Basia Bulat - Oh, My Darling (2007)

Basia Bulat werd her en der op internet al een paar maanden geleden getipt om zeer goed in de gaten te houden.
En dat heb ik gedaan Eindelijk ken ik haar debuut en dat is me een pracht-album geworden waar je u tegen zegt. Een u die nu 4* verdient waarbij ik mezelf afvraag hoe lang het gaat duren voor dat dit een halfje meer gaat worden.

Before I Knew is een kort nummer dat opent op ukelele. Even denk je de nieuwe cd van Beirut te horen zeker als het handgeklap er bij komt. Maar dan gaat Bulat zingen en doet dat harmonieus met haar backing vocals. Kort, krachtig en vooral een opmerkelijk begin.
Ook op I Was a Daughter is het handgeklap weer aanwezig, maar nu is er ook piano te horen en tegendraadse ritmes die snel bijval krijgen van viool. Dit is het soort folk waar, ik noem hem al weer, Beirut ook bekend mee werd alleen hier geen Balkan-invloeden, maar meer folk. Dit is een puur en zeker ook lekker apart popliedje. Ontroerend zoals ze zingt....
De titel zegt het al: Little Waltz is een heerlijk walsje op de akoestische gitaar. Als begeleiding krijgt het vioolgetokkel mee met als sausje de ietwat hese stem van Bulat die in de verte een beetje aan Joni Mitchell doet denken en hoe zwierig maar vooral ook triest is het als de strijkers inzetten. Prachtig!
Een absoluut hoogtepuntje is December. Wat een schitterende stem heeft deze dame toch en wat doet de begeleiding toch mooie dingen hier: heel puur, eenvoudig en toch heel erg theatraal. Het kan allemaal in korte nummers als deze. Niet geloven? Toch even luisteren dan!
En dan denk je alles gehad te hebben dan gooien we er gewoon nog een hoogtepunt tegenaan in de vorm van Snakes and Ladders. Dit soort zwierigheid hoor ik terug bij b.v. een Tim Hardin. Het nummer zit heel knap in elkaar en alles buitelt over elkaar heen zonder te vervallen in chaos. Met liedjes als deze kun jij mij wel veroveren, geen enkele twijfel over mogelijk. En hoe moeten we dit toch noemen? Barokke kamerpop??
Op Oh, My Darling komen de vocalen zeer goed naar voren en krijgen alle eer die het toekomt. Helaas duurt het maar 1.23 minuten. En ook hier weer een stijl die moeilijk aan te duiden is. De mondharmonica geeft het een folk-roots sfeer mee in elk geval.
Little One als de lente zelf: fris, hoopvol en nog zoveel moois in het verschiet. Basia Bulat dartelt rond in je stereo en vraagt je achter haar aan te rennen over de weidse groene velden die helaas alleen in je gedachten kunnen bestaan, maar sluit je ogen, denk je stereo gewoon weg en het overkomt je.
En misschien wel een heel vreemd vergelijk, maar ik moet een beetje denken aan Antony (die van de Johnsons ja). Het lijkt er niet op, maar het heeft eenzelfde soort emotie en misschien komt het ook door het barokke tintje van de strijkers tegenover de puurheid van de composities.
Why Can't It Be Mine krijgt door de percussie een zwoele jazzy touch mee. Het hese stemgeluid maakt het dan helemaal af. Folk-rock met een jazzy randje dus.
Het langste nummer van de cd heet The Pilgriming Vine en doet niet onder voor de voorgangers. Let vooral op de samenzang. Erg smaakvol. En dan opeens dat heerlijke walsje tussendoor: een verrassing van jewelste. Voetjes van de vloer, stoelen aan de kant en zwieren maar. Een liedje om spontaan verliefd op te worden.
Op La-Da-Da is het de percussie die zeker aan het begin alle aandacht opeist, maar ook hier krijgt het weer bijval van strijkers waardoor we wederom van een zwierig nummer kunnen spreken.
Blijkbaar kan ik het namedroppen niet laten, maar het moet me van het hart dat Birds of Paradise erg aan Joan As Police Woman doet denken. Het kent een zelfde soort emotie dus dat zit helemaal goed. Akoestische gitaar, piano er bij en wederom hebben we een schitterend liedje te pakken. Minder zwierig misschien en daardoor erg mooi van eenvoud te noemen.
Afsluiter A Secret heeft iets naiefs. Ook hier weet ze je te veroveren met haar stem.

En vooruit laten we dan maar weer eens lekker aan hokjes doen: Basia Bulat is in te delen tussen Jenny Lewis, Feist, Natalie Merchant en Joni Mitchell.
Geen zin in hokjesdenken? Groot gelijk, gewoon uitproberen dit Oh, My Darling. Spijt zal niet voor gaan komen in je woordenboek.
Overigens ben ik erg benieuwd hoe deze dame het er vanaf gaat brengen in het voorprogramma van The Veils (ik ben daar bij op 6 mei a.s. in Rotown). Als het net zo genieten is als deze cd dan ben ik dik tevreden.

Ja ben ik ook benieuwd naar hoe ze live zal klinken... Ik ben er de 3de bij in Nijmegen.

Ik vanavond in de Mezz! Ik heb er zin in.

Oke, wat zal ik hier nu weer eens over vertellen. Om meteen maar met de deur in huis te vallen valt dit album me toch een beetje tegen. Het pakt wat saai uit allemaal en ik kan mijn aandacht er niet altijd even goed bij houden. Gelukkig dat dit album dan ook maar 35 minuten aan muziek biedt - precies genoeg naar mijn mening. Ik ben verder op zoek gegaan naar dit album vooral naar aanleiding van het nummer I Was a Daughter. Dit up-tempo nummer bevat sterke vocalen, een lekker ritme en inderdaad de klappende handjes. Een sterk nummer die mij er dus toezette dit album eens te gaan beluisteren. Maar wat ik al snel ondervond na drie nummers was de herhaling. De nummers zijn over het algemeen geen verrassing meer als je de eerste drie nummers hebt beluisterd. Het is een soort weerspiegeling van de hele cd. Dit maakt het dus nooit spannend en verrassend - hoewel ik dit soort muziek nergens echt spannend vind. Begrijp me niet verkeerd want deze mevrouw heeft wel degelijk een mooie stem. Maar dat doet het voor mij niet om dit album mooi te vinden. Vooral de down-tempo nummers zijn behoorlijk saai en weten gewoon niet te boeien en de up-tempo nummers zijn dan weer enigszins te pruimen met als genoemde hoogtepunt I Was a Daughter. Om af te ronden: dit album blijft op een zeker niveau hangen. Het weet nooit spectaculair te worden en het is ''more of the same'' - iedere keer als je dit plaatje opzet. Niets voor mij dus dit zwakke album, wat totaal niet de kracht geeft om dit plaatje verder te willen ontdekken. Jammer, maar ik heb het echt geprobeerd. Een 2,5*...

Mooi stem, wondermooi.
Maar de liedjes blijven me toch wat teveel aan de oppervlakte....hoe graag ik het ook anders had gehad, want ik val voor mooie stemmen als Joan As Policewoman of Nina Nastasia of Cat Power. Maar die nummers blijven wel kleven, dit doet me soms wat aan Jewel denken: mooi, maar dikwijls te vrijblijvend. Seen it, done that, zoiets. Before I knew, December en Oh, my darling overstijgen de middelmaat, maar het is niet voldoende om het geheel erbovenuit te tillen, helaas.

Maar kom, mooie stem, ze kan dit meenemen en nog verder groeien in haar songschrijven de volgende plaat, die ik zeker ook zal beluisteren. Deze komt op 2,5*

Toch wel spijtig dat hier zo weinig aandacht aan gegeven wordt, ook de gemiddelde score van 3.5 vind ik erg laag voor een album van dergelijke kwaliteit.

Dat ben ik helemaal met je eens grovonion: dit album verdient zeker meer en het is jammer dat er maar weinigen zijn die het opgekpikt hebben (en dat de score zo laag is).

Ik ga het ook eens aanhoren, ben benieuwd want ik heb er ergens iets over gelezen wat me wel erg aansprak.
Mooie foto trouwens op de artiestenpagina.