John Hiatt - Overcoats (1975)

Van Morrison had One More Time van mij mogen coveren rond de tijd dat deze plaat uitkwam. Voor de rest is het middelmatigheid troef en probeert de producer Hiatt commerciële kanten op te sturen waar hij helemaal niet uit de verf komt. Toch een voldoende dankzij dat prachtige eerste nummer en Hiatt's geweldige droge humor. I Killed An Ant With My Guitar .......... hoe kom je erop !

Gelukkig komen er na deze plaat veel betere platen uit van John Hiatt, op één of andere manier zocht hij toch nog naar een eigen stijl en de echt goede songs wilden nog niet lukken, maar schrijfpotentie was wel al aanwezig.

Geen wonder dat het nog een paar jaar duurde voordat hij weer van iemand een plaat mocht maken als je dit hoort. Toch wel iemand van diepe dalen en hoge toppen.

Het debuut hoor ik iets liever, maar ook deze is, op het titelnummer na, redelijk sterk te noemen. Het heeft geen vaste muzikale richting, maar gewoon goede nummers, sterk uitgevoerd.

"Overcoats" was in 1975 mijn eerste kennismaking met de muziek van John Hiatt (ik was 18) en 50 jaar later heb ik nog steeds een zwak voor dit eigenzinnige album, waarbij nostalgie mede een rol zal spelen.

prijsnummers de sterke melodie van "One More Time", "I'm Tired of Your Stuff" met een fraaie blazerssectie, de prachtig klein gehouden love ballad "I Want Your Love Inside of Me" met alleen John Hiatt op akoestische gitaar en zang en het sfeervolle "Motorboat to Heaven" omlijst met dobro en steel gitaar en een soort van gospel koortje inclusief zangeres Tracy Nelson.

ook het hilarische "I KIlled an Ant with my Guitar" met zijn exotische marimba klanken, de ballad "Distance" en de afsluiter "The Lady of the Night" met wederom dobro (Josh Graves) en steel (John Huey) zijn nummers die overtuigen.

het titelnummer "Overcoats" is een draakje, zoals ook "Smiling in the Rain" met de overdadige strijkers en "Down Home" met het Oh,la,la,la, la refrein tot de mindere nummers mogen worden gerekend.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. Larry Londin (London) drums, Ted Reynolds bass guitar en Shane Keister (piano, organ).

lage waardering hier op MuMe voor dit album, maar zoals spinout hierboven al eerder aangaf staan er voornamelijk goede, sterk uitgevoerde nummers op, die reeds blijk gaven van de niet geringe songwriter's kwaliteiten van John Hiatt.

Album werd geproduceerd door Glen Spreen
Recorded at American Studios, Nashville, Tennessee
All songs by John Hiatt

Hé, Larry Londin heeft in 1976 en 1977 nog bij Elvis gedrumt.