Peter Brötzmann / Steve Noble / John Edwards - ...The Worse The Better (2012)

Op deze liveplaat vinden we een sessie van Peter Brötzmann met Steve Noble en John Edwards. Noble en Edwards speelden al jaren samen in Cafe Oto, Londen. Natuurlijk zijn zij zelf ook geen kleine muzikanten: op hun palmares vindt men werk met Evan Parker, Derek Bailey en Joe McPhee. Vaak nodigden zij gasten uit om mee te spelen. Noble en Edwards zijn zeer goed op elkaar ingespeeld. Daardoor kunnen ze de – zoals altijd – met volle overgave spelende Brötzmann prima aan. In het eerste derde van het optreden lijken Edwards en Brötzmann al jaren samen op te treden. Edwards wisselt harde klappen op de snaren van zijn bas af met vlijmscherpe arco. Brötzmann raakt ondertussen de hoogste registers van zijn sax, met verwoestend geweld. Na ongeveer een derde van de plaat zwijgen de bekende spierballen van Brötzmann even, ingegeven door een uitstekende tempoverandering van Noble. Het levert een mooi samenspel op van Noble en Edwards, die hun meesterschap op hun instrumenten tonen.

Brötzmann keert dan terug met heerlijke manoeuvres op zijn sax. Met verve kleurt hij de vrije ruimte tussen Noble en Edwards. Hij toont aan dat zijn spel in de laatste veertig (!) jaar zeker niet minder goed is geworden. Nog altijd weet hij vernieuwend en mooi te spelen. Noble voert een spervuur af op bekken en drum. Edwards' spel bestaat uit dikke noten. Brötzmann's bewegingen zijn zo klein en zo briljant. Soms doet het spel denken aan de jazzklassiekers van weleer. Maar dit is niet een herhaling van oude trucs, maar nieuwe jazz, op lichtsnelheid, de ruimte in.

Het lijkt even of een bedeesde solo van John Edwards rust brengt. De noten zijn lager, het tempo gaat naar beneden. Edwards antwoordt met kleine, korte bewegingen. Het zijn de krachten waar het duo zo bekend om is: technisch uitstekend samenspel, waarbij de spelers elkaar steeds een kleine ruimte geven. Maar dan een noot van Brötzmann, flikkerd als het zonlicht. Nog een. Woeste arco van Edwards, spel op de bekkens van Steve Noble. Brötzmann's sax begint langzaam te scheuren. Aan het einde wordt een belofte ingelost: nog een keer explosief samenspel, een oorverdovend crescendo. Werkelijk een fantastisch optreden: uitstekende muziek die je eindeloos vaak kan horen.

Leuk om te lezen! Ik heb de heren wel eens zien optreden in Cafe Oto (niet per se tegelijk), toffe plek. Het drumwerk van Steve Noble vond ik fantastisch om te zien. Ik ga deze ook eens opsnorren

Insgelijks! Ik ben blij dat ik je iets heb kunnen aanraden. Er is ook nog een andere plaat van het trio: Soulfood Available. Die vind ik zelf net iets minder goed (maar als ik kon zou ik die dan een 4,3 geven). Die staat nog niet op MusicMeter, maar zal ik nog even toevoegen. Dan is er ook nog Mental Shake, die ik nog niet gehoord heb, met Jason Adasiewicz op vibrafoon (o.a. bekend via Nicole Mitchell).

Edit: En natuurlijk I am Here Where Are You, zonder Edwards.

Mental Shake heb ik in de kast staan! Ik zie dat ik er nog niet op gestemd heb. Mooie gelegenheid 'm weer eens op te leggen