Doc Watson - Southbound (1966)

Ik spreek nog wel eens wat mensen die allemaal de "allerbeste" gitarist menen te kennen.

Meestal verwijs ik ze dan door naar Doc Watson.

Mvg,
William

Briljant gitarist. De man is kort geleden helaas overleden.
Werd blind kort na zijn geboorte en deed dus alles op gevoel.
In de USA een legende.
Een vaste waarde voor mij.

Nou ja, in 2012, al weer een tijdje geleden dus. Verder met je eens. Eén van mijn favoriete artiesten in het genre. Al zijn albums vind ik zeer de moeite waard, en zeker Southbound, met al die mooie liedjes van o.a. The Delmore Brothers, Leadbelly en John D.Loudermilk. Het titelnummer schreef Doc Watson echter zelf, en als ik mij goed herinner staan er meer composities van zijn hand op dit album (ik heb het niet bij de hand, dus kan het niet controleren). Die warme stem van Doc doet het hem ook altijd voor mij. Vlug eens opzoeken waar ik het album heb staan, en dan weer eens de speler in.

Je hoort hier wel 3 gitaristen. Doc's zoon Merle en John Pilla spelen namelijk ook mee op gitaar.

Zeer juist, spinout, Doc schreef Southbound ook samen met zijn zoon Merle, en verder speelt ook mee Russ Savakus op string bass, maar wat vind je verder van dit album? Het staat op Spotify, dus laat je niet weerhouden.

Ik heb er de laatste anderhalf uur aan besteed. Helaas is Doc's stem te zwak om te boeien. Hij is geen Johnny Cash (Tennessee stud) . Wel prachtig fingerpicking gitaarspel. Ik zal er zeker nog meer albums van beluisteren. Zo lang duren ze niet.

Het zijn wel twee in essentie onvergelijkbare interpretaties. Doc's stem is van nature niet zwak, maar wel minder diep dan die van Cash. De betekenis van al die traditionals, blues en folk liedjes komt bij mij echter zeer duidelijk over als Doc Watson ze zingt. Maar als een stem je niet zo aanspreekt, dan helpt dat natuurlijk niet. Heb ik ook wel eens last van bij bejubelde artiesten of albums.

In vergelijking met Watson's vorige, titelloze, plaat spelen op dit album twee extra gitaristen en een bassist mee. Het blijft natuurlijk Doc Watson zelf die de hoofdrol vertolkt, met zijn doorleefde, warme stem (luister maar 'ns naar bijvoorbeeld Alberta, schitterend toch?), maar daarnaast doet ook zijn zoon Merle, John Pilla (beiden gitaar) en ene Russ Savakus (double bass) mee. En dan valt vooral het baswerk van Savakus, die overigens ook te horen was op Dylan's Highway 61 Revisited, me in positieve zin op. In het bijzonder de instrumentale songs krijgen daardoor een extra dimensie; het zorgt toch voor wat extra stuwkracht.

Ook op dit album staan een paar traditionals, hoewel die de minderheid uitmaken. Watson covert op dit album o.a. Tom Paxton (That Was the Last Thing on My Mind), Jimmie Driftwood's Tennessee Stud en Never No Mo' Blues, een liedje van Jimmie Rodgers uit 1928. De country-invloeden zijn iets meer aanwezig, maar Watson weet de genres naar mijn mening te overstijgen.

Wederom een fraaie mengeling van karaktervolle ontroering en verbazingwekkende virtuositeit, met als hoogtepunten Alberta, That Was the Last Thing on My Mind en The Riddle Song.

4 sterren