Geotic - Traversa (2018)

Als kind zijnde altijd gefascineerd geweest door de mogelijkheden van elektronica, en dan ging mijn voorkeur voornamelijk uit naar de keyboard. Het idee om zelf drumpartijen, gitaarloopjes en andere melodieën toe te voegen maakte veel indruk. Tegenwoordig heb je via internet eenvoudig de mogelijkheid om dit alles vorm te geven, thuis te werken en een product wat zo goed als af is te presenteren. Deze creativiteit verwacht ik ook terug te horen bij Geotic.

Waarschijnlijk loopt het verhaal bij Will Wiesenfeld iets anders. Deze ook onder de naam Baths opererende artiest is eind jaren 80 geboren, en voor hem zijn bovenstaande feiten net zo gewoon, als voor mijn generatie het gebruik van een cassettedeck was, om je van nieuwe muziek te voorzien. In 2010 in woonplaats Los Angeles benoemd als de grote belofte op het gebied van elektronische muziek bij Southern California Public Radio, levert hij met Traversa al zijn derde album af in twee jaar tijd, na een periode van stilte vanaf 2014. Bevestigt Geotic hiermee de status die hem is toegediend, of hebben we stiekem toch wel te maken met een teleurstelling.

Knapsack roept het beeld op van een verfrissende ochtendwandeling; knapzak gevuld met gesmeerde broodjes, tafelkleed en pakjes appelsap. Het lijkt echter dat vervolgens bij Swiss Bicycle alle bagage wordt achter gelaten, en zonder inhoud de trektocht al huppelend door weides wordt voortgezet. Toch de volgende keer die paddenstoelen laten staan meneer Wiesenfeld. De strijkers maken het geheel minder kunstmatig en aangenamer.

Harbor Drive heeft een sterk veelbelovend duister begin wat aanspreekt, met pianoklanken die invallen als koele eigenwijze regendruppels. De beats in Aerostat zijn lekker vet in verhouding tot de rest, een aangename toevoeging, de stroom van lucht laat je weg glijden op een hologram van een wolkendek gemaakt van felle laserstralen, zoals gebruikt in een club.

Town Square gaat nog een stap verder richting Ambient met het prima fingerpicking synthesizerwerk. Bij Terraformer zijn de vocals gelukkig weer aanwezig, hier had op Traversa best wel meer gebruik van mogen gemaakt. Misschien twijfelt Geotic nog aan zijn zangkunsten, maar aangenaam is het zeker!

Gondolier is een geluidscollage, dobberend in rustig vaarwater met stroomversnellingen. Hoogtepunt is het op single verschenen sfeervolle afsluiter Maglev Deze opent als een eclips van de eerste zonnestralen die al strelend de dag verwelkomen. Meer geschikt om Traversa mee te beginnen, dan op de plek die deze toegeëigend krijgt.

Traversa lijkt in eerste instantie een luchtige, niets-aan-de-hand-plaat, als een grote skippybal stuitert hij rond, heel speels en onschuldig. Gewoon heel prettig en rustgevend. Baarmoeder elektronica, muziek voor ongeboren baby’s, die veilig in foetushouding liggen te wachten om zich te openbaren in een voor hun nieuwe wereld, gevuld vol geborgenheid en warmte. Een alternatief voor New Age aanhangers voor wie het in de winter te koud is om hun onvrede tegen zwijgende bomen te uiten. Mediterend en zweverig. Pas de derde luisterbeurt openbaarde Traversa zich op een rustgevende, vredige manier. Toch waren mijn verwachtingen een stuk hoger, zeker bij een artiest met zo’n hoog aanzien.

Geotic - Traversa | Electronic | Written in Music - writteninmusic.com

Hoewel ik niet echt kapot was van Romaplasm, het recentste album van Baths (ander project, zelfde man) spreekt deze van Geotic me wel enorm aan. Er zit niet alleen een enorme speelsheid in het album, de sfeer van een zonnige ochtend, maar ook mooie muziek die vooral gaat voor de oorwurmstatus. Geen moeilijkdoenerij maar gewoon muziek die vaak zelfs tot voorzichtig dansen uitnodigt. Draai om te testen afsluiter Maglev en besef dat dit evengoed de opener had kunnen zijn wat er bij mij al enkele malen in heeft geresulteerd om de hele zwik nog eens op te zetten.