Françoise Hardy - Comment Te Dire Adieu (1968)

Ook een mooi album, iets minder dan haar vorige.
Nog steeds stukken beter dan wat we later van haar zullen horen..

haar 2na beste plaat. ma jeunesse fault le camp vind ik haar beste.
overigens is opener door gainsbourg geschreven

Persoonlijk vind ik deze de mooiste.

Leuke plaat alweer van Françoise Hardy, met o.a. het overbekende titelnummer en een Franstalige cover van Leonard Cohen's Suzanne. Wat speelser klinkend dan de voorganger, die een vat vol melancholie was. Al had de afsluiter niet op die voorganger misstaan!

3,5 sterren

Ik heb zo onv 15 albums van Françoise Hardy, deze en voorganger Ma Jeunesse Fout le Camp..('67) blijf ik de mooiste vinden,haar debuut en enkele andere zijn ook best goed ...maar deze 2 waren ook volgens mij de top van haar albumcarrière ,wel apart is dat Il N'y a Pas D'amour Heureux in 2 uitvoeringen is uitgebracht ..eerst op de voorganger en toen ook op deze...nooit begrepen waarom ?
Het is heerlijk luisteren en haar sound blijft altijd fijn klinken
aangevinkt ...2 , 5 ,12

Het '1968' album van Francoise Hardy. En ook bij dit album is het leuk wat achtergrondinformatie te hebben.
Het eerste nummer is een vertaling van Serge Gainsbourg (die het ook zelf heeft opgenomen) van een Engels nummer van Aland Goland en Jack Gold "It Hurts to Say Goodbye". Margareth Whiting heeft het als eerste op de plaat gezet, Vera Lynn had er een grote hit mee. Er was ook een instrumentale uitvoering (Jack Gold Orchestra) en waarschijnlijk heeft Francoise deze als eerste gehoord en is ermee naar Serge Gainsbourg gegaan.
"Où va la chance ?" is een vertaling van een nummer van Phil Ochs ("There But for Fortune") door Joan Baez op plaat gezet. Phil Ochs was een anarchistische folkzanger, die eerst wat folk albums uitbracht, daarna het muzikale roer radicaal omgooide. In 1976 overleed hij door alcohol en drugs
Het derde nummer is weer van Serge Gainsbourg.
Er staan verder vertalingen op van een nummer van Leonard Cohen (Suzanne) en Ricky Nelson (nr. 10 Lonesome Town). Suzanne van Leonard Cohen is vertaald en gezongen door Graeme Allwright die het hele repertoire van Leonard Cohen uit de jaren 60/70 in het Frans heeft vertaald en uitgebracht. Op zich op een respectvolle wijze.
Ook "Parlez-moi de lui" is een vertaling van "The Way of Love", in het Frans bekend geworden door Michele Arnoud en Dalida.
Nummer 5 (tekst van Louis Aragan, muziek Georges Brassens) stond ook op de vorige plaat van Francoise, maar de uitvoering hier is erg sober (en mooier).
De muziek van 'Étonnez-moi, Benoît..'. is van Hugues de Courbon en kenners van de Franse folk uit de jaren 70 zullen direct denken aan Malicorne waar Hugues deel van uit maakte.
Francoise heeft twee nummers zelf geschreven en dat is wel wat minder dan gebruikelijk.
De eindconclusie van Chanson Klassiekers waar deze plaat op nummer 136 staat is als volgt :
Over het algemeen presenteert het album smaakvol fantasierijke orkestratie, sterke melodieën en sexy vocalen, die meer opleveren aan sentiment en verdriet dan gebruikelijk bij Francoise Hardy.

Een mooi album, wel iets minder dan het vorige. Toch krijgt het ook 4 sterren, want met 3,5 doe ik het album toch wat te kort.