Gandalf - Symphonic Landscapes (1990)

In het jaar dat de Oostenrijker Gandalf 10 jaar in het vak zat wilde hij zichzelf trackteren met iets bijzonders. Daartoe nam hij contact op met het Orchester der Vereinigten Bühnen Wein en haar dirigent Caspar Richter om zijn composities een klassieke tint te geven.

In de compositie die hij hiervoor maakte komen ook delen uit eerdere werken voor. Deze zijn zeer smaakvol op dit album verwerkt, en wel zo dat ze in het geheel passen zonder er afbreuk aan te doen. Daardoor is Symphonic Landscapes met recht totaalmuziek te noemen. Het is sfeervol, dynamisch en wonderwel past de elektrische gitaar van Gandalf bij het 142 koppige klassieke orkerst.

De diverse delen grijpen als puzzelstukken in elkaar en dat zorgt voor een prettige luistersessie in welke bui ik ook ben. Het laat dan ook zeer goed horen dat een moderne compositie net zo klassiek kan klinken als die van Beethoven bijvoorbeeld. De elektrisch versterkte gitaar van Gandalf doet daar wonderwel geen afbreuk aan. Het is muziek om volledig in op te gaan, het doet mij zweven of verlangen dat ik de dirigent mocht zijn. Dit laatste lijkt mij echt heerlijk om eens de macht te hebben over zoveel muzikanten. De verstilde delen zijn hierbij echt nodig om opnieuw naar energie te zoeken. En als die weer gevonden is, is daar weer zo'n moment van kopje onder en dan daarna een heerlijke teug frisse lucht.

Zoals jullie merken ben ik niet vies van dit album, nee, daarentegen groeit mijn liefde voor deze plaat constant en zou wel alle sterren van de hemel aan dit album willen geven. En dan na afloop lekker aan mijn oren likken, want de restjes zouden ook wel te lekker zijn om te laten liggen.

Wat een heerlijke recensie. Niks aan te voegen.

Dat symfonische jasje past de muziek van Gandalf prima, mooi album.

Tja, dan kom ik roet in het eten gooien.... Als grote fan van deze artiest, vooral van de eerste albums tot en met Invisible Power, moet ik helaas bekennen dat dit album mij helemaal niets doet. Na vele pogingen moet ik concluderen dat dit album mij niet kan bekoren; ik mis de instrumentatie van de voorgaande albums, ik mis structuur, en ik vind het ronduit saai. Het komt bij mij allemaal heel fragmentarisch over. Zelfs The Universal Play vind ik stukken spannender.
2 sterren, omdat ik wel waardeer wat Gandalf hiermee heeft willen bewerkstelligen.