Windhand - Eternal Return (2018)

Fantastisch artwork, fantastische eerste track. Een goede start!

Grey Garden

Windhand sleutelt op Eternal Return weinig aan zijn sound. Is dat erg? Nee, helemaal niet! Het gezelschap legt weer een heerlijke deken aan warme fuzzy stoner/doomriffs neer met de prachtige vocalen van Dorthia Cottrell. Toch weet de band de boel bij vlagen wat meer op te zwepen door de grungeinvloeden (Nirvana/Alice in Chains) wat verder naar voren te brengen. Dit is een band met een herkenbaar geluid dat zich gemakkelijk boven het wazige doom/stonermaaiveld uitsteekt.

Voorzichtig positief hier. Met name de beginnummers gaan verder waar het in mijn ogen zwakke Grief's Infernal Flower stopte, maar er zijn ook best veel momenten die best goed zijn.

Wat een interessante mix van doommetal, grungerock en stonerrock. Veel fuzz op de gitaren, langzame sleepende ritmes en occulte zang. Een goede, duidelijke productie (en dat is best knap met al die fuzz en distortion) maken dat deze plaat best lekker wegluistert.

Hier en daar wat Hawkwind, dan weer Black Sabbath, dan weer Hole of Soundgarden. Gaaf gedaan, maar.....

De plaat duurt mij wel te lang. Ik heb ze liever korter.