Gandalf - Invisible Power: A Symphonic Prayer (1989)

Laat ik eens een keer anders beginnen, en wel bij het boekje. Dit ziet er goed uit als je het de eerste keer in handen hebt. Maar namate ik het vaker in handen heb gehad valt het me steeds meer tegen. Hier kan Gandalf niets aan doen, maar wel de ontwerper er van. Er staat zoveel informatie in, in een veel te klein lettertype en daarnaast komen de gebruikte foto's ook niet geheel uit de verf.

Dit is erg jammer te noemen, maar goed daar is de cd gelukig nog. Deze is erg goed te noemen. Na vele jaren de muziek van deze Oostenrijker te volgen denk je hem te kennen. Toch is hij iedere keer in staat gebleken weer een nieuw element toe te voegen aan zijn muziek, ook deze keer. De muziek op dit album is een oefening te noemen voor het album wat hierop volgt met een heus orkerst.

Daarom is de titel van dit album goed gekozen. Invisible Power: A Symphonic Prayer. Gandalf laat binnen de 10 delen, die dit album rijk is, horen dat hij een goed componist is. De muziek is zeker ongrijpaar en symphonisch te noemen, maar mist voor mij net dat element om het een meesterwerk te noemen. Dit komt denk ik door het feit dat Gandalf bepaalde zaken net te voorzichtig aanpakt, waardoor een klein deeltje van de vonk in het luchtledige blijft hangen....

Hoewel ik Gandalf als artiest en zijn muziek in het algemeen een warm hart toedraag, moet ik bekennen dat Invisible Power: A Symphonic Prayer, nooit één van mijn favoriete albums van hem zal worden. Dat heeft in dit geval vooral te maken met het nogal fragmentarische karakter van de plaat. Alsof Gandalf zoekende is naar bepaalde muzikale thema's die hij bij elkaar wil voegen, dat ook doet, maar er niet in slaagt om een sterk geheel te vormen, waardoor de muziek een beetje als los zand door m'n vingers glipt. Daardoor kan de muziek me niet over de gehele linie aanspreken, ondanks dat de muziek best goed is. Het ene moment geheimzinnig en ingetogen, dan weer groots en bombastisch. Maar helaas altijd nét op de momenten waarop ik het niet verwacht, waardoor het wat geforceerd en richtingloos overkomt. Wat niet de bedoeling moet zijn geweest, lijkt me... Misschien had het juist geïnspireerd en verrassend moeten klinken. Helaas doet de plaat dat niet voor mij.

Voorbeeld is de opener "Seed of Seeds". Het klinkt allemaal best mooi, maar structuurloos is het zeker. De overgangen tussen de verschillende thema's zijn er voor 7 minuten teveel, waardoor ik heen en weer geslingerd wordt in teveel verschillende stijlen. Een typisch voorbeeld van 'overdaad schaadt', als je het mij vraagt.
Met uitzondering van het overigens wél weergaloze titelnummer (gek genoeg vind ik dat juist één van de beste Gandalf-composities), wil de rest van de plaat me ook niet volledig bekoren. Het klinkt allemaal absoluut mooi, maar bijna nergens betrap ik me erop, dat ik ook door de muziek wordt gegrepen.

Gelukkig eindigt de plaat zeer geslaagd met "Invisible Power", een dijk van een nummer. Het hoofdthema zit in de meeste nummers al verweven, maar komt hier pas echt tot uiting. Het klinkt energierijk, mooi en afwisselend. Van dit nummer is overigens ook nog een goede 'single'-versie terug te vinden op het compilatie-album Gandalf - Reflection (1991), met toegevoegde vocalen van Gandalf zelf. Het slotnummer is daarbij dan ook een geweldige afsluiter van een plaat die niet overtuigd, vanwege te veel zoekende en onzekere momenten.

Dankzij het titelnummer toch een ruime 3 punten, maar meer zit er niet in voor mij.