Lisa Gerrard & David Kuckhermann - Hiraeth (2018)

Mooi album. De aanduiding 'electronic' is niet juist. De bekende bezwerende zang van Lisa wordt op dit album gecombineerd met melodische percussie van David Kuckhermann en hier en daar de klanken van een oosters strijkinstrument en blaasinstrument. De instrumentatie is zeer fraai. Sobere arrangementen. De zang van Lisa is naar mijn smaak - zoals in al haar solowerk - wat te zweverig.

Lisa Gerrard and David Kuckhermann - Rite of Passage (from the album "Hiraeth") - YouTube

Pretentieus gezever en dat bijna een uur lang...
Dead Can Dance wordt in balans gehouden door het aardse van Perry, maar solo mag Gerrard alle registers optrekken en verzandt de boel helaas in zweverige pretentieusheid.
Veel vinden dit prachtig, maar ik krijg er de kriebels van.

Dat zijn grote woorden. Heeft het wellicht ook te maken met het feit dat je wereldmuziek en ambient meer in het algemeen snel pretentieus vindt klinken? Ik vermoed dat je een album als 'Passion' van Peter Gabriel dan ook 'geneuzel' vindt. En Gerrard trekt op dit album toch niet alle registers open (vgl. een Host of Seraphim)? Ik vind het behoorlijk ingetogen. Hetzelfde geldt voor de instrumentatie. Wat Gerrard hier laat horen is niet anders dan wat ze haar hele loopbaan al laat horen. De vroege Dead Can Dance (t/m WtRoaDS) klinkt meer 'down to earth' vanwege het grotendeels ontbreken van wereldmuziek invloeden, het gebruik van gitaar, bas, drums en de sonore zang van Brendan. Daarna wordt het klankbeeld meer etherisch. Maar de "zweverige" zang van Gerrard was er altijd al.

Ik ben het wel in die zin met je eens dat haar muziek (afgezien van het merendeel van dit album) vaak tegen de grenzen van het toelaatbare aanschurkt en ze daar ook geregeld overheen gaat. Een gevoel van kazigheid bekruipt mij in het bijzonder bij die nummers waarin de muzikale omlijsting voor een groot deel bestaat uit kitscherige synths. De soundtrack voor de film Gladiator is daar een mooi voorbeeld van.

Ook haar voorkomen op het podium draagt bij aan een gevoel van pretentieuze leegte.

Dead Can Dance Morning Becomes Eclectic, KCRW Studios, Santa Monica, 19 04 2013 - YouTube

(maar live wel goed)

En dit soort verklarende teksten over dit album:

“It has been a dream in my heart for such a long time to embrace and enfold a tribe of like minded kindred spirits. A place to unlock and deliver the three dimensional desire to create a bridge of uncensored connectivity. Creating sounds in a state of surrender that defy the persons of judgment and academia and allow us to embrace each other devoid of division and confusion. You are so very welcome to share in this labour of love for it is all for you.” – Lisa Gerrard

Tsja...korreltje zout

Ik ben idd niet zo van de wereldmuziek, ambient kan ik wel goed smaken als er maar niet teveel synthkitch om de hoek komt kijken. Mijn gevoelens richting Gerrard mbt haar hoogdravende toon/teksten in interviews dragen ongetwijfeld bij aan mijn oordeel over deze muziek, die in mijn oren hol en leeg klinkt.
Nummers waar ik Gerrard wel kan waarderen zijn Threshold en Waves Becomes Wings, die laatste is zelfs geweldig. Idd nummers uit ver vervlogen jaren.

De klanken van de handpan zijn prachtig! Ik vind de begeleiding helemaal top op deze plaat.