Stuart Hamm - Radio Free Albemuth (1988)

Heerlijke jazzrock / fusion plaat met een vrij typisch 80s geluid, dat wel es in de buurt komt van de eersteling van Satriani, maar ook (en vaker) bij 'Loud Jazz' van John Scofield. Die twee noem ik omdat ik verder weinig in dat straatje ken (Allan Holdsworth is ook nog te noemen), dus wat is dan typisch, maar swa, kenners brand maar los...
Regelmatig ook lekker avontuurlijk, en heerlijk freakend bijna ten allen tijde. 'SImple Dreams' is een mooi rustig nummer en 'Country Music' is een lolletje, maar niet minder virtuoos - van mij mag het. 'Moonlight Sonata' is idd een bewerking van dat overbekende klassieke stuk, maar voegt voor mij weinig tot niets toe, helaas.
Al met al is dit voor mij zo'n juweeltje die eigenlijk vooral vanwege de hoes mijn interesse ooit kreeg en ik pas veel later muzikaal ook ontdekte. Tot genoegen.

Dik 4,0*.

Dat ik 'Flow My Tears' niet heb genoemd in mijn recensie...? Juweeltje! Maar ja, dan had ik 'Sexually Active' ook moeten noemen met z'n heerlijk gefreak. En de uitgekookte opener. En de prachtsolo 'Dr. Gradus...' En... Ik doe er maar een halfje bij, want zelfs de relaxerende afsluiter kan ik al beter waarderen.

Country Music (A Night In Hell).

"Hey, play a Polka!"