Molly Burch - First Flower (2018)

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Molly Burch - First Flower - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Molly Burch slingert je ook dit keer heen en weer tussen verleden en heden op een plaat vol diepgang en verleiding
Molly Burch wist met haar debuut op te vallen dankzij een bijzondere stem en het op knappe wijze laten samenvloeien van invloeden uit het verre verleden en het heden. Op haar tweede plaat heeft ze het recept van haar debuut vervolmaakt. De gitaren galmen en zweven nog wat mooier, Molly Burch zingt nog wat nonchalanter en zwoeler, de songs spreken nog net wat meer aan en in de teksten durft Molly Burch meer van zichzelf te laten zien, wat zorgt voor meer diepgang en emotie. Het levert een plaat op die deze week mee kan met de grote en met de betere releases. Knappe plaat.


De Amerikaanse singer-songwriter Molly Burch debuteerde zo’n anderhalf jaar geleden met Please Be Mine. Het was een plaat die zich wat mij betreft vrij makkelijk wist te onderscheiden van al die andere platen die momenteel verschijnen binnen de Amerikaanse rootsmuziek.

De singer-songwriter uit Austin, Texas, slaagde hier in door uiteenlopende invloeden te verwerken in haar muziek, door een bijzondere sfeer te creëren en vooral door haar bijzondere stemgeluid. Please Be Mine kleurde hierdoor veelvuldig buiten de lijntjes van de Amerikaanse rootsmuziek en sloeg bovendien op knappe wijze een brug tussen het verleden en het heden.

Eerder deze week verscheen het tweede album van Molly Burch en First Flower laat horen dat Molly Burch het geluid van haar debuut heeft vervolmaakt en heeft voorzien van diepgang. Op haar tweede plaat gebruikt Molly Burch voor een belangrijk deel dezelfde ingrediënten als op haar debuut. Haar muziek zit nog altijd vol echo’s uit een ver verleden, waarbij de singer-songwriter uit Austin vaak terug gaat naar de late jaren 50 en vroege jaren 60. Molly Burch put uit de archieven van countrymuziek uit deze periode en uit die van de Phil Spector girlpop, wat een warm en authentiek klinkend geluid oplevert.

Het knappe van de muziek van Molly Burch is dat de Amerikaanse singer-songwriter de invloeden uit het verleden prachtig laat samenvloeien met invloeden uit het heden, waardoor ze net zo makkelijk aansluit bij Patsy Cline en Dusty Springfield als bij Angel Olsen en Cat Power, om maar eens een paar namen te noemen.

First Flower borduurt nadrukkelijk voort op het debuut van Molly Burch en is hierdoor iets minder verrassend dan dit debuut, maar de Amerikaanse singer-songwriter heeft haar geluid wel geperfectioneerd. Met name de gitaarlijnen vol galm voorzien haar geluid nog altijd van een unieke sfeer. Het is een sfeer die niet zou misstaan in een film van David Lynch en ook de stem van Molly Burch zou niet misstaan in deze films.

Molly Burch zingt makkelijk en kan met haar stem meerdere kanten op, waardoor ze anders klinkt dan de meeste van haar soortgenoten. Ook in haar vocalen slaat ze een brug tussen verleden en heden, waardoor First Flower het ene moment zwoel en nostalgisch en het volgende moment urgent en eigentijds klinkt.

Ik moest anderhalf jaar geleden nog wel even wennen aan het bijzondere geluid van Molly Burch, maar dit keer was ik vrijwel onmiddellijk overtuigd. Hierna wint de plaat nog wel even aan kracht, bijvoorbeeld omdat de gitaarlijnen alleen maar mooier en zweveriger worden en omdat de singer-songwriter uit Austin haar songs heeft voorzien van meer diepgang door in haar teksten dieper in haar eigen persoonlijkheid te graven. Haar debuut liep anderhalf jaar geleden vooral over van belofte, maar die belofte maakt Molly Burch met First Flower echt meer dan waar. Erwin Zijleman

Hier is het andersom. Lekker plaatje dit, maar het is ook heel makkelijk om mijn concentratie te verliezen. Zeker muzikaal klinkt het soms wel erg luchtig en relaxt, niet spannend genoeg. Burch haar stem blijft gelukkig mooi, dat wel.