Hawaii - The Natives Are Restless (1985)

Een nogal zwakke rock 'n' roll plaat met een hardrocksausje. Zelfs voor heavy metal begrippen flink stompzinnige teksten, met als dieptepunt "Proud to be Loud". Nu gaat het bij deze muziek bijna nooit om hoogstaande teksten, maar je kunt ook overdrijven.
De enige interessante momenten komen voorbij als Friedman een paar keer stukjes laat horen die zo op de elpees van Cacophony gezet hadden kunnen worden.

Wie kent niet de Heidi haidolala bij het begin van Fast as a shark van Accept? Hawaii kicks-off met een Haiwaiaans "alohaa" om vervolgens ook een speedy metaltrack erin te gooien. Maar ja, de zanger is geen UDO dus blijft het meer in de goede bedoeling hangen. Hawaii gooit het over een stuk toegankelijkere boeg dan op het debuut met korte rijmzinnetjes die het commercieel succesvolle "raise your fist and yell" metal omarmen. En ondanks de aanwezigheid van latere gitaargrootheid Marty Friedman komt het maar niet boven het maaiveld uit. En dat is te wijten aan de weinig originele composities. Zelfs David L Roth wordt nagedaan in VPHB ( ease my seat back verhaaltje). Dus wachten we geduldig op de solo's en hoewel matig geproduceerd zijn die van een goed niveau op oa Beg for Mercy en Umichan No Uta, de album picks dus

En nu ga ik dus Accept draaien haha