Town of Saints - Celebrate (2018)

De moderne indie folk-band Town of Saints heeft roots in zowel Nederland als Finland, maar vindt zijn oorsprong in een ontmoeting in Oostenrijk. Harmen Ridder en Heta Salkolahti vormen de spil van de groep.

Na het uitkomen van het vorige album No Place Like This twee jaar geleden, werd er een jaar lang volop getoerd, gevolgd door een lange periode van bezinning. Er werd bijna besloten te stoppen, maar het plezier kwam terug nadat ze als duo een aantal optredens gedaan hadden. Ze besloten weer te gaan werken zoals in de beginperiode, met zo weinig mogelijk middelen het ultieme bereiken.

De liedjes voor Celebrate werden in drie maanden tijd geschreven op akoestische gitaar of piano en dus meteen geschikt om live te spelen, zowel als duo als met de gehele band.

Opener en titelsong begint met regen en onweer, net als op het album Soft Rains van Zarelli. Dit album gaat over wat er gebeurt nadat de Apocalyps al heeft toegeslagen. Celebrate heeft een soortgelijk thema : “Hoe zullen we ons gedragen als het “einde van de wereld” opeens aanstaande is? Het derde album gaat niet over het einde zelf, maar over menselijk gedrag rond deze Apocalyps. Tegelijkertijd staat het symbool voor het achterhalen van een chaotische onvoorspelbare tijd. “.

Muzikaal gezien is het zeker geen zwaarmoedig album geworden, integendeel, luister maar naar het vrolijke, aanstekelijke No Mistakes. En liedjes schrijven kan dit duo, want probeer maar eens het refrein van Up in Smoke, met heerlijk vioolspel en koortje, uit je geheugen te bannen.

De zang van Harmen is zoals gewoonlijk, regelmatig uitbundig. Maar kan ook heel ingetogen zijn, zoals in Weeds. Hij neemt de meeste vocalen voor zijn rekening. Het bijzonder fraaie Elegy (The Last Dance) wordt echter gezongen door Heta.

Celebrate is een overtuigend bewijs, dat het een goede beslissing was om niet te stoppen.

Town of Saints live:

24-11 AMEN: De Amer
25-11 UTRECHT: TivoliVredenburg
30-11 NIJMEGEN: Merleyn
07-12 ROTTERDAM: V11
08-12 AMSTERDAM: Cinetol
09-12 ZWOLLE: Hedon
14-12 GRONINGEN: Vera

Het schijnt dat Town of Saints na de tour die volgde op het geslaagde tweede album het bijltje er bij neer wilde gooien. Dat was artistiek en muzikaal zeker een vergissing geweest. Wie weet, heeft het besluit om door te gaan er juist voor gezorgd dat de band dieper is gegaan dan ooit. Naar mijn mening graaft Town of Saints dieper en heeft het onderweg alle overtollige ballast de kuil uitgeschept.

Dat valt bijvoorbeeld af te leiden uit het feit dat de uitbundige country een prominente plaats heeft gekregen op het album. In de eerste single 'Up In Smoke' komen The Hackensaw Boys samen met de nieuwe folk beweging van de laatste 10 jaar. De viool is prominent aanwezig en zweept de boel op. Dat geldt ook voor het intro van 'No Mistakes' waar 'Cést La Vie' van Emmylou Harris gekruist wordt met de Charlie Daniels band. Het is de viool van Heta Salkolathi die veelal prominent aanwezig is en de sfeer van Celebrate voor een groot deel bepaalt.

Daartegenover staan een enkele pure country song, maar ook de indierockers waar Town of Saints zo goed in is. Maar dan zonder enige omfloerstheid en gewoon recht op het doel af.

Het resultaat is een zeer gevarieerd album, waar al het beste van de Gronings-Finse band samenkomt. Dat is bij veel bands wellicht te veel van het goede en op Celebrate een klein beetje. De pure country is voor mij net teveel pure country. Dat scheelt een half puntje, maar dat neemt niet weg dat dit album een tour de force is die volop aandacht verdient.

Deze bijdrage is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Town Of Saints - Celebrate - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Tot een duo gereduceerde band omarmt dit keer de folk, maar blijft strooien met songs vol passie en avontuur
Na de jaarlijstjesplaat No Place Like This moest Town Of Saints maar eens door gaan breken naar een groot publiek, maar in plaats van de doorbraak volgde een periode van bezinning. Heta Salkolahti en Harmen Ridderbos gingen terug naar de basis en kiezen op Celebrate voor wat soberder klinkende songs met veel meer invloeden uit de folk. Af en toe mag de rem er echter ook af en betovert Town Of Saints toch weer met veelkleurige en avontuurlijke popmuziek, die is geworteld in de folk, maar ook alle kanten op mag schieten. Een derde prachtplaat van de Fins/Nederlandse band.


Het is precies vijf jaar geleden dat ik voor het eerst kennis maakte met de muziek van Town Of Saints.

De band rond de Nederlandse muzikant Harmen Ridderbos en de Finse muzikante Heta Salkolahti, imponeerde op haar debuut Something To Fight With met avontuurlijke muziek die alle kanten op schoot.

Something To Fight With klonk zo groots en meeslepend als een band als Editors, raakte qua sprankelend avontuur aan The Arcade Fire, maar maakte ook geen geheim van haar grote liefde voor folk.

De belofte van het geweldige debuut werd volledig waargemaakt met de tweede plaat No Place Like This, die in de lente van 2016 verscheen. De tweede plaat van Town Of Saints was nog wat veelzijdiger dan het al alle kanten op springende debuut en sleepte er nog flink wat invloeden uit de jaren 80 bij.

Na de tour die volgde op de jaarlijstjesplaat No Place Like This was het echter tijd voor bezinning. Harmen Ridderbos en Heta Salkolahti bleven uiteindelijk samen over en hervonden het plezier in de muziek door met eenvoudige middelen nieuwe songs te schrijven. Een akoestische gitaar of een piano, de viool van Heta Salkolahti en de stemmen van de twee leden van het eerste uur, met een hoofdrol voor de expressieve vocalen van Harmen Riderbos, vormde de basis voor alle songs die uiteindelijk terecht zouden komen op Celebrate, dat toch weer als band werd gemaakt.

Een aantal van de songs op de nu verschenen plaat blijft waarschijnlijk betrekkelijk dicht bij de sober ingekleurde demo’s die het tweetal opnam als voorbereiding op Town Of Saints 2.0, maar een aantal andere songs op de plaat werd toch weer ingekleurd op de wijze waarmee Town Of Saints op haar eerste twee platen zoveel opzien baarde.

Het betekent echter niet dat Celebrate verder gaat waar No Place Like This twee jaar geleden ophield. Celebrate blijft veel dichter bij de folk, die de band altijd dierbaar was, maar vaak wel wat naar de achtergrond verdween, en kiest over het algemeen ook voor een wat minder uitbundige instrumentatie.

Het is een instrumentatie waarin de viool van Heta Salkolahti een voornamere rol speelt dan in het verleden, wat het folky aspect in de muziek van de band benadrukt. Zeker wanneer de instrumentatie wat uitbundiger is en Harmen Ridderbos nog net wat expressiever zingt, hoor ik nog wel wat van de oude vergelijking met The Arcade Fire, maar het is wel The Arcade Fire dat de studio in de stad heeft verruild voor een blokhut op het Canadese platteland en dat haar hart heeft verloren aan de folk.

Town Of Saints blijft een band die het avontuur en de veelzijdigheid opzoekt, want de wat meer folky songs op de plaat kunnen zich zowel laten beïnvloeden door de akoestische folk van Dylan als door de Keltische folk zoals The Waterboys die wel eens maakte en Mumford & Sons nog steeds maakt. Maar Celebrate kan ook zomaar teruggrijpen op crooners uit de jaren 50, op de uitbundige muziek van The Counting Crows, op de indringende folk-noir van 16 Horsepower of opschuiven richting stevigere songs met een punky attitude.

En zo schiet de Fins/Nederlandse band uiteindelijk toch weer alle kanten op en strooit het met songs vol avontuur, maar ook vol emotie en bezinning. De verleiding is net wat minder makkelijk dan op de eerste twee platen van de band, maar na enige gewenning vind ik Celebrate toch weer minstens net zo mooi, wat best een prestatie van formaat mag worden genoemd. Erwin Zijleman

Zeer sympathiek tweetal uit Groningen, live in de huiskamer gezien afgelopen vrijdag. Terug naar de roots en dat klinkt zeker niet verkeerd.