Lethal - Poison Seed (1996)

Totaal ander album als Programmed. Zijn voorganger was te vergelijken met de oude Queensryche. Dit is nergens mee te vergelijken. Dit album is totaal anders qua songs en klank. Maar daarom niet minder goed. Er wordt op dit album gebruik gemaakt van contrabas, viool en veel akoestische gitaar. Er staan hardere nummers op maar ook veel rustig materiaal. Het laatste nummer is zelf puur klassieke muziek. In de meeste recenties wordt dit album de grond in geboord maar dat is onterecht. Het is een album wat je niet na 1 of 10 luister beurten kan beoordelen. Dit album moet groeien. De heren laten prachtige songs horen en bewijzen dat ze muziekaal een heel stuk gegroeid zijn. Verwacht daarom ook geen Programmed deel 2!! Je krijg daarintegen wel een heel afwisselende plaat. Geef dit album de tijd en hij zal alleen maar groeien!

Hun debuutalbum Programmed uit 1990 was een geweldig huzarenstuk in de stijl van de oude Queensrÿche en een hele tijd geleden mijn inzending voor de topic Het Metal Album van de Week. De EP Your Favorite God uit 1995 (!) vond ik al minder maar had nog zijn charmes. Er zat vijf jaren tussen met zijn invloed op de groep. Ook was één van de gitaristen van het eerste uur, Dell Hull, al vertrokken.

De grootste troef van Lethal blijft nog altijd zanger Tom Mallicoat, de hoge uithalen zijn er niet meer bij maar ik voel onmiddellijk zijn klasse in de zanglijnen. Toch is dit album heel anders dan Programmed door de iets zwaarder klinkende gitaren in de stevige nummers: Bitter Taste, Walking Wounded, Watch Me Feed. Luister maar eens naar de slepende gitaarlijnen in Bitter Taste en zeker Meaning. Het gaat er iets bedaarder aan toe en soms lijk ik stukjes Grunge te horen. In de kalme nummers komen hun breed spectrum en songschrijverskwaliteiten naar boven: Born, Poison Seed, Now. Het laatste nummer is bizar en atypisch Metal maar mooi gedaan.

Qua geluid is het een enorme stap zijwaarts van Progammed, weeral die naam, en dat is logisch gezien de vijf à zes lange jaren tussen hun twee albums. Ik ondervind voorlopig en na een paar luisterbeurten nog moeite om dit met volle goesting op te lepelen. Misschien was hun debuut te goed, dat kan ook een nadeel zijn. Ik mis die geweldige gitaarlijnen en die punch van hun debuut. Ik respecteer wel hun wens om iets anders te doen.

Wat een geweldige CD.

Het is geen Programmed 2, Tom Mallicoat gaat veel minder de hoogte in met zijn stem, maar er staan zoveel juweeltjes op deze CD dat ik blij ben dat het geen Progammed 2 is.

Lethal trapt af met Down, En lekker hakkend nummer met een prachtig midden gedeelte. Aan Bitter Taste heb ik het langst moeten wennen, maar is toch wel een erg goed nummer. Ja, en dan het supertrio; Born met piano, Walking Wounded met geweldig gitaarwerk en Poison Seed met Tom in bloedvorm. Deze 3 drie nummers zijn absoluut het kopen van deze CD waard. Rustige nummers met zoveel gevoel gespeeld. Watch me Feed is weer een vet hakkend nummer met dubbel opgenomen zang. Meaning is ook een prima nummer en loopt over in Now met fluit ? een prachtig nummer. in Jour Favorite God zoekt Tom de hogere vocalen op er zitten ook wat gesproken gedeeltes in dit nummer. Odd Shaped Pearl mag je zelf beoorden, ik vind het een prachtig rustig nummer, zeker om dan weer snel naar het eerste nummer te kunnen gaan luisteren.

Hoe is het mogelijk dat een band met zoveel talent slechts 2 lp's en 1 EP heeft uitgebracht. Er schijnt een LP opgenomen te zijn maar deze is nooit uitgebracht ???

Op You tube staat een optreden uit 2014 op het KIT festival met voor mij 3 onbekende nummers, namelijk Sacred Stare, Invention en Distorsion.

In tegenstelling tot waarschijnlijk velen, is Poison Seed het eerste album van Lethal dat ik leerde kennen. De sticker op de jewelcase vertelt me dat is de CD uit de aanbiedingenbak bij Plato heb gevist voor 15 florijnen. Waarschijnlijk had ik deze op basis van de reputatie van het debuut meegenomen.

Ik weet nog dat ik verbaasd was over de sound van dit album. Ik had verwacht iets te horen in de stijl van Crimson Glory en de debuut-EP van Queensryche. Deze progressieve metal klinkt echter eerder als een kruising tussen Alice In Chains en latere albums van Psychotic Waltz en Fates Warning. Ik vond het echter een geweldig album en nu ik het album weer opzet, luister ik wederom met veel plezier. De productie is wat dof en vlak, maar dat kan de pret niet drukken.