Joe Henderson - Mirror, Mirror (1980)

Wat mij betreft een gouden bezetting. Alle vier de muzikanten in kwestie staan metershoog bij mij aangeschreven, en toch mist er iets. Bezieling? Sterke composities? Ik vind ook dat er een duister en onheilspellend sfeertjes over de plaat heen hangt. Een schaduw die de plaat wat donker en unheimlich maakt, en ervoor zorgt dat ik hem wel afzetten. Toch luister ik stug door, maar ik houd er geen fijn gevoel aan over, zoals ik dat bij andere platen van deze heren wel heb.

Dit is duidelijk een plaat meer in de avant garde/freejazz hoek met veel dissonanten. En ook al is Joe Henderson blauw geschreven op de hoes (als bandleider), ik vind dat Chick Corea wel de boventoon voert. ZIjn percussieve toetsenwerk past wel lekker bij het geroffel van Higgins.