Minus the Bear - Fair Enough (2018)

Geen nieuw album van Minus The Bear, maar slechts een EP. Waarom dan toch de aandacht voor dit ruim een kwartier durend schijfje? De uit Seattle afkomstige band heeft te kennen gegeven te stoppen na een in het clubcircuit redelijk succesvolle carrière van 17 jaar. Halverwege vorige maand werd het laatste concert in hun thuisbasis gegeven, en twee maanden eerder verscheen nog dit definitieve wapenfeit, en nu is het echt klaar.

De Fair Enough EP trapt af met het dromerig begin, en al snel merk je dat er gekozen is om bij de eigen sound te blijven, en niet groots en afwijkend te eindigen. Doordachte prima rockmuziek met het aanwezige sfeervolle hardere randje. Die bescheidenheid hoor je gelijk terug in de sterke opener. Overstuurde gitaarbogen geven het de kenmerkende disbalans waarmee ze zich wisten te onderscheiden.

Viaduct pakt steviger uit, en weet ook gelijk de aandacht te trekken. Met dit geluid laten ze voor de laatste keer horen dat Seattle na de grunge golf niet dood gebloed is. Het deprimerende en uitzichtloze gevoel van de staat waar het aantal regenachtige uren de zon flink weet te overmeesteren. Een plek waar jongeren nog steeds vaak een kansloos bestaan zonder werk opbouwen, en nog steeds een hoog zelfmoordpercentage de grafieken domineert wordt duidelijk muzikaal verwoord. De gitaar op het einde heeft dezelfde impact als de vocalen, een prachtige instrumentale klaagzang.

Dinosaur heeft een uitgekiende start, waar de math rock roots nog het beste tot hun recht komen. De toon is zelfverzekerd, al mist de zang hier wel emotionele uitingen. Vlakker en meer uitgeblust tot gehore gebracht. Als een log tot uitsterven bedreigt monster beweegt het zich traag voort. Natuurlijk gebeurd er muzikaal gezien genoeg moois op de achtergrond, maar het is een stuk minder interessant dan de vorige twee tracks; al geeft het wel duidelijk het gevoel van niet meer verder kunnen weer.

Jammer dat is als afsluiting is gekozen voor een remix van Sombear. Deze artiest maakt aardige dance, en ondanks de duistere soundscapes vind ik het net niet goed genoeg passen bij Minus The Bear. Dit doet mij net teveel denken aan de Nu-metal acts die begin deze eeuw hun werk door soortgelijke geluidstovenaars onder handen lieten nemen. Invisible krijgt hierdoor wel ondersteuning met licht industriële invloeden, maar klinkt net te soft, terwijl Jake Snider als zanger wel heerlijk in zijn element lijkt te zijn.

Gedeeltelijk geslaagde zwanenzang beginnende met twee erg lekkere tracks, gevolgd door meer inspiratieloze nummers. De koek is blijkbaar echt op, en dat hoor je zeker pijnlijk terug.

Minus the Bear - Fair Enough EP | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com