Rick Wakeman - Piano Odyssey (2018)

Was wat aan het fröbelen op Spotify en dan kom je weleens uit op een soort aangeboden mix van andere nummers/albums. En daar hoorde ik het nummer ‘Cyril Wolverine’ van dit album. En dat klonk best mooi. Dus ik zag dat het Rick Wakeman was met dit album. Hierop interpretaties van bekende en minder bekende nummers, wat Yes nummers en ook wat arrangementen van ‘klassiekers’.

Soms heb ik het gevoel dat ik in een restaurant zit (moeilijk deze dagen maar hey ! dan maar thuis..) te eten met op de achtergrond een pianist die wat bekende deuntjes speelt. Haardvuur aan, wijntje, goed gesprek, vorkje prikken, wat opgeblazen gevoel en een dure rekening.

Toch zijn de beide Yes interpretaties wel leuk om eens te horen (koor in ‘Roundabout’ en een lichtelijk onherkenbaar ‘And You And I’.).

Wakeman is inmiddels 71 en dit is zijn bijna 100ste album ? Ach, hij leeft nog gelukkig (gezien zijn bizarre levensstijl) en knap als je artritis hebt om dan nog zo te kunnen spelen. Een Moloch, een legende.

Ik zou graag eens weer een avond ergens in deze herfst in een restaurant willen verblijven. Met wat vrienden, een haardvuur, wijntje enz.. En dan Wakeman op de piano op de achtergrond.