Dark Sky - Once (2018)

Laatst de groep in het Arnhemse Willemeen gezien als voorprogramma van Barren Cross. Nooit van gehoord, toch blijkt Dark Sky al sinds 1982 te bestaan, om twintig jaar later te hebben gedebuteerd. Afkomstig uit Rottweil, Baden-Württemberg, bij ons beter bekend als "het Zwarte Woud". Zuid-Duitsland dus.
Op de gok (support your local bands) een cd van ze gekocht en bij de bandstand voor deze gekozen omdat er een live-dvd bij zit. Die moet ik nog gaan zien, dus eerst over de eerste schijf. Gaandeweg blijkt dat dit een combi is van een livealbum met overig materiaal.

Duidelijk is dat Dark Sky in 2018 bij verschijnen van Once een andere bezetting kende. In Willemeen maakten ten opzichte van toen slechts zanger Frank Breuninger en (misschien?) één der gitaristen nog deel uit van Dark Sky. En waar er nu sprake is van twee gitaristen, waren er toen een gitarist plus toetsenist. Je hoort het nog altijd in de tapes die bij het concert meelopen.

Op Once klinkt een cocktail van heavy metal, hardrock, power metal en adult oriented rock, vakkundig aaneengesmeed tot één stevig geluid. Breuninger heeft een heldere stem en doet zowel in voorkomen als stem aan Joe Lynn Turner in de jaren '80 en '90 denken. Misschien dat de Michael Schenker Group een vroege invloed was, getuige Reasons. Sterkere overeenkomsten zijn er met namen als Avantasia en Symphony X, en ook het Zweedse H.E.A.T. zou op een festival met Dark Sky passen.

Bij het derde nummer luisterde ik met de wenkbrauwen omhoog: na een heavy hakkende riff komt een melodie voorbij die ik lang niet had gehoord: die van When the Rain Begins to Fall, ooit van Jermaine Jackson en Pia Zadora. Tot mijn verbazing kan ik melden dat Dark Sky er heel goed mee wegkomt. Niet doorvertellen, maar ik kan niet anders dan meezingen.
Gladiators on Ice is geschreven voor de lokale ijshockeyclub, zo werd tijdens het concert verteld. Daar een volwaardig nummer, op Once slechts een kortdurend nummer bombastisch orkest en koorzang, waarna je een heavy nummer verwacht. Maar die komt niet. Wel leuk als intro- of filmmuziek.

Het wordt gevolgd door livemuziek, dezelfde setlist die ik later op dvd hoop te bekijken. Opgenomen in Rottweil, juli 2015, toen de groep in het voorprogramma van Europe stond. De intromuziek heet Initium, een koorminiatuur in het Latijn en titelnummer van hun conceptalbum van drie jaar eerder. Dan het dampende Hands Up dat ook in de Arnhemse set zat. Ik ben weer helemaal terug in de jaren '80 en dat wérkt, inclusief een heerlijke gitaarsolo.
De set van acht nummers verveelt niet, ondanks het ontbreken van originaliteit of vernieuwing - het zit gewoon góéd in elkaar met melodieën die pakken en arrangementen die strak en zuiver (koortjes) worden neergezet. Tsja, kies dan maar eens drie favoriete nummers...

Overmorgen openen ze in Duitsland voor Geoff Tate's Operation Mindcrime. Ze zullen er het publiek ongetwijfeld opwarmen.