Cursive - Vitriola (2018)

Tim Kasher heeft deze keer gelukkig zijn recept van de pillen bij het dokterskamertje van de psychiater uit zijn broekzak laten vallen, met desastreuze gevolgen:

You know it's gonna hurt
And you know it'll hurt me too
You said, "Fuck this world"
You don't owe it shit
And most nights I'd agree with you
I never thought you'd really do it
dat is voor het ontbijt....

en even later.....
We think we want to live forever
It's an unrealistic feat
I don't want to live forever
I can't bear the agony
I don't want to live to outlove everyone
Goddamn, one life is hard enough

Ja ik kan me hier wel mee vermaken en de cello is ook weer terug, eindelijk. Beste album sinds The Ugly Organ.

deric raven kan hier trouwens erg mooie dingen over vertellen ook....

Zeker een stap voorwaarts sinds I Am Gemini. Jammer dat ze nooit verder zijn gegaan op het geluid van Mama, I'm Swollen.
De intro van Life Savings is top!

Ik moet bij dat intro zelfs aan Arcade Fire denken.

Swollen, Oei, dat is de op 1 na saaiste plaat die ik van ze ken. :O

Bericht met een recensie naar een externe website verwijderd.

Het is inderdaad niet hun meest avontuurlijke plaat, maar dat album had een heel volwassen geluid dat ik ze graag nog eens hoor doen. Misschien komt het ook omdat ik niet de grootste fan ben van Happy Hollow en Gemini. Beide wel goede albums, maar toch iets minder.

Na heel wat luisterbeurten blijft deze groeien bij mij. Dit neigt stilaan naar een verhoging van mijn waardering!

Dit album kwam ik tegen in m'n lijstje met opgeslagen albums in Spotify, had geen idee meer waarom, daarom nog maar 'ns geluisterd.
En oh ja, nu weet ik 't weer: vanwege het niet minder dan geniale It's gonna hurt
Rest is ook niet misselijk maar die schiet er toch echt wel bovenuit. Lekker intens.

Het uit Omaha, Nebraska afkomstige Cursive timmert al ruim 20 jaar aan de weg, timmert zeg ik; het is een mokerslag die ze je toe willen brengen. Soms net zo krachtig als het hartmassageapparaat, hangend in een plaatselijk winkelcentrum. Niet vreemd dat deze band in het verleden haar debuutalbum heeft uitgebracht bij punklabel Epitaph, vervolgens de overstap maakte naar het breder georiënteerde Saddle Creek, en nu haar plek gevonden heeft bij hun zelf opgezette 15 Passenger.

Ze maken rockmuziek met een flinke hoeveelheid emo saus, hun roots liggen ergens in de slipstream van de dominerende gitaarmuziek uit de jaren 90. Het eigenzinnige karakter van de band uit zich in verassende muzikale wendingen, vergelijkbaar met een band als The Flaming Lips, al is Cursive een heel stuk harder. Frontman Tim Kasher is ook solo actief, en verdeeld zijn tijd tussen Cursive en het meer folkrock gerichte The Good Life.

Vanaf de eerste tonen van Free To Be Or Not To Be You worden we de diepte in gezogen, en om de lagen te herkennen is het een aanrader om het geheel met een goede koptelefoon te luisteren, wil je tenminste op een juiste manier de bijna overdosering van instrumenten ervaren. De ruimtelijke invulling geeft de centraal staande zang een extra dimensie, waardoor het nog sterker binnen komt. Tim Kasher heeft datzelfde soulgevoel als Greg Dulli van The Afghan Whigs, en dan maakt het niet meer uit waarover gezongen wordt, je gelooft het woord voor woord.

Pick Up The Pieces lijkt toegankelijker, maar hier is een grote rol weg gelegd voor het tegendraadse drumwerk van Clint Schnase, die na 12 jaar als verloren zoon weer is terug gekeerd bij Cursive, en blijkbaar geen vernieuwde aanpassingsperiode nodig blijkt te hebben. Het punkverleden van de band is halverwege duidelijk hoorbaar, om vervolgens plaats te maken voor de cello van Megan Siebe.

De schreeuw is voorzichtig aanwezig in het licht dramatische aangezette It’s Gonna Hurt, waar ingelaste ruimte is voor cello en het pianospel van Patrick Newberry. En dan weet ik dat we nog maar een gedeelte van de veelzijdigheid hebben gehoord, want ze zijn tot veel meer in staat.

Natuurlijk wordt het wachten beloond op het moment dat het helemaal los dreigt te gaan. Dit is het geval bij Under The Rainbow, waar de zangstem ook meer de hoogte in gaat, voor mij was dit de eerste kennismaking met Vitriola, en gelijk een zeer geslaagde. De subtiele tribal klinkende drums laat het over komen als een soort van energieke overwinningsdans.

Remorse is een gewaagd tussenstuk waar Tim Kasher zc op zijn meest breekbare kant laat horen, de muzikale ondersteuning is wat soberder, licht industrieel, bijna Nine Inch Nails achtig. Ook hier een grote verassing in het vervolg, nu met het passende post-punk gitaar gedeelte.

Het stevigere Ouroboros roept herinneringen op naar de boosheid van de Nu- metal uit de jaren 90, vooral door de droge laag gestemde instrumenten. Dat elektronische futuristisch gedeelte dat volgt, hoort gewoon zo, niks vreemds aan. De muzikale complexiteit is hier niet bedoeld om verwarring te zaaien bij de minder geschoolde luisteraar, maar bied juist een aangename vervullende rol.

Everending heeft iets Bluegrass, of zelfs wat Country in zich, zeker helemaal in het begin, en eigenlijk is de volgende wending niet eens zo verrassend, want bij Cursive kun je eigenlijk alles verwachten, en dan nog zelfs komt het juist niet overheen met je verwachtingen. Hierbij komt een band als The Cure bij mij op, dezelfde verstilde triestheid als bij hun meesterwerk Disintegration, toch wel een band die in de emo scene aardig gewaardeerd wordt.

De overgang naar Ghost Writer verloopt soepel, met hier de bas in de hoofdrol en drager van de duisternis in dit verder toch wel voor Cursive begrippen luchtig geheel. Het voelt in ieder geval een stuk minder problematisch.

Vervolgens verwacht je dus niet een Arcade Fire getint begin bij Life Saving, was je eerder nog niet helemaal overtuigd, dan lukt het hierbij vast wel. Voor mij persoonlijk springt deze wel als een pogodans boven de rest uit. Qua geluid aansluitend bij het ook zeer gewaardeerde Under The Rainbow. Lijkt mij heerlijk om in een uitverkochte zaal voluit het Money! Money! mee te schreeuwen, bij deze band moet gewoon genoeg ruimte zijn voor medestanders.

Noble Soldier/Dystopian Lament heeft een vrij onschuldige start, en lijkt in eerste instantie minder te overtuigen, maar ontwikkeld zich verder zelfs tot een rockopera achtig sluitstuk met zelfs invloeden uit het Beatles kamp. De drift tot experimenteren blijft tot aan de laatste uithaal aanwezig.

Vitriola is een geslaagde Kickstarter, na een vrij lange pauze van zes jaar. De plaat stuitert letterlijk en figuurlijk alle kanten op, al blijft het ondanks de heftige emoties die het oproept, wel onder een georganiseerde controle. Sterker nog, het voelt als een doordacht evenwicht, gericht om de sound van extra dimensies te voorzien. Niet gepland, maar wel gestructureerd. De meest gevarieerde cd die ik het afgelopen jaar heb gehoord.

Cursive - Vitriola | Pop | Written in Music - writteninmusic.com