Bonfire - Point Blank (1989)

Was wel een tegenvaller deze plaat na de vorige twee, de veramerikaanste sound zet zich verder door, ook in de overdreven manier van zingen van Claus Lessman. Die neiging had hij al, maar hier gaat het me echt storen. Geluid is ook minder pakkend, hoewel nog steeds Wagener achter de knoppen zit.
Zitten zeker nog wel heerlijke pakkende nummers tussen, ook "Why Is It Never Enough" is wederom een fraaie ballad. "Tony's Roulette" is een goed nummer, zo ook "Waste No Time". Sommige Amerikaans aandoende nummers zijn ook best lekker, zoals "Hard On Me", beetje een Bon Jovi feel ook.
Mijn twee echte favorieten zijn "Freedom Is My Belief", heerlijke drive en "Gimme Some", een heel lekkere beuker, beetje zoals Status Quo ze tot mid 70 maakte! Stonden er maar meer van dit soort nummers op, hier zijn ze goed in. Ongedwongen en no nonsense! "Never Surrender" verknalt meteen weer dat goede gevoel, begint goed maar de Bon Jovi'achtig gezongen versen vergallen mijn humeur. Refrein mag er nog wel zijn. "Know Right Now" en "Who's Foolin' Who" sluiten de (elpee versie) plaat, wordt daar ook niet vrolijker van.
Hierna heb ik de band losgelaten, ze hadden hun pad gekozen, een richting die ik niet verder op wilde gaan. jammer. Geen slechte plaat, wel een fikse tegenvaller.

Laatst dan toch eindelijk na vele jaren deze lp maar eens meegenomen. Lag er in NM staat voor een mooi prijsje. Ik heb al járen een live cd van deze band in huis en die vind ik zeer acceptabel. Een aantal nummers van dit album staan daar ook op dus enige herkenning was er. De vorige (Fireworks) lag er ook maar aangezien ik hier wat meer titels van herkende heb ik eerst deze maar gekocht. En gelukkig wordt ik niet teleurgesteld. Prima plaat! Er staan alleen wat teveel nummers op. Daardoor is het een (te) lange zit naar mijn idee. Maar goed, daar staat wel genoeg moois tegenover. Opener Bang down the door is gelijk raak. Heerlijke opener. Flitsend gitaarwerk en beukende drums. I love it! De band komt uit Duitsland maar klinkt Amerikaans. Al verraad het gitaarwerk de Europese background naar mijn idee. Accent valt ook reuze mee. Lang niet zo aanwezig als bij ome Klaus van Dzie Scorpions bijvoorbeeld. Bijna elk nummer heeft hitpotentie. Catchy refreinen en hooks. De band schreef nummers met Desmond Child. Dus de hierboven aangehaalde Bon Jovi vergelijkingen liggen voor de hand. Ook werden een aantal albums geproduceerd door Michael Wagener. Beide waren in die tijd verantwoordelijk voor enkele miljoenen verkopen. Dus tja, geef Bonfire eens ongelijk. Helaas is de grote doorbraak er nooit gekomen. Kan aan de nummers niet hebben gelegen want die zijn bijna allemaal prima. Ik vrees dat er destijds gewoon teveel vissen in dezelfde vijver zwommen waardoor het bijna onmogelijk was om echt op te vallen. Anyway, dit album draai ik met veel plezier. Volgende keer Fireworks ook maar meenemen als ie er nog ligt.

Lekkere opener inderdaad ook nog.
Ja de live wil ik nog wel een poging geven, schijnen ook indertijd als voorprogramma van Priest best een goede indruk te hebben achterlaten.