Lee Konitz - Lee Konitz with Tristano, Marsh & Bauer (1955)

Een zeer oude jazzplaat. Aan de kwaliteit van de opname is gelijk al wel te horen dat deze uit de jaren '40 komt. Gewoon een lekkere jazzplaat voor de liefhebbers. Ik ben van jazz gaan houden, bijna net zoals ik van het metal genre houd. Het is gewoon een geweldig genre en deze plaat bewijst dat gewoon weer. Een mooi plaatje.

Het plaatje loopt op zijn einde en alweer is er hier iemand tevreden. Jazz is zo een genre dat nooit iets fout kan doen in mijn ogen. Ik beperk me weliswaar tot de ouderwetse uitvoeringen en laat de moderne uitvoeringen voor wat ze zijn, maar toch kan ik zoiets zeggen. Geef me een jazz plaat die door vele critici wordt afgebroken en ik zou het alsnog mooi vinden. Nu moet ik bij het beoordelen wat kritischer zijn dan bijvoorbeeld bij een rock plaat omdat het anders enorm grappig zou zijn als ik alle jazz platen die ik beluister een vijf zou geven.

Bij het kritisch wezen is het handiger om een criteria te gebruiken en daarom dat ik de zwaardere stukken van John Coltrane als indicator gebruik. Het klinkt een beetje belachelijk om een artiest die pas tien jaar later zijn kunsten toont te gebruiken om een album die eind jaren '40 werd uitgebracht te beoordelen. Maar soms moeten we even belachelijk doen om dingen te kunnen verwezenlijken. De reden waarom ik trouwens John gebruik als indicator is omdat zijn zwaardere stukken voor mij makkelijker te smaken zijn dan de zovele zoete geluiden die de lichtere jazz hanteert.

Dit allemaal gezegd zijnde kan ik concluderen dat deze plaat alweer de zoveelste jazz plaat is die ik wel kan smaken, al moet ik zeggen dat ik toch nog altijd de zwaardere stukken prefereer. Ik heb gelukkig wel nog objectief kunnen zijn en dit niet als slecht bestempelt, maar toch vind ik dat een 3,5 als startpunt ideaal is. Het klinkt heel goed, lekker luchtig, maar toch is dit een indicatie dat de heer Louis de zwaardere beladen stukken die dit genre rijk heeft boven alle andere jazz platen plaatst. Oneerlijk, ja, slecht bedoeld, nee.

Ik draai deze op et moment weer (op CD) en ik moet zeggen dat Konitz hier erg fris klinkt en vooral ook erg tijdloos (in hoeverre je daar over kan spreken bij pre-60's jazz) maar de geluidskwaliteit van deze plaat is dan toch iets 'oudbollig', wat zowel bij de plaat past als tenkoste van de plaat gaat.