Kathryn Joseph - From When I Wake the Want Is (2018)

Een album dat direct pakt en me heel snel wekt uit een siesta, met nog net geen klaagzang of gejammer maar lwel een heel gevoelig smekend klinkende stem vanuit krochten van de ziel met veel pijn. Het openingsnummer zet meteen de toon begint aarzelend, gefluister en barst daarna open, diep, donker, pijn, maar ook kracht.
Het schijnt een tweede album (het eerste was 'Scottish album of the year album') van de Schotse singer/songwriter. Op het eerste gehoor klinken de liederen mij al stuk voor stuk zeer overtuigend, het een lijkt nog sterker dan het ander (hoogtepuntje nr.4 tell my lover)
In de muzikale begeleiding speelt de piano een voorname rol, aangevuld met spaarzame en dramatische percussie en daarbij passende electronica, ze versterken mede de theatrale en zeer emotionele impact, een bijzondere ervaring (ik had een koptelefoon op, is aan te bevelen).
Doet mij hier en daar denken aan Joanna Newson, Kate Bush of stem Louise Rhodes (Lamb).

Hier wat achtergrondinformatie:
Kathryn Joseph on tragedy behind her triumph - The Scotsman

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kathryn Joseph - From When I Wake The Want Is - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Aan het begin van 2016 ontdekte ik Bones You Have Thrown Me And Blood I've Spilled van de Schotse singer-songwriter Kathryn Joseph.

Het debuut van de singer-songwriter uit Glasgow was een aardedonkere plaat, die wel wat deed denken aan de muziek van Karen Dalton, maar ook invloeden van Tori Amos, Kate Bush en Grouper liet horen. Het was een plaat die het uitstekend deed op koude en donkere winterdagen en het was bovendien een plaat die over de nodige groeipotentie bleek te beschikken.

Deze week is de opvolger van het debuut van Kathryn Joseph verschenen. From When I Wake The Want Is is net als zijn voorganger een gitzwarte plaat, die op het eerste gehoor niet erg goed past bij de zomerse temperaturen van het moment. Wanneer de zon eenmaal onder is, komt de muziek van de Schotse singer-songwriter echter snel beter tot zijn recht en blijkt ook de tweede plaat van Kathryn Joseph een plaat van een bijzondere schoonheid.

From When I Wake The Want Is opent met donker getinte en beklemmende klanken en kleurt nog flink wat donkerder wanneer de zang van Kathryn Joseph wordt toegevoegd. De singer-songwriter beschikt zeker niet over een makkelijke stem. De zang doet net als op het debuut rauw en gekweld aan, maar het is een stem die mooier is dan je bij de eerste noten zult vermoeden. Karen Dalton is nog altijd referentiemateriaal, maar ik hoor ook dit keer wat van Tori Amos en Kate Bush.

Makkelijk is het allemaal zeker niet. In muzikaal opzicht is From When I Wake The Want is nog redelijk toegankelijk met sober pianospel en wat donkere en grimmige accenten, maar de zang zal veel muziekliefhebbers en huisdieren de gordijnen in jagen.

Ik wist inmiddels wat ik kon verwachten en heb ruim twee jaar geleden van Bones You Have Thrown Me And Blood I've Spilled leren houden. De tweede plaat van Kathryn Joseph was desondanks weer een zware bevalling, maar na enige gewenning komt er steeds meer schoonheid aan de oppervlakte.

De piano staat ook dit keer centraal, maar vergeleken met het debuut van Kathryn Joseph klinkt From When I Wake The Want Is spannender en veelkleuriger. Het stemmige pianospel op de plaat heeft gezelschap gekregen van subtiele elektronische accenten en percussie, wat avontuur en dynamiek heeft toegevoegd aan de muziek van de eigenzinnige Schotse muzikante.

Kathryn Joseph is een laatbloeier, ze is de 40 inmiddels gepasseerd, en heeft geen makkelijk leven. Het is te horen op From When I Wake The Want Is dat een plaat vol emotie en diepgang is. Het is rauwe emotie die je in het begin in de weg kan zitten, maar die de tweede plaat van Kathryn Joseph uiteindelijk flink optilt.

From When I Wake The Want Is is absoluut een plaat waar je de tijd voor moet nemen en het is bovendien een plaat waar je midden in de zomer het juiste moment voor moet kiezen. Alle energie die je er in stopt krijg je uiteindelijk dubbel terug betaald. Het deel van de Britse muziekpers dat aandacht besteed aan de muziek van Kathryn Joseph schaart de plaat onder de mooiste en bijzonderste platen van 2018 tot dusver en zeker het bijzondere karakter van de plaat kan ik alleen maar onderschrijven. De schoonheid komt langzaam binnen, maar als From When I Wake The Want Is je eenmaal te pakken heeft is los laten geen optie meer. Erwin Zijleman

Ondanks dat ik op 2/3e al het gevoel had dat de plaat weer van voor af aan begonnen was, is dit toch wel erg mooie muziek.

Ik onderstreep de associaties met o.a. Kate Bush en Tori Amos die hierboven gememoreerd worden.

Sommige mensen kopen een motor als ze veertig worden, anderen releasen een debuutalbum waarmee ze meteen een prijs winnen voor Schotlands beste artiest. Kathryn Joseph behoort tot de tweede categorie (alhoewel, misschien ook wel tot de eerste, zou ik even aan haar moeten vragen): haar eerste album Bones You Have Thrown Me and Blood I've Spilled werd meteen gelauwerd door de Schotse pers vanwege zijn viscerale en cinematische kwaliteiten. Het desbetreffende album moet ik nog luisteren, maar op basis van deze opvolger kan ik me de lof goed voorstellen. Joseph heeft een unieke stem die rauw genoeg is om haar dramatische zangstijl menselijk te houden: vergelijkingen met Kate Bush en Joanna Newsom zijn volledig terecht, maar ik zou daar graag nog een Fiona Apple bij willen betrekken in termen van breekbaarheid en - ik zei het al - rauwheid.

Op From When I Wake the Want Is, een titel waarvan ik de zinsbouwkundige structuur nog steeds niet helemaal heb kunnen ontrafelen, begeleidt deze begiftigde zangeres zichzelf altijd op de piano, en komt er soms een band om de hoek kijken. De composities zijn zonder uitzondering donker, klaaglijk en plechtig, en bij vlagen ongelooflijk goed. Een voorbeeld hiervan is het tergend mooie titelnummer: het type liedje waarvan je het motief één keer hoort, om er vervolgens in de week erna iedere avond mee in slaap te vallen en iedere ochtend mee op te staan. Joseph bouwt kundig de spanning op door veelvuldig zangnoten te gebruiken die nét onder of boven degene die je zou willen liggen, waardoor de ontlading des te prachtiger wordt wanneer de rest van de instrumenten eindelijk invallen om het simpele pianomotiefje te vergezellen.

Want simpel, dat is het pianospel wel. Dat hoeft in zichzelf geen minpunt te betekenen, zo bewijst Joseph ook op We Have Been Loved By Our Mothers, een relatief ingetogen galmliedje dat meteen klinkt alsof je het al jaren kent. Ook Mouths Full Of Blood, dat eveneens gekenmerkt wordt door een simpele, dramatische pianomelodie die grotendeels hetzelfde blijft voor het hele nummer lang, is nog steeds treffend, a) omdat het simpelweg een goede simpele dramatische pianomelodie is, en b) vanwege Joseph's ongelooflijk aangrijpende begeesterde zang, júist in de stille momenten. Meteen na dit erg sterke tweeluik begint het echter te kantelen in de plaat. De wat mindere songwriting in de twee nummers voor de afsluiter onthullen andere kleine zwaktes in Joseph's muziek, namelijk dat we voor de afgelopen tien nummers wel echt naar tien keer dezelfde formule hebben geluisterd, en dat de nogal scheutige inzet van drama zich niet beperkt tot alleen haar muziek ("And I have seen the bird of sorrow/And I have looked it in the eye/But you were broken long before/My love took your heart and bled it dry"). Op het vrij potsierlijke Weight culmineren al deze minpunten in een soort AURORA-achtige uitspatting, inclusief strijdkoortjes, terwijl Joseph wederom wat lines over het bloed in haar hart over de luisteraar uitstrooit.

Het is dan ook maar goed dat op afsluiter ^^ Joseph laat zien dat ze wel degelijk een erg getalenteerde muzikante is wanneer ze al deze franje laat varen. Ze doet het album uitgeleide met een stemmige, ingetogen ballade die niet zou misstaan op een vroeg Perfume Genius album - en dat is een groot compliment. Zo blijf ik toch achter met een gevoel van tevredenheid, en nieuwsgierigheid naar wat deze dame in de toekomst nog gaat brengen. Recensiecliché, maar het mag want we zitten toch op een amateurrecensiesite: het zit in haar, dat meesterwerk.