Zbigniew Seifert - Man of the Light (1977)

Met een fabeltastische line-up van Zbigniew (viool), Cecil McBee (contrabas), Billy Hart (drums) en Joachim Kühn (piano) komt Zbigniew hier met één van de mooiste postbop-platen uit de jaren '70 die ik ken.

Vier nummers zijn in kwartet-bezetting opgenomen en twee songs als duo. De kwartet-nummers (1, 2, 4 en 6) zijn modale postboppers met prachtig spel van Joachim en Zbigniew en een erg strakke en best wel krachtige ritmesectie van Cecil, Billy en Joachim. De plaat is gemaakt in een tijd dat Kühn en Seifert nogal eens betrokken waren bij jazzrock-platen, maar hier is het echt voornamelijk postbop (en in het geval van Turbulent Power zelfs wat meer hardbop). Een viool is zo enorm veel sneller dan een saxofoon (er hoeft namelijk geen adem te worden gehaald) waardoor de plaat behoorlijk intens is. Toch hoor je in het spel van Seifert ook wel de invloeden van Coltrane en in het spel van Kühn zelfs wat Tyner (Man of the Light is zelfs opgedragen aan McCoy Tyner).

De twee duostukken zijn erg bijzonder. Stillness is opgenomen met alleen Seiffert en McBee (en wat overdubde violen van waarschijnlijk Seifert als begeleiding). Stilness is werkelijk prachtig waarin het duo een soort van neo-romantiek en lichte barok gebruiken als basis waarover beiden beurtelings improviseren en elkaar daarin begeleiden. Het stuk in het midden waar McBee een bassolo speelt over een bedje van strijkers staat garant voor metersdik kippenvel. Ik kan dit nummer ook wel indelen in de pastorale jazz, maar chamberjazz is ook een goede. Ik zou zo'n stuk weleens met geheel ensemble gespeeld zien worden.

Het tweede duo-stuk is met gast Jasper van 't Hoff die onder de vioolimprovisaties een zacht bedje van orgel en electrische piano neerlegt. Ik dacht eerst synthesizer te horen, maar volgens de credits is dat niet zo. Ook dit stuk neigt naar de pastorale jazz, maar ik kan dit ook spacejazz noemen. Het vioolspel van Zbigniew is hier zo dromerig en sereen. Werkelijk buitenwerelds mooi.

De afwisseling van de drukkere post- en hardbopstukken en de twee rustige stukken ertussen in, is ontzettend goed gekozen. De intense stukken zijn hierdoor intenser en de rustige stukken nog kalmer en gedweëer.

Zbigniew overleed helaas in 1979, maar heeft enkele prachtige platen achterlaten en gespeeld op evenzo mooie platen van onder meer Joachim Kühn en Volker Kriegel. De productie van Joachim-Ernst Berendt en geluidstechnicus Chips Platen verdienen ook een compliment. Deze plaat is compleet en nagenoeg perfect. Een obscure schat aan muziek en een aanbeveling.