John Hiatt - Two Bit Monsters (1980)

Two Bit Monsters is kwa composities niet zo gevariëerd als zijn voorganger Slug Line, maar de orginaliteit van Hiatt's muziek en vooral zijn bijtend cyniese teksten bieden toch voldoende om dit tot een blijvertje te maken.

Helemaal mee eens, dit album is meer een eenheid qua sound, terwijl Slug Line een eenheid is qua originaliteit.
Desalniettemin een fijne plaat die bij mij regelmatig opstaat, vooral in de auto.

Drie maal is scheepsrecht! Een behoorlijke maar niet heel memorabele opvolger van het zeer goede Slug Line. Echt een album voor de liefhebber. Hoogtepunt is voor mij It Hasn't Happened Yet.

Ik ervoer het damaals ook als een teleurstellende plaat na Slug Line, maar het is duidelijk een groeiplaat. De afgelopen 25 jaar heb ik deze waarschijnlijk meer gedraaid dan z'n voorganger.

Hier zit er nog zo eentje. Productioneel een mooi samenhangend en venijnig klinkend album van Hiatt met een hoorbaar ingespeelde band. De kwaliteit van de songs is meer dan degelijk met een paar uitschieters naar boven zoals Pink Bedroom, Good Girl Bad World, It Has Not Happened Yet en String Pull Job. Concert na albumrelease in Vredenburg was net zo strak en gedreven.

Deze bevalt mij na een eerste luisterbeurt beter dan voorganger Slug Line.

Zoals eerder gememoreerd vind ik dit album net iets beter dan voorganger Slug Line, de nummers afzonderlijk raken mij meer dan op dat album.
Two Bit Monsters komt wat meer springerig op mij over, ik weet het niet anders te omschrijven.
Bij een eerste luisterbeurt beviel de plaat mij al erg goed met I Spy, Cop Party & afsluiter New Numbers als uitschieters, maar er staat hier eigenlijk geen zwakke broeder tussen.

John Hiatt die Elvis Costello doet is niets voor mij. Slug Line niet en deze ook niet.

Jeugdsentiment. Draai hem nog steeds. Nu op cd.
Zo simpel, en zo goed. Veel mooie platen gemaakt Hiatt. Respect voor deze songwriter.