The Sore Losers - Gracias Señor (2018)

Gracias Señor is een album om positief tegemoet te treden. Het enthousiasme en liefde voor deze muziek spat van het album af. Dat gaat gepaard met een aantal stevige rock nummers die zich verhouden ergens tussen The Tragically Hip en The Black Crowes. Stevige alternatieve rock met hier en daar een zuidelijke inslag. Daarnaast komen in andere nummers elementen uit de classic (hard)rock naar boven. Wie goed luistert, komt ook Britpop tegen. Vooral Supergrass hoor ik voorbij komen. Met een groot verschil, de tongue-in-cheek voordracht van Gaz Coombes ontbreekt hier volledig. Jan Straetemans is een serieus zanger.

Dat maakt het album niet bijster origineel. Tegelijk wordt het niveau van die dagen niet altijd aangetikt door de Belgische band. Iedere vorm van samenzang ontbreekt op het album, wat het net iets minder interessant maakt dan het had kunnen zijn. Dat haalt een halve * van de waardering af.

Daar staat tegenover dat The Sore Losers niet de intentie hebben zich als origineel te profileren. Dat spreekt dan direct weer in hun voordeel. De band wil gewoon vuig rocken en doet dat dan ook met twee stevige gitaren, lekker doorbeukende bas en drums en een ruige strot. Als in de ballade 'Where Are You?' er een lekker orgeltje doorheen klinkt, zet het een kersje op een toch al smakelijke taart. Kortom, een niet bijster origineel, maar zeker geslaagde plaat.

Deze bijdrage is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Ik heb de heren gisteren live aanschouwd. Het was een top optreden. Wat opvalt is dat de composities van de nummers ijzersterk in elkaar zitten; iets waar je op het eerste gehoor, als je naar dit album luistert, helemaal geen weet van hebt.
Nu ik nog een paar keer naar dit album heb geluisterd, ga ik 'm per luisterbeurt steeds beter vinden. Wanneer The Sore Losers bij jouw in de buurt spelen, zou ik zo zeggen: Gaan!