Hooverphonic - The President of the LSD Golf Club (2007)

Het nieuwe album van Hooverphonic ingedeeld onder pop/rock? Is dat geen foutje? Nee hoor, Hooverphonic pakt het op dit album wat anders aan. Live opgenomen in de studio klinkt het allemaal meer als een echte band en naar het schijnt is de psychedelica uit de jaren '60 de grootste inspiratiebron op dit album. Het onwijs lekkere orgeltje op de eerste single is er alvast een interessante voorbode van.

Voor alle hooverphonic-fans, je kunt nu al een deel van het album beluisteren op www.hooverphonic.com.
op het eerste gezicht ziet het er mij best wel goed uit, alhoewel dat ik nog maar de 3 eerste liedjes heb kunnen beluisteren.
Stranger klinkt een beetje eentonig, 50 Watt is al een beetje beter, vooral het refrein, Expidition Impossible is wel vet (De orgels kick ass!!).
Ik kan echt niet meer wachten!

Schitterende titel!

Inderdaad. En een supermooie hoes, en een erg stijlvol clipje bij die single. De aankleding van het geheel is sowieso altijd erg in orde bij hen.

heb er nu nog meer beluisterd en het blijft maar stijgen in mijn achting.
Circles en Gentle Storm zijn SUPER!!!!
The Eclipse Song klinkt heel erg origineel en is opnieuw een enorm sfeervol nummer.
Billie valt best mee en Black Marble Files is voor mij het hoogtepunt van het album, het refrein is ZALIG!!!!
Stricktly Out Of Phase is ook goed en de afsluiter Bohemian Laughter kon misschien wel wat beter.
Nu dat ik al deze liedjes gehoord heb ben ik ervan overtuigd dat dit een SUPER-album gaat worden, het is het meest sfeervolle album dat ik ooit heb gehoord!

Zo innovatief ze op de eerste twee albums klonken, zo doorsnee rock klinken ze nu.
Jammer, deze band heeft voor mij afgedaan. Ik zet A New Stereophonic Sound Spectacular nog maar eens op....

Nu te beluisteren in de luisterpaal! Eerste indruk.. heerlijk!

Helemaal niks mis met deze nieuwe Hooverphonic. Inmiddels zo herkenbaar als wat, ook al zit er hier en daar nu een licht psychedelisch jaren '60 sausje overheen.
Zet je lavalamp maar aan, duik weg in je zitzak en geniet van gewoon een uitstekend nieuw plaatje van dit gezelschap.

Ik heb het gisteren al in handen gehad, maar de nieuwprijs van ceedees ligt me veel te hoog. Zoals steeds een klein jaartje wachten en dan in de afprijzing aanschaffen me dunkt.

Ik ben hem vandaag geweest gaan halen.  En inderdaad, deze nieuwe plaat van hooverphonic is opnieuw van de hoogste klasse!
De toppunten van dit album vind ik:
Expedition Impossible, Circles, Gentle Storm, The Eclipse Song en Black Marble Tiles (een van de beste liedjes die hooverphonic ooit heeft gemaakt naar mijn mening)
Echt SUPER !!
Waarschijnlijk het beste album van hooverphonic!

Inderdaad , deze vind ik samen met blue wonder power milk (hun 2de album) voorlopig het beste wat ze al gemaakt hebben. Toch wel een kleine stijlbreuk dit album: geen strijkers meer, Alex Callier die af en toe een stukje meezingt. Vooral de vooruitgestuurde single expedition impossible is super, net als stranger , gentle storm en 50 watts.

Alex Callier, toch wel dé grote man achter deze (bijna éénmans)band, is een bewonderaar van onder andere My Bloody Valentine en Cocteau Twins. Dat zit dus wel snor. Dit album gaat echter een heel andere richting uit. Als we toch gaan vergelijken -dat doen we tegenwoordig altijd bij nieuwe albums- dan hoor ik nogal wat gelijkenis met The Doors, Jefferson Airplane en Pink Floyd in hun vroege jaren. Hoewel de single erg gitaargeorienteerd is, is het vooral de piano, die samen met enkele andere fijne instrumenten, de toon aangeeft.
Het album heeft een ietwat mystieke ondertoon, er schuilt een soort doelloosheid in; de soms sterk psychedelische stukken en fraaie instrumentals redden sommige nummers wanneer het iets té saai dreigt te worden; ookal kan niet alles mij evenveel boeien.
Beste song is het laatste nummer (en dat is vaak een pluspunt bij de eindbeoordeling) : Bohemian Laughter.

Het blijft me toch een raadsel welke paddo's deze jongens gesmuld hebben bij het opnemen van dit album.
Dat maakt nu al jarenlang saaie pop -Maaaaaaaad about you- en komt nu opeens aandraven met een dergelijk straf album.
Sterk, erg sterk.

hoog gaap gehalte op deze plaat, sorry , ik vind hem niet goed

Ik vond hun eerste paar platen ook véél leuker dan pakweg hun laatste drie, maar op dit album breken ze gelukkig met de steeds meliger wordende hitparadepulp die ze de laatste tijd afleverden, ik beluisterde deze vannacht - zonder nuttigen van paddestoelen of zo hoor, na 2 straffe Senseo-koffie's haha - en het is een verademing, eindelijk gaat deze band terug AVONTUURLIJKER muziek maken, wèg van de hitparade, maar vol ijzersterk werk, redelijk psychedelisch en zeer cosmisch bij momenten.

Veel verdere en diepere luisterbeurten dringen zich op.
Dan U, Mediamarkt, om deze zo goedkoop aan te bieden.
Ijzersterk en mij na amper 1 volledige beluistering al **** waard, met uiteraard een optie op nog méér!

**** bravo enne :

Vaker beluisterd deze week, màn, wat is dit een enorme sprong voorwaarts zeg!
Hun beste album sinds hun debuutplaat!
Minder commercieel, men mikt niet op hitsingles, maar héél de plaat ademt een zelfde mysterieuze-erotische sfeer uit, nou ja, zo ervaar ik deze aparte en gelaagde muziek!

Ik verhoog naar : 4.5 sterren !
Hallelujah!

****1/2

Hier en bespreking uit FILEUNDER, leuke muzieksite, trouwens :

(quote)


Hooverphonic - The President of the LSD Golf Club
(PIAS)
Ik vind het moedig wanneer je als band, na jarenlang gebruik gemaakt te hebben van allerhande nieuwerwetse elektronische snuisterijen om je geluid te vormen, deze hulpstukken bijna achteloos aan de kant schuift, in je handen spuugt en met ouderwetse instrumenten aan de slag gaat. Hooverphonics meesterbrein Alex Callier nam dit besluit en verdorie, wat een goed besluit was dat. Hun nieuwe cd The President of the LSD Golf Club is onmiskenbaar een Hooverphonic-plaat, maar het inzetten van toetseninstrumenten uit vervlogen tijden zoals de farfisa, het klavecimbel, de pianet en de mellotron verrijkt het geluid in extreme mate. Callier besloot ook nog eens ouderwets alles in een keer als band in te spelen en de opnames bovendien analoog te doen. Allemaal zaken die The President of the LSD Golf Club een weldadig warm shoegazergeluid geven, maar dat er in een nummer als "Strictly Out Of Phases" zelfs echo's van Pink Floyd ("Us & Them"!) doorklinken. Met als grote verschil natuurlijk dat hier Geike Arnaert als zangeres achter de microfoon staat. Nieuw is verder dat Callier ook zelf zingt in een paar nummers. Zijn stem is in bijvoorbeeld "Circles" en "Gentle Storm" een zeer goed passende aanvulling op de stem van Geike. Haar vocale prestatie is overigens weer uitmuntend en zeer bepalend voor totaalbeeld van deze cd die zonder twijfel een van de mooiste is die er dit jaar vanuit België de grens over gewipt is ons kikkerlandje in.

(unquote)

bron : http://www.fileunder.nl/archives/2007/11/hooverphonic_the_president_of_the_lsd_golf_cl.php

potverdikkeme dat was een strak concertje gisteravond 26 nov in rotterdam. Dit staat als een huis!!!

Een Herenhuis ?

Hooverphonic is overduidelijk de goeie weg ingeslagen! Nog niet lang geleden vond ik het seutjesmuziek, maar dit staat me aan.

Ik vond hun muziek in het begin heel apart, maar hoe recenter hun werk, hoe commerciëler en platter, nu gaan ze inderdaad terug een aparte eigenwijze richting varen, die me ook meer aanstaat, weg van die verdomde hitparade en te makkelijke meezing-wegwerpdeuntjes à là The World is Mine...

Het is wat psychedelischer, met minder strijkers en minder electronica, maar ik vind dit album niet zo veel verschillen van eerder werk. Met het inderdaad behoorlijk inhoudsloze "The World is Mine" noem je ook wel een uitzondering in hun materiaal; de term melige hitparadepulp vind ik verder niet van toepassing op Jackie Cane (overigens een matig album) en ook No More Sweet Music is misschien commercieel maar absoluut niet plat. Het enige album dat wezenlijk verschilt van de rest is het debuut, toen ze onder de naam Hoover nog voornamelijk triphop maakten. Dit is weer gewoon een ouderwetse, bovengemiddelde cd van Hooverphonic; niets wereldschokkends, maar het luistert zoals altijd heerlijk weg. Wel grappig dat 50 Watt en Gentle Storm met exact hetzelfde motiefje beginnen. En Bohemian Laughter lijkt een combinatie van "Every Time We Live Together We Die A Bit More" en "L'odeur Animale" van The Magnificent Tree. Goed album; vooralsnog 3,5*

Weer een mooi album van Hooverphonic!
Het is muzikaal anders tegenover hun vorige albums, maar daarom niet slechter.
Leuk dat Alex in enkele nummers meezingt.
De mooiste nummers vind ik 50 Watt, Circles, Black Marble Tiles,…

5*

"Circles" is nog maar 2,5 maanden uit en "50 Watt" verschijnt al als vierde single. Het moet tegenwoordig blijkbaar wel zéér snel gaan...

da is men nichtje of je het nu gelooft of niet het sis waar

Verrassend album van Hooverphonic waarbij ze afstappen van de lounge/triphop en hun heil zoeken in de psychedelica van de jaren '60. Toch klinkt het als Hooverphonic vanwege de zang van Geike Arnaert al zing Alex Callier ook enkele nummers in. Het resultaat vind ik erg geslaagd met avontuurlijke arrangementen en de mystieke sfeer past erg goed bij deze band.

Mee eens LucM, inderdaad avontuurlijk, daarnaast ook erg melodieus en hoorbaar met inspiratie/ liefde gemaakt.

Een wat afwijkende sound, maar toch wel sterk werk van deze band. Leuk om te horen dat ze andere paden durven te bewandelen en dat ze daar ook nog in slagen. Een onderschatte plaat.

Live in Utrecht
Stranger