Soft Machine - Hidden Details (2018)

Erg sterke terugkeer van Soft Machine. Ditmaal met Theo Travis op de Saxofoon. Zelfs de remake van Out Bloody Rageous is smaakvol.

Een nog redelijk album waarmee wat mij betreft het hoofdstuk Soft Machine wel afgesloten mag worden. Er hoeft hier duidelijk niets meer gepresteerd te worden en dus straalt dit album meer plezier uit. Ook nu kan ik er weinig meer van maken dat het prima voor de achtergrond is. Het is niet zo jazzy als in de vroege dagen. Het neerzetten van de juiste sfeer is waar het om draait. Niet slecht, niet bijzonder. Het cijfer zegt het eigenlijk wel.

Tussenstand:
1. The Soft Machine
2. Volume 2
3. Fourth
4. Land Of Cockayne
5. Six
6. 5
7. Seven
8. Hidden Details
9. Third
10. Softs
11. Rubber Riff
12. Bundles
12. Spaced

Ik ben gedurende deze marathon er nogmaals achter gekomen dat jazz gewoon echt niet mijn ding is, maar in het omvangrijke oeuvre heeft Soft Machine mij gelukkig een aantal keren positief verrast. Hidden Details verrast me niet per se qua materiaal, maar het valt wel positief op dat de band in deze tijd nog steeds klinkt alsof er weinig veranderd is. Iets betere productie, maar nog steeds technisch en compositorisch vergelijkbaar met de hoogtijdagen. Mijn kopje thee is het niet, maar het is ergens wel te prijzen hoe de band zo lekker consistent blijft.

Eindstand:
1. Seven 4*
2. Softs 4*
3. Bundles 4*
4. Volume Two 4*
5. The Soft Machine 3.5*
6. Fourth 3.5*
7. Hidden Details
8. Third 3*
9. Land Of Cockayne 3*
10. Six 3*
11. 5 2.5*
12. Rubber Riff 2*
13. Spaced 0.5*
Gemiddelde: 3,12*

lennert! Om nou te zeggen dat je door het luisteren van deze marathon er (nogmaals) achter komt dat jazz niet je ding is, vind ik wel kort door de bocht.

Al zou je jazz willen leren luisteren, dan is Soft Machine nu niet het eerste voorbeeld wat ik mensen zou adviseren.
Alsof je zegt; Metallica vind ik niet zo leuk, metal is niet mijn ding.
Of is dit een verkeerde vergelijking?

Enfin, bedankt voor weer een gave marathon.

Hehe, je hebt een punt, maar ik probeer jazz af en aan al sinds mijn 18e levensjaar af en toe en kom niet verder dan dat ik af en toe de invloeden in bepaalde bands leuk vind. Ik dacht bij Soft Machine in eerste instantie dat het meer proggy zou zijn

Maar goed, over naar The Pentangle, blijkt dat die band ook jazzy is.

Ik had deze laatste studioplaat een 3* gegeven, en daarna verhoogd naar een 3,5* en ik weet eigenlijk niet meer waarom. Deze plaat is namelijk ontzettend gaaf.

Voor de leek is dit de eerste Soft Machine-studioplaat sinds Land of Cockayne uit 1981, wat zou betekenen dat de fijne heren 37 jaar lang niets zouden hebben uitgebracht, maar dat is niet waar. De band is namelijk door een fiks aantal bandleden en bandnamen heen gereisd in de tussentijd (Soft Ware, Soft Works, Soft Machine Legacy). Die laatste versie van Soft Machine Legacy had oorspronkelijk Allan Holdsworth en Elton Dean in de gelederen.

De band bestond inmiddels uit de leden John Marshall, Roy Babbington, John Etheridge en progrock-veteraan Theo Travis. Onder de naam Soft Machine Legacy is trouwens een hoop materiaal uitgebracht (zie aldaar).

Omdat de band inmiddels uit drie Soft Machine (midden jaren zeventig) bestond, vonden de bandleden het wel kies om gewoon de bandnaam Soft Machine te gaan gebruiken. Natuurlijk zijn Elton Dean, Mike Radledge, Robert Wyatt en Kevin Ayers niet van de partij, maar soms lopen dingen zoals ze lopen.

De muziek op deze Hidden Details is een beetje vergelijkbaar met de muziek die Soft Machine maakte tussen 1973 en 1978, ruwweg van Four t/m Bundles. Iedereen doet erg zijn best en het is een wat kalme maar erg mooie jazzrockfusion-plaat geworden. Wellicht ontbreekt een beetje de Canterbury-speelsheid, maar het saxgeluid van bijvoorbeeld Theo Travis (tevens fluit) is wel erg mooi. Ook is Etheridge een erg fijne gitarist. Ik vind hem zelfs wat prettiger dan Holdsworth, omdat hij wat kalmer speelt.

Er is inmiddels ook een liveplaat uit in deze bezetting, en die is ook erg aan te bevelen.
Al met al, een laat bericht bij deze 'reunie'-plaat, maar ik ben blij dat Soft Machine het weer doet. Nu rest mij de taak de platen van Soft Machine Legacy eens nader te beluisteren.

Ik had deze (voor best wel heel duur) op vinyl (dubbel-lp) kunnen krijgen. En de verpakking valt me best tegen. Twee lp's in een single-sleeve vind ik altijd zo goedkoop. Ik weet dat vinyl duur is, maar waarom bezuinigen op de verpakking? Karton is toch niet zo heel duur? De tijd van de gatefolds met linernotes, extra foto's', aanvullend artwrk u.s.w. is ook echt voorbij.

Verder leeft de plaat mijns inziens vanaf vinyl veel meer. Analoge muziek klinkt altijd zo veel warmer als je het analoog afspeelt.

De absolute meerwaarde (naast het onovertroffen geluid) zijn de 6 bonustracks op kant D van de tweede lp: 'Only When', 'Green Collared Man', 'Ground Lift (alternate take)', 'Just Add Hock', 'SDS' en 'Round the Corner'. Het zijn korte improvisaties die schijnbaar nog zijn blijven liggen; losse ideëen die óf verwerkt zijn of weggedaan. Erg fijn voor de fan om deze extra songs erbij te hebben. Je kunt nooit genoeg Soft Machine in je collectie hebben.