The Aliens - Astronomy for Dogs (2007)
mijn stem
9 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: EMI
-
Setting Sun (5:12)
-
Robot Man (3:52)
-
I Am the Unknown (5:28)
-
Tomorrow (5:48)
-
Rox (6:15)
-
Only Waiting (5:24)
-
She Don't Love Me No More (7:14)
-
Glover (8:23)
-
Honest Again (4:15)
-
The Happy Song (3:58)
-
Caravan (12:14)
-
Untitled (1:22)
0
geplaatst: 7 april 2007, 23:35 uur
Ik ben een van die twijfelaars. Een clubje muziekliefhebbers die twijfelt aan het feit of we de laatste jaren niet een beetje te veel de "the"s bandjes, zoals ik ze graag noem, krijgen. Op een gegeven moment krijg ik persoonlijk er zelfs een beetje moeite mee ook uberhaupt nog een cd te beluisteren van een nieuwe the ...
Maar ja, af en toe doe je eens gek. En af en toe wordt je weer flink terug op je plek gezet dat je muziek niet mag generaliseren, vooral niet als het om zoiets onzinnings als een bandnaam gaat.
Dus ja, na The Aliens aan te zetten en vrolijk door te gaan met de alledaagse bezigheden, was ik verbaast dat ik mijn afgelopen dik uurtje wel erg vrolijk was doorgekomen. Naast dat ik extra genoot van het schijndende lentezonnejte buiten, had ik melodietjes in mijn hoofd die ik voor mijn gevoel nog nooit eerder had gehoord. Sterker nog, ik betrapte mezelf er op keihard "I'm a robot man!!!" in de spiegel te schreeuwen.
Maar dat zegt niets, zei ik tegen mezelf. Vaak worden albums die in het begin leuk zijn snel saai en albums die twijfelachtig in het begin zijn klassiekers voor later. Maar na 6 keer is er een sproadische uitzondering op de regel ontstaan. (meer uitzonderingen: 13 cities van Richmond Fontaine en Duke Specials' Songs From a Deep Forest, om even een actueel referentiekader te geven)
Astronomy For Dogs is uitdagend, anders dan dat je gewend bent en toch een beetje vertrouwd. Persoonlijk hoor ik er een beetje Kasabian-achtige invloeden in, of misschien wel de Cold War Kids die een vrolijke middag hadden.
Dus The Aliens is wel degelijk een album die mijn vertouwen in de the's weer een beetje terugwint, een aanrader voor iedereen die van semi-vrolijke indie houdt.
En wees gewaarschuwd, voordat je het weet sta je mee te bleren...
Maar ja, af en toe doe je eens gek. En af en toe wordt je weer flink terug op je plek gezet dat je muziek niet mag generaliseren, vooral niet als het om zoiets onzinnings als een bandnaam gaat.
Dus ja, na The Aliens aan te zetten en vrolijk door te gaan met de alledaagse bezigheden, was ik verbaast dat ik mijn afgelopen dik uurtje wel erg vrolijk was doorgekomen. Naast dat ik extra genoot van het schijndende lentezonnejte buiten, had ik melodietjes in mijn hoofd die ik voor mijn gevoel nog nooit eerder had gehoord. Sterker nog, ik betrapte mezelf er op keihard "I'm a robot man!!!" in de spiegel te schreeuwen.
Maar dat zegt niets, zei ik tegen mezelf. Vaak worden albums die in het begin leuk zijn snel saai en albums die twijfelachtig in het begin zijn klassiekers voor later. Maar na 6 keer is er een sproadische uitzondering op de regel ontstaan. (meer uitzonderingen: 13 cities van Richmond Fontaine en Duke Specials' Songs From a Deep Forest, om even een actueel referentiekader te geven)
Astronomy For Dogs is uitdagend, anders dan dat je gewend bent en toch een beetje vertrouwd. Persoonlijk hoor ik er een beetje Kasabian-achtige invloeden in, of misschien wel de Cold War Kids die een vrolijke middag hadden.
Dus The Aliens is wel degelijk een album die mijn vertouwen in de the's weer een beetje terugwint, een aanrader voor iedereen die van semi-vrolijke indie houdt.
En wees gewaarschuwd, voordat je het weet sta je mee te bleren...
* denotes required fields.
* denotes required fields.