later dus) met een heel andere bezetting dus. Ze staan bij mij dan ook op mijn connoisseurs versie van Sonic Boom, geheel terecht als bonustracks, want dus alleen op die connoisseurs versie. Eigenlijk zouden nummers 7 t/m 13 hier ook als bonustracks aangemerkt moeten worden, want alleen op die obscure albumversie, niet op alle latere CD versies. Maar goed, die hele hoes snap ik al niet zo goed, dus laat maar.

Zoals Tony al terecht opmerkte betreft dit 2 verschillende sessies uit verschillende jaren met een heel andere bezetting.

Ik heb dit daarom gewijzigd in verzamelaar één artiest. Zie op Discogs:
"Side A/B: Recorded July 14, 1967 at Van Gelder Studio, Englewood Cliffs, New Jersey.
Issued contemporaneously in Japan as Lee Morgan - All-Star Sextet.

SIde C/D: Recorded September 12 and October 10, 1969 at Van Gelder Studio, Englewood Cliffs, New Jersey.
Issued contemporaneously in Japan as Lee Morgan - Lee Morgan Sextet."
Just a moment... - discogs.com

Ik zal de 2 albums die hierop staan apart invoeren op MusicMeter.

Verschijnt komende week opnieuw als Blue Note Classic Vinyl Serie.: de cd variant met zes nummers en dito hoes (1995 cd versie).

Aangezien ik de dubbelaar tot nu toen nergens ben tegengekomen en de prijzen op Discogs aan de hoge kant vind, lijkt aanschaf wel meer dan logisch.

Ik dacht dat de dubbelversie uit zou komen. Had deze datum al omcirkeld in mijn agenda. De 6 tracks versie heb ik al in de Japanse uitgave. Jammer!

Fijn. De Classic vinyl versie van The Procrastinator bevat de oorspronkelijke 6 nummers en wordt uitgebracht met de oorspronkelijke, enig correcte hoes. Een van de absolute toppers in het oeuvre van Lee Morgan, wat mij betreft. Had een Tone Poet mogen zijn, maar goed, als Classic uitgave ongetwijfeld ook heel fijn.

Dit The Procrastinator is op Blue Note Classic LP (2025) van heel hoog niveau: wat een fantastisch geluid zeg!

Er zijn 2 uitgaven uit 1978: één met alleen The Procrastinator sessie uit 1967 en één met andere sessies met andere muzikanten uit 1969 daaraan toegevoegd.

Daarna is The Procrastinator (tracks 1-6, sessie 1967) regelmatig los uitgebracht, zoals ook recent de Blue Note Classic LP weer. Ook op Spotify staat deze zo vermeld. Dus zonder de 1969 sessies.

Daarom heb ik de sessies uit 1969 als bonustracks aangevinkt, net als Tony al voorstelde. Graag zo laten om verwarring te voorkomen.