Fatso Jetson - Cruel & Delicious (2003)

Sommige bands ontwikkelen een eigen muziekstijl en zijn soms zelfs verantwoordelijk voor het ontstaan van een hele stroming. Helaas zijn er ook bands die er nooit krediet voor krijgen. Zo kan je Fatso Jetson zien als de godfather van stonerpop ala Queens of the Stone Age.

Als groot Kyuss en Queens of the Stone Age fan is dit album een genot. Het kent de rauwheid van Blues for the red sun en de gekheid van Rated R. De rauwe stem van Mario Lalli geeft de nummers een heel eerlijk karakter. Ook rust en energie zijn goed in balans. Pleasure Bent werkt verslavend, Drinkin Mode kent een goed portie opgefokte energie en Died in California is een klein meesterwerk met een lekker catchy refreintje.

Ik heb dit album nog niet zo heel lang maar geef nu toch al 4 sterren. Misschien verhoog ik het nog wel!

Lange tijd op zoek geweest naar het album van deze veel te ondergewaardeerde band. Klinkt erg lekker en heeft toch zo z'n eigen stijltje anders dan Kyuss en QOTSA.

Mario Lalli was het grote voorbeeld van Josh Homme.
Nick Oliveri was dolblij toen ie te horen kreeg dat hij de tekst mocht zingen op "You think I ain't worth a Dollar, but I feel like a Millionaire" (Songs for the Deaf, 2002). Het origineel stond op Desert Sessions 5&6 uit 1999, dat gezongen werd door, juist, Mario Lalli.


O ja, hoe ik het ken? Ik luister veel Desert Sessions, op Vol. 7&8 staat het nummer Piano Bench Breaks. Het gaat helemaal nergens over, maar op een gegeven moment gaat er zo'n computerstemmetje praten over "Fatso Jetson and their new release, Cruel & Delicious". Vervolgens een sample van Iron Chef. Ik was meteen verliefd

Dat maakt mij weer nieuwsgierig naar die plaat!

Desert Sessions is nog beter dan dit moet ik zeggen

Heerlijk stonerbandje dit, die wat mij betreft wel wat meer bekendheid in het genre verdient hebben. Meer dan lekkere riffjes en leuke teksten die ook nog eens goed gezongen worden maken dit een album die voorlopig mijn iPod niet meer afkomt.