John Smith - Hummingbird (2018)

Maestro John Renbourn noemde hem ooit “the future of folk music”. Dit compliment betekende voor John Smith extra veel, omdat Renbourn samen met Nick Drake en Bert Jansch zijn grote muzikale helden zijn.

Hij opende shows voor grootheden als John Martyn, Dav(e)y Graham en John Renbourn en was gastmuzikant en gitarist bij Jackson Browne, Jerry Douglas, Glen Hansard, Rodney Crowell, David Gray, Lisa Hannigan, tot aan Joe Henry en Joan Baez. Met zijn unieke gitaarspel beïnvloedde hij op zijn beurt vele andere muzikanten, waaronder Ben Howard en James Newton Chadwick.

Maar ook zijn stem is opvallend, enigszins vergelijkbaar met die van John Martyn. Hij weet vooral door goed gebruik te maken van dynamiek de luisteraar aan zich te binden. Als onafhankelijk artiest toert hij met zijn gitaar al zo’n vijftien jaar over de hele wereld. Die rijke muzikale ervaring hoor je goed terug op zijn nieuwe album Hummingbird.

Hij vertolkt hierop drie originele songs, een cover en zes traditionals. De bekendste traditional is waarschijnlijk Lowlands of Holland, bij oudere muziekliefhebbers zeker bekend in de uitvoering van Natalie Merchant & The Chieftains op het schitterende album Tears of Stone. Het handelt over een jonge vrouw die haar man verliest in een van de roemruchte zeeslagen tussen het Verenigd Koninkrijk en Nederland.

Hares on the Mountain en Master Kilby werden verzameld door Cecil Sharp aan het begin van de vorige eeuw. Eerstgenoemde song vindt zijn oorsprong in de achttiende eeuw. Het is daarmee niet eens de oudste traditional, afsluiter Unquiet Grave dateert uit de vijftiende eeuw, maar klinkt nog steeds tijdloos. John zingt het hier als duet samen met Cara Dillon en behoort tot de hoogtepunten.

Een van Johns eigen favorieten op het album is het bitterzoete The Time Has Come van Ann Briggs. Het klinkt door met name de bas, bespeeld door Ben Nicholls een beetje als hoe Tim Buckley in zijn vroege jaren zijn songs inkleurde. Ik associeer het basspel van Nicholls met dat van legende Danny Thompson.

Zelf ben ik heel erg gecharmeerd van Boudica, wat gaat over de rebelse koningin Boudicca van de Iceni stam, die in opstand tegen de Romeinen kwam, nadat ze publiekelijk gegeseld was en haar dochters verkracht door Romeinse soldaten. Net zo mooi is de traditional Hares on the Mountain met ingetogen zang van John. Ook schittert hier John McCusker op viool en dat is zeker niet de enige keer.

Het meest intens is Axe Mountain (Revisited), waarbij de zang uit zijn tenen lijkt te komen. Het album werd wederom uitstekend geproduceerd door Sam Lakeman, die koos voor de “less is more” benadering. Desondanks is Hummingbird een indrukwekkend album, wat diep weet te raken.

Jammer genoeg geen liveoptredens in Nederland en dat is dubbel jammer, want hierdoor lopen wij ook de geweldige support act Josienne Clarke en Ben Walker mis. Onze zuiderburen hebben meer geluk.

John Smith live, support Josienne Clarke & Ben Walker:

21-11 LEUVEN: 30 CC
22-11 WAREGEM: De Schakel
23-11 BEVEREN: Cultuurcentrum ter Vesten
24-11 EVERGEM: Gemeente Evergem
29-11 LEOPOLSBURG: Cultuurcentrum Leopolsburg (2 optredens, aanvang 18 uur en 20:15 uur)

John Smith "Willy Moore" (listen) - YouTube
Hummingbird - YouTube

Prachtig album! Nog fraaier dan Great Lakes, een album waar ik de laatste jaren zeer geregeld naar terug greep.
Ik zie maar één probleem: ik mag maar 2 favoriete tracks aanvinken
Dan kies ik voor Hummingbird. Met deze opener zit je gelijk midden in.
Maar mijn meest favoriet nummer is The Time Has Come. Toen ik dit nummer voor het eerst hoorde liepen mij de shivers down my spine. Wat hoor ik hier? Een herinnering aan de weemoed van Nick Drake's Time has told me loopt via fantastisch basspel over in de sound die doet denken aan die van Tim Buckley. En laten Nick en Tim nu nét de nummers 1 & 2 van mijn Top 10 aller tijden zijn! Hoe gelukkig kun je worden?

En pas daarna las ik de review van Lura:

Er zijn dus gelukkig meer luisteraars die hun klassieken kennen ...

Misschien word je dan ook wel gelukkig van dit album, Tonio : Karine Polwart - Laws of Motion (2018)

Ben de laatste dagen weer wat meer naar de albums van John Smith aan het luisteren. Wat houdt die muziek zich toch goed. Lijkt steeds maar beter te worden en dat kun je van de meeste populaire muziek niet zeggen.

Erg vreemd dat hier al 4 jaar lang niets gepost is. John's fraaie muziek verdient toch echt wel meer aandacht.
Aan de andere kant: als je John Smith heet en geen artiestennaam gebruikt, moet je ook weer niet opkijken als het met de bekendheid niet zo wil vlotten ...