Smog - Julius Caesar (1993)

Communicatie tussen mensen is een fuckin' illusie (wat doen we dan eigenlijk hier? ) - da's één van de dingen die door m'n hoofd flitsten wanneer ik voor het eerst "Wild Love" van Smog hoorde (deze heb ik pas nà "Wild Love" ontdekt).

De songs van Callahan lijken wel bevolkt door mensen die zich opsluiten in hun huis - liefst in een klein kamertje, licht uit, rolluiken naar beneden and bring on in the good ol' demons

Ze lijken losgekoppeld van elke vorm van logica - de deur van hun huis is blijkbaar dichtgeslagen. Af en toe stappen ze nog eens de wereld in - daar verbazen ze zich aan het schouwspel, worden meestal verbaal érg agressief uit onmacht en sluiten zich vervolgens alweer op in hun benepen cocon.

Ik denk - nope, ik weet zeker - dat ik een ongelooflijk groot bewonderaar ben van Callahan. Hij is in z'n eentje een heel appartementenblok vol Travis Bickles ("37 Push Ups" op deze cd), tegen de samenleving schoppende Holden Caulfields & ontredderde Frits Van Egters.

Wanneer iets begint, is het einde inherent verweven in dat begin. Samen met Bill Callahan probeer ik dat gegeven weg te rukken uit m'n geheugen (raar toch - iedere zeven jaar verandert een mens bijna quasi totaal van lichaamscellen - en dat geheugen wordt niet gewist tijdens het proces )

Mooi gesproken, Zach! Juist dit valt ook weer zo onderhuids geniepig en somber samen in het nummer When you walk, wat in eerste instantie toch een vrolijke noot op het album lijkt.

Ik ben mijn Smog-platen in chronologische volgorde aan het herbeluisteren. Na de experimentele lo-fi-platen Sewn to the sky en Forgotten foundation (zal ik hier nog wel eens toevoegen van zodra dit opnieuw mogelijk is), is Julius Caesar de eerste echt goede plaat van Smog. Callahan experimenteert er nog steeds op los, zoekend naar een eigen stijl, en zijn nummers worden steeds beter. Chosen One is alvast een van mijn Smog-favorieten.

Ronduit matige plaat. Zonder twijfel het minste van wat ik van Smog gehoord heb. Er staat eigenlijk geen enkel nummer op welke ik als goed zou kunnen omschrijven. Zowel muzikaal als tekstueel weet het album nergens een vuist te kunnen maken. Enkel het hierboven genoemde "Chosen One" lijkt de middelmatigheid te ontstijgen, maar dat is eerder bedrog die voortvloeit uit opluchting dan dat het nummer op zichzelf nu echt goed is.

2*

I'm gonna be drunk, so druuuunk, at your wedding!

yeah, what kind of angel is that?
The angel of death
gonna kill someone

Na Wild Love en Red Apple Falls het 3e album van Smog wat ik draai. Smog staat hier hoog aangeschreven, voor mij het bewijs dat lo-fi-muziek ook erg genietbaar is (The Microphones is ook al zo geweldig). Vooralsnog vind ik deze wel wat minder dan 2 eerder genoemde. Smog verdiend meer aandacht, mensen!

Ah, had ik deze op drieenhalf staan? Dit is toch wel nadrukkelijk de leukste van de frivole platen die Smog gemaakt heeft. Natuurlijk haten we mannen met connecties. Natuurlijk voelen we mee met de jongen die zich bezat op de bruiloft van zijn ex. En de muziek melodieus; niet zo slaapkamer- experimenteel als zijn nóg eerdere werk. Een afwisselend en fris plaatje, dat ik eigenlijk nog wat hoger heb zitten dan Wild Love.

Goeie, soms naargeestige plaat van Bill Callahan, toen nog onder alter ego Smog opererend. Is het de sfeer, of de soms uit zijn keelgat schietende stem (zo lijkt het toch) van Callahan die deze nummers een creepy randje geeft? Ook de humor van Callahan vind ik altijd weer geslaagd, en het beschreven leed is herkenbaar en menselijk. Zeker een plaat om meer te luisteren!

Productie kan echt net een extra instrument zijn. Dat bewijst lo fi-muziek wel. De intensiteit van de cello's op One Less Star bijvoorbeeld is des te indrukwekkender door de gruizige manier waarop het mij ter oren komt. Julias Ceasar bevat de perfecte muziek voor die avonden waar de werldschmertz opkomt en je onder het genot van een biertje passende muziek zoekt. Ja, deze fool gaat beste vrienden worden met deze plaat.

'Julias Ceasar' is het eerste album dat Bill Calahan in een professionele studio opnam. De plaat klinkt echter nog steeds erg Lo-Fi . Het stekende, ruwe geluid creëert een afstandelijkheid die de melodieën in een agressieve nevel hult. Eenmaal daar doorheen geprikt, blijken de deuntjes eigenlijk best pakkend. Een fijne verrassing. Ongemakkelijk is de muziek absoluut, maar ook kwetsbaar, emotioneel en grappig. Nummers als Your Wedding, One Less Star en Chosen One komen hierdoor goed binnen. Desalniettemin blijkt het album over het geheel genomen wel een ietwat vermoeiend te zijn. Niet elk nummer is ook even geslaagd, hetgeen op een album van 36 minuten afbreuk doet.