Richard Ashcroft - Natural Rebel (2018)

Yes, zin in! Altijd veel fijne muziek op zijn albums.

Als je had gezegd dat het Peter Buwalda op de hoes was had ik het ook geloofd.

Of Sarah Bettens.

Titel een combinatie van Bob Marley's "Natural Mystic" en "Soul Rebel"?

Pfoe, na die laatste twee draken van platen, ben ik benieuwd of hij enigszins in de buurt kan komen van zijn vroege solo werk. Zie het somber in.

Grappig, ik moest gelijk aan die zanger van The Verve denken

Staan nu al 3 nummers op SPotify. Klinkt lekker.

Ik ken eigenlijk alleen maar het geweldige Bitter Sweet Symphony van The Verve, dus veel vergelijkingsmateriaal heb ik niet. Maar dan is dit wel even slikken zeg. Surprised by the Joy klinkt echt als behang voor op de radio.

Nog iets rebels aan de muziek?

Of gaat het alleen maar om het onderwerp van track 10?

Dan heb je nog veel huiswerk te doen!

Stalin wees mij recent op deze prachtige recensie van dit album: Review: Richard Ashcroft, Natural Rebel RPA - metro.news.

Het komt overeen met het cijfer van coldwarkids.

Ja overal zie je slechte recensies. Ik lieg niet met Mn stem hoor nee maar heb altijd een zwak gehad voor zn werk maar dit is wel heel standaard en zwak uitgevoerd..

Verrassen doet de beste man niet meer, maar ik hoor hem toch graag bezig. Voor mij een van de betere zangers in het circuit... Op de plaat misschien te veel strijkers en ballades, maar met Money Money bewijst hij dat het heilige vuur toch niet verdwenen is... gelukkig maar!

Money Money wat een gruwelijke rocker
Nu de rest nog luisteren

Tja Richard; zijn soulvolle stem en dan houdt het wel op. Het blijkt maar eens te weer (buiten zijn solodebuut om) dat hij de kar alleen niet kan trekken. Wat een zouteloze bedoening, was zijn vorige schijf ook al niet om over naar huis te schrijven, dit album trekt helemaal geruisloos aan je voorbij. Wat Ashcroft ons voorschotelt zijn obligate pop/rock deuntjes zonder spanning, weinig variatie, en zelfs zijn zang deelt mee in de malaise door ongeïnspireerde coupletjes en refreintjes de wereld in te slingeren. Nee A Natural Rebel is hij natuurlijk al jaren niet meer - en dat is niet erg - maar dit plaatje ontbeert elke vorm van creativiteit en is pure middelmaat. En dat met zo'n stem, het zou verboden moeten worden.

Begin deze eeuw maakte Richard Ashcroft na zijn carrière bij The Verve twee interessante popplaten. Geen wereldveranderende hoogvliegers, maar goed geproduceerde liefdesliedjes met hier en daar een beschouwing op de wereld. Romantisch en bezielend. Met name het debuut heeft de tand des tijds overleeft.

Daarna kwam 'ie met het sombere en wat minimalere Keys to the World. Voor mij deed 'ie wat minder, maar ik kan me voorstellen dat anderen dit zijn beste soloplaat vonden. Ashcroft keerde nog even terug met The Verve en leverde en passant de sterke plaat Forth af (beter dan Urban Hymns, maar dat terzijde). Niets mis mee tot dusverre.

Daarna ging het snel bergafwaarts. Zijn plaat met de formatie United Nations of Sounds heb ik ergens geparkeerd in een lijstje met 'desastreuze platen van voormalige idolen' en daar staat 'ie met stip bovenaan. Ook zijn plaat van vorig jaar, heb na een paar keer luisteren ook maar terzijde geschoven.

Nee, veel hoop had ik niet bij het lezen van de aankondiging van dit album Natural Rebel. Tenenkrommende titel trouwens, een rebel is Ashcroft natuurlijk al jaren niet meer. Eerder een man op leeftijd die nog stoer probeert te doen. De eerste single vond ik eigenlijk wel prettig in het gehoor liggen. Deed me ergens denken aan 'Science of Silence' uit 2002. Dus gisteren heb ik de plaat toch meer even opgezet en ik werd aangenaam verrast. Weg zijn de beats en de hip-hopinvloeden. Goed, misschien wel iets te veel nadruk op de strijkers uit de nummers die Ashcroft bij The Verve maakte, maar dit is zeker weer een stap op de goede weg. Heel cheesy: I was surprised by the joy of it. Ik ga hier de komende tijd toch wat vaker naar luisteren, de teksten zullen hier en daar wel wat minder zijn, maar het ligt wel fijner in het gehoor dan het werk van de afgelopen 11 jaar.

- daar viel ik toch bijna van m'n stoel!

Kan ik me voorstellen , maar ik vind Urban Hymns op veel plekken verzanden in oeverloos gemusiceer en soms te poppy (o.a. drie dezelfde nummers: 'Sonnet', 'Lucky Man' en 'Drugs Don't Work'). Ik luister The Verve voor de psychedelische sound, als ik working class ballads wil, zet ik Oasis wel op. Vandaar dat ik Forth, die veel dichter bij A Northern Soul ligt, beter vind.

Heeft redelijk wat inkakmomenten hè.

Het niveau van de eerste drie solo-albums wordt al een poosje niet meer gehaald. Ook op deze nieuwe niet. Het is gewoon niet de Ashcroft die ik het liefste hoor. Toch kan ik het ook niet echt heel slecht noemen. Het refrein van Streets of Amsterdam heeft zich in ieder geval alvast in mijn kop genesteld. Ik ben wel geneigd dit het voordeel van de twijfel te geven en wat vaker te gaan luisteren.

Ashcroft is gewoon een gearriveerde veertiger die muziek maakt om zijn boodschappen te kunnen doen. En dan krijg je een album als dit. Prima nummers zonder moeilijkdoenerij. En die slechte recensies .... ach ...

Slechte recensies? Ik begrijp niet waarom. Dit album is mijn hernieuwde kennismaking met Ashcroft sinds Bitter sweet... en het bevalt mij zeer goed! Degelijke Britpop- plaat van een echte vakman.

Ik val in herhaling bij ieder nieuw album van Mad Richard, maar wat is dit weer een verzameling bagger. In welgeteld 7 minuten door dit album heen geskipt en zal het nooit meer opzetten. Iedere keer hoop ik dat het heilige vuur weer in hem zit maar nee hoor.....9 nummers waar mijn broek van afzakt en alleen Money Money die mij nog lichtjes doet opveren. Als hij op basis van dit album boodschappen moet doen dan adviseer ik hem voortaan maar naar de Aldi te gaan. Blijkbaar vindt hij zichzelf nog steeds een Natural Rebel maar hij is meer een brave Hendrik geworden. Hoe een held van een voetstuk af kan donderen....

Door met 'overtuiging' te zingen probeert Ashcroft de matige songwriting van dit album te maskeren. Een verkeerde keuze, want iedereen prikt daar makkelijk doorheen natuurlijk. Na de eerste paar vrijgegeven singles vreesde ik al voor de rest. En dat overviel me. Zijn eerste 3 soloplaten staan vol met pareltjes en het iets mindere These People bevat ook merendeels sterke muziek. Maar dit album was een zware en teleurstellende zit. Enkel opener All My Dreams en het los uitgebrachte Hey Columbo zal ik graag vaker opzetten.

That's When I Feel It doet me aan Alex Cameron denken. Man in Motion is meer een Moke-ballade. Soort van guilty pleasure. Maar de doodsimpele drums zijn een sof. (Recht uit Ableton?)

Fantastisch album.

Ingehuurd door Mad Richard? Het eerste bericht op MM, dan gelijk de max geven aan dit album.

Vorig jaar met pijn en moeite 2 keer beluisterd en vandaag nogmaals. Ik wil niemand aan de drugs helpen, maar ik raad het Ashcroft van harte aan. Misschien dat drugs bij hem wel helpen om weer goede bezielende songs te schrijven.

Van de week nog eens de albums van The Verve aan een luisterbeurt onderworpen en dan moet je toch concluderen dat Ashcroft destijds zijn piek beleefde. Psychedelische Brit rock/pop waarbij niet elk nummer evengoed was maar de heren elkaar wel tot grote hoogten konden opstuwen. Het solodebuut van Ashcroft mocht er nog wel zijn maar daarna ging het bergafwaarts met deze schijf als voorlopig dieptepunt. Fantasieloze popmuziek, met de dreinerige stem van de beste man als leidraad die als zo vaak nummers moet optrekken naar 5 minuten terwijl de noodzaak daarvoor niet is. Slotnummer Money Money is nog de beste song maar dan is er al 40 minuten aan je voorbij getrokken zonder ook maar een noemenswaardig moment. Als je de dalende lijn in man's discografie in ogenschouw neemt ben ik bang voor wat nog komen gaat. En dat is jammer want Ashcroft heeft toch ontegenzeggelijk mooie nummers uitgebracht. Kom op, Richard leg het bij met de heren en zorg eigenhandig voor een psychedelische Brit pop revival.

Ik heb maar 1 track van hem van een of andere soundtrack.

Terwijl Richard zich laat verassen door de pret schrik ik op mijn beurt een beetje van de felle negativiteit hier.

Ook ik vond dit na het fantastische These People zo op het eerste gehoor een lichte tegenvaller maar er is genoeg ruimte voor groei, zo blijkt.

Genoeg pakkende melodieën wederom van een uitstekend songschrijver die zich eveneens zeer begiftigd zanger mag noemen welke daarnaast ook nog eens op het gebied van tekst wel het een en ander te vertellen heeft wat je in je zak zou kunnen steken om op te gaan liggen knauwen voor een later moment.

Als je tenminste voor dat soort dingen openstaat.

Je kan openstaan voor dit album van hier tot Tokio maar het is simpelweg een matige schijf (hoewel dat voor jou anders kan zijn). Met de zangkwaliteiten van de beste man is niks mis, maar het stemgeluid van Richard moet de magere kwaliteit van de nummers maskeren. Man's capaciteiten als songwriter zijn op zich best oke, gezien zijn eerste twee soloplaten maar hierna kwam de klad erin. Dit schijfje heeft geen ziel, er zit geen liefde in, het vertoont een gebrek aan creativiteit enzovoort. Het is een lauwe hap zonder enige smaak en dat is jammer.

Ik stond ervoor open en daardoor begon het album alsnog heel aardig in te dalen. Een vet hard bezielde knaller als de voorganger of Human Conditions gaat het niet worden nee. In die zin wel vergelijkbaar met die andere schitterende Brit genaamd Ries zijn Further van vorig jaar. Aardige plaatjes, grappige plaatjes. Maar wel even een stapje terug ten opzichte van reeds behaalde resultaten. Men kan niet altijd pieken of duchtig gaan liggen spetteren, klaarblijkelijk. Volgende keer weer beter, ongetwijfeld.

Had wat mij betreft ook gewoon nog even vast moeten houden aan die koele gekortwiekte look met ze gasmasker en shit.

Gasmaskers zijn hip.