Doc Watson - Doc Watson (1964)

klassieke folk uit het z-o van de VS van een meester gitarist. Zingt hier een mix van traditionele bluesliedjes, gospel en eigen geschreven folksongs. Warm aanbevolen voor iedereen die van pure muziek houdt.

Erg mooie folkplaat. Mooie, schone zangstem met erg goede begeleiding. Mooie liedjes, en Sitting on Top of the World is er eentje om erg vaak op te zetten!

Doc Watson is een traditionele gitaarspeler die moeiteloos en overtuigend wisselt tussen country, blues, bluegrass, gospel en folk. Mooie liedjes. Omie Wise is m'n favoriet.

Vanaf het moment dat ik Doc Watson voor het eerst hoorde (begin jaren '80) en een elpee van hem kocht ben ik liefhebber en is hij een van mijn meest favoriete artiesten. Niet alleen was hij een goede fingerpickin' gitarist (hij speelde eveneens banjo en mondharmonica), maar ik houd ook heel erg van zijn ongedwongen, warme stemgeluid. En dan die liedjes - die wekken bij mij een intens gevoel van verlangen en weemoed op. Iedere maal als ik een album van hem beluister raak ik weer geëmotioneerd.

Dit album (zijn debuut dat hij opnam voor Vanguard) staat bol van de prachtige liedjes en is zeer gevarieerd. Het kent geen echt zwakke plekken en zette gelijk bij het verschijnen een hoge standaard.
Eerste nummer is Nashville Blues, nog mooier dan het origineel van the Delmore Brothers, en het laatste nummer is Tom Dooley (bekend van de hitversie van het Kingston Trio), en daartussen staan nog eens 11 meeslepend gebrachte songs. Watson was ook een erg goede live-artiest, getuige zijn diverse live-opnames. Je moet zelf maar eens luisteren (dit album staat op Spotify), of niet natuurlijk, als je niet van oude folk en country houdt.

Doc Watson is een held! Beste bluegrass artiest ooit. ( op de voet gevolgd door Ola Bella Reed) Vooral omdat hij het genre overstijgt door zijn enorme kennis van oud Engelse en Amerikaanse folk en zijn bewondering voor blues/folk artiesten als Missississipi John Hurt en Leadbelly.

Doc Watson leerde ik kennen dankzij oude archief-opnames met zijn schoonvader Gaither Carlton die vorig jaar werden uitgebracht via Smithsonian Folkways. Die opnames stammen van 1962, en Watson zou nog een mooie carrière uitbouwen. Daarvan is dit fraaie artefact een voorbeeld. Artefact, zeg ik, want op dit album staan behoorlijk wat interpretaties van traditionals, zoals Little Omie Wise, Tom Dooley en Born Six Thousand Years Ago. Doc Watson was dan ook een groot liefhebber (en zelfs kenner) van oude folkmuziek.

St. James Hospital verdient ook een vermelding; een erg doorleefde, ontroerende vertolking van een liedje van, naar verluidt, James "Iron Head" Baker, een Afro-Amerikaanse folkzanger die een gevangenisstraf uitzat en "ontdekt" werd door John Lomax, zoon van. Waar die opvallende bijnaam vandaan komt, zou ik overigens niet kunnen zeggen, maar intrigerend is het allemaal wel.

Watson spreidt hier meteen een diversiteit tentoon, waardoor duidelijk wordt dat hij meerdere genres beheerst. De warme stem van Doc Watson spitst de oren, en zijn gitaar- dan wel banjospel staat steeds ten dienste van de song. In de vinnige instrumentaaltjes Black Mountain Rag en Doc's Guitar laat Watson horen een virtuoos snarenwonder te zijn; vingervlug en bij momenten onnavolgbaar. Toch hoor ik 'm het liefst de wat ingetogener liedjes vertolken. Little Omie Wise is dan ook een magistraal orgelpunt.

4 sterren