Malcolm Holcombe - Come Hell or High Water (2018)

Sinds ik tien jaar geleden zijn aanstekelijke liedje My Ol’ Radio hoorde, volg ik de carrière van Holcombe nauwgezet op de voet. Hij is een artiest naar mijn hart, authentiek, wars van uiterlijk vertoon en volledig zijn eigen koers varend. Niets aantrekkend van moderne trends.

In de loop der jaren heeft hij ook steeds meer een eigen stijl ontwikkeld en is zijn typische gepluk aan de akoestische gitaar altijd herkenbaar, net als zijn gruizige stem.

Op zijn nieuwste album Come Hell or High Water horen we een groot aantal duetten met Iris DeMent. Een zangeres met een gelijkaardig opvallend stemgeluid. Bovendien zijn ze zielswanten en is DeMent tevens voor mij een van de meest authentieke muzikanten, die er in de muziek business rondlopen. De keuze voor haar was een gouden greep, want de stemmen pas wonderwel bij elkaar.

Naast duetten met DeMent ook eentje met Kerri Powers. Aan inspiratie kennelijk geen gebrek, want Malcolm trakteert ons op een dertiental ijzersterke songs. Daarnaast verscheen er ook nog een single, Sell Me a Gun met het echtpaar DeMent en Brown, dat niet op het album staat.

Op de nieuwe schijf is er zelfs ruimte voor een kerstliedje, gelukkig niet een klef, maar eentje, dat je het hele jaar kunt beluisteren. Uitgesproken favorieten heb ik niet en dat zegt misschien wel genoeg. Helaas voor zijn fans, komt Malcolm dit jaar niet naar Nederland, zodat ze dit ijzersterke album niet live kunnen gaan horen.

Ik heb hem iets minder lang op de korrel (sinds 2014, Pitiful Blues). Maar herken me helemaal in jouw beschrijving. Een a-typisch figuur met een doorleefde ziel. En als zo iemand zijn gedachten goed op papier kan zetten en ook nog aardig muziek kan maken. Dan heb je het pakket compleet he?
Zo te horen, heeft hij nog steeds niet veel tanden in zijn mond staan, maar dat maakt niet uit. Deze plaat komt weer direct hard binnen. Iris Dement heb ik minimaal net zo hoog zitten, dus dit is echt een album naar mijn hart. En ja het kerstnummer; een goede reden om er dit jaar nog eens goed op terug te komen. Jaarlijstjeswerk dit.

Ondanks dat het, best fijn, nog geen herfst wil worden is dit duidelijk mijn favoriete plaat met een herfstachtig karakter in de positieve zin des woord. Heerlijk onderuit gezakt bij de kachel hoor je een scala aan sfeerbeelden en emoties aan je voorbij trekken die zijn weerga nauwelijks kennen.