Astronauts, etc. - Living in Symbol (2018)

Dat men steeds meer een hekel krijgt aan een maatschappij welke gedomineerd wordt door Social Media is een feit. Al is het natuurlijk heerlijk dat de mogelijkheid bestaat om tijdens langdurig wachten hier naar terug te grijpen. Vanaf de basisschool leert men hier mee omgaan, en het door internet gecreëerde netwerk is groter dan wat wij ooit hadden kunnen dromen. De huidige generatie leert er al vroeg mee omgaan, en zoals bij vrijwel alles, zitten ook hier de nodige nadelen aan verbonden. Probeer het in breed daglicht te zien. Daarom heb ik enigszins wat moeite met het concept achter Living in Symbol. Hier staat de vervreemding van de maatschappij centraal. Valse vooruitzichten, isolement van de omgeving en een vorm van kunstmatige beleving. Grotendeels het gevolg van het leven als element in een wereld gedomineerd door Twitter en Facebook. Mooi om hier als uitgaanspunt mee aan de slag te gaan, maar ook Anthony Ferraro is afhankelijk van deze vooruitgang. Verder maakt hij gebruik van bandcamp om zijn albums aan de man te brengen. Voor mij de voornaamste reden om het hele idee achter de plaat links te laten liggen, en mij alleen te richten op de tracks.

Haal je de verpakking en het verkooppraatje weg, dan blijft er echter bar weinig over. De indruk dat Ferraro zich verbergt achter een vluchtig idee is groot. Het kabbelt allemaal wat voort, net te easy listening. Veel gebruik van echo’s op de vocalen in de songs welke verder voornamelijk een dromerige uitstraling hebben. Vaak wordt de basis gevormd bij jaren zeventig filmtunes met een luchtig zomers karakter zoals in het verder funky The Border. Totaal misplaatst opent Stray Observations verrassend met de James Brown sampler van Funky Drummer. Maar goed dat de uitvoerder Clyde Stubblefield in 2017 is overleden, hij zou zich omdraaien in zijn graf. Bij Symbol Land gaat men uit van een prima, maar wel traag opbouwend pianostuk. Verder zit er weinig spanning in de zwoele plaat. Gericht op een langdurende vertrouwde relatie waar er door middel van plastic kaarsjes inclusief batterij een sfeer opgebouwd wordt. Het liefste nog met een afstandsbediening waarmee de kleur veranderd kan worden. Net zo retro als de vormloze eerste badpakken uit de jaren vijftig. Hier wordt wel heel erg op safe gespeeld. Niet mijn definitie van romantiek. Zelfs zonder het genoemde concept in mijn achterhoofd, wil het maar niet pakken. Zelfs het mooie gitaarstuk van Kelly on the Moon wil hier geen verandering in brengen. Niet wij leven in een geïsoleerde maatschappij, maar juist Anthony Ferraro lijkt zich in zijn eigen wereldje te bevinden.

Astronauts, etc. - Living in Symbol | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com